Er zijn actrices die iets extra's hebben. Vaak heeft dat niet direct met schoonheid te maken, maar met uitstraling én een goede neus voor rollen. Jenna Elfman maakte diepe indruk op mij in EDTV (1998) maar vooral in Edward Norton's regiedebuut Keeping the Faith (2000). De ontwapenende uitstraling van deze prachtvrouw was naar mijn idee de drijvende factor achter die laatste film. Sinds enige tijd was ik dan ook heimelijk verliefd op Jenna, en was ik trouw aanhanger van haar comedyserie Dharma & Greg. Totdat ik Natalie Portman ontdekte. Tuurlijk, Natalie had al sinds 1994 een plekje veroverd in Hollywood toen ze Jean Reno prima partij gaf in Luc Besson's Leon, maar haar charisma werd mij pas echt duidelijk in de meest recente Star Wars-film. Was die toch nog ergens goed voor. Op aanraden van een reeds aan Natalie verknochte vriend bekeek ik Beautiful Girls (1996). En dat had ik beter niet kunnen doen.
Natalie Portman was 14, hooguit 15 jaar toen ze Beautiful Girls opnam. Toevalligerwijs net zo oud als ik. Toch zijn de makers er op sublieme wijze in geslaagd Natalie het meest attractieve element van de hele film te laten worden. Ze laat daarmee zwaargewichten als Uma Thurman en Mira Sorvino achter zich. Met gemak, want Natalie is in deze film perfect. Simpelweg perfect. Toegegeven, de snedige, slimme maar bovenal zeer fraaie dialogen die de scenarioschrijvers haar in de mond legden, zijn daar debet aan geweest. Maar het is toch voor de onschuldigheid, die er in combinatie met de functie van haar karakter in het verhaal voor zorgen dat 'Marty', zoals Natalie's alter ego heet één van de bijzonderste filmpersonages is die ik ken.
Marty staat in Beautiful Girls namelijk voor wijsheid, verlangen en dromen. Op momenten dat Willie (Timothy Hutton), de 30-jarige buurman met iets in zijn maag zit, verschijnt Marty ten tonele. Haar intelligentie, relativeringsvermogen, maar vooral haar enorme kennis van hoe de wereld écht in elkaar zit, doen niet alleen Willie, maar ook het publiek smelten. Langzamerhand, tegen alles wat zijn verstand zegt in, wordt Willie verliefd op de ruim 15 jaar jongere Marty, en ook zij wil niets liever dan bij hem zijn. Zij stelt voor dat hij op haar wacht, tot ze oud genoeg is, maar Willie overtuigt haar van het feit dat ze tegen die tijd allang geen oog meer voor hem zal hebben. De scène waarin Willie haar dat vertelt, is te mooi om hier te verpesten.
Wie denkt dat we hier met een namaak-Lolita te maken hebben, dat is niet zo. Als ik dat zeg, klinkt dat wellicht niet echt overtuigend, want wie ben ik nu helemaal? Maar als Marty het zelf zegt wordt het natuurlijk een ander verhaal. En zie hier, de laatste woorden die goddelijke Natalie spreekt in Beautiful Girls, in dialoog met één van Willie's vrienden, Paul:
Paul: -'So you're the little
neighbourhood Lolita.'
Marty: -'So you're the alcoholic high
school buddy shit for brains.'
In deze dialoog zit de essentie van Beautiful Girls; het leven is niet te vangen in stereotiepen die we tegen komen in films. En daarmee spreekt de film zich tegen, want Beautiful Girls is zelf bovenal natuurlijk óók een film. Maar juist dat zichzelf tegenspreken maakt de film menselijker dan welk strak georganiseerd drama dan ook. Met Marty als adembenemend, metaforisch middelpunt laat Beautiful Girls zien dat het leven mooi, gruwelijk, maar vooral totaal onverwachts kan zijn.