SPIDER-MAN

Spider-Man is bijna legendarisch en niet alleen omwille van de stripreeks. Jaren geleden immers gonsde het internet van de geruchten dat James Cameron een verbluffend Spider-Manscript had neergepend. Cameron, toen de top actie-regisseur bij uitstek, had zijn zinnen gezet op de rondslingerende Peter Parker, en iedereen keek al uit naar een met testosteron overgoten blockbuster. Maar het mocht niet zijn. Spider-Man zat verweven in een legaal spinnenweb waaruit uitkomen onmogelijk leek. In de jaren '80 leek het er even op dat Tobe Hooper (The Texas Chain Saw Massacre) een poging zou kunnen wagen, tot het toen machtige Cannon Films de dieperik inging. Carolco nam de draad op en gaf zijn Terminator-schepper Cameron het bijna-groene licht maar ook toen sloeg het noodlot toe. Carolco deed het licht uit en MGM kreeg de rechten in handen. De zaken werden enkel maar erger toen ook Marvel Comics (die Spider-Man bezat) over kop ging, en Paramount Pictures en Columbia TriStar met elkaar in de clinch gingen omdat ook zij meenden recht te hebben op de potentiële blockbuster. Uiteindelijk verwierf Columbia Tristar (Sony) het alleenrecht nadat ze aan MGM beloofden om hun eerdere eis om ook James Bond films te mogen maken lieten varen.

Maar voor de filmmakers begonnen toen pas de echte problemen. Sam Raimi (Evil Dead, The Quick and the Dead, A Simple Plan) kreeg tot zijn eigen verbazing de franchise in handen en meteen stond de Spider-Man-gemeenschap op z'n kop. Fans menen het per definitie altijd beter te weten en nadat enkele Rami-beslissingen uitgelekt waren op het internet leek de 42 jaar oude Spider-Man-adept Raimi rijp voor de slachtbank. Niemand kon begrijpen waarom hij Tobey Maguire in het gewijzgd (shock horror!) pak wou laten rondzwieren, om nog maar te zwijgen van de beslissing om de spinnendraden uit zijn lichaam te laten komen, en niet uit een of ander mechanisch toestel. Ook de studiobazen waren er niet gerust in, maar die zullen zich nu wel op de borst kloppen: een recordbrekende 114 miljoen dollar in het eerste weekend en niettegenstaade de Star Wars concurrentie nog geld binnenrijvend met een voorlopig US-totaal van om en bij de 382 miljoen dollar. Alstublieft. Laat Spider-Man II en III alvast aanrukken.

Spider-Man vertelt het verhaal van Peter Parker, de nerd (zo hoort dat blijkbaar nu eenmaal) die een tweede leven krijgt wanneer hij bij een schoolbezoek aan een laboratorium gebeten wordt door een genetisch gemanipuleerde spin. Terwijl hij langzamerhand zijn lichaam ziet veranderen verliest hij zijn hart ook aan de mooie Mary Jane Watson (Kirsten Dunst). Het leven van een superheld is echter redelijk saai zonder een of andere Über-booswicht. Enter The Green Goblin ofte Norman Osborn (Willem Dafoe), een ontspoorde wetenschapper die wegens een foutgelopen experiment schizofreen wordt.

Critici en Spider-Man fans zijn het er in het algemeen over eens: deze comic-verfilming is de beste ooit. Maar jammer genoeg kunnen we ons daar niet bij aansluiten. Toegegeven, Raimi kan een stukje filmen. De eerste helft van de film blinkt uit door z'n menselijkheid. Peter Parker is geen multi-miljonair of een of ander verwend kind, maar is een doodgewone jongen die zelf de consequenties van de spinnenbeet moet verwerken. Het zijn scènes waarin Maguire bewijst dat hij wel degelijk de ideale Peter Parker was. En wanneer Spider-Man door de straten zwiert kan Raimi zijn beroemde (en door ons geliefde) camerastijl bovenhalen. Spider-Manfans zullen in hun nopjes zijn met de visuele hoogstandjes die Raimi uit zijn mouw schudt. Maar jammer genoeg eist een superheld-verhaal ook een superslechterik.

Willem Dafoe haalt voor zijn rol als The Green Goblin zijn trademark grijns boven en kan heel even een schitterende monoloog/dialoog afsteken met zijn alter-ego. Waarschijnlijk is de groene slechterik een 'geliefd' karakter bij Spider-Man-fans, maar jammer genoeg zorgt dat simpele verhaalelement dat het menselijke karakter van de film wat verloren gaat. Met Tobey Maguire als Peter Parker had je heel even het gevoel dat een Spider-Man in ons midden kon opstaan (mits een bijna fatale spinnenbeet en een goede naaister om een verbluffend visueel pakje bijeen te rijgen), maar daar maakt The Green Goblin korte metten mee. Kirsten Dunst is vanaf dat ogenblik enkel nog nuttig als knappe love interest (en daar krijgt ze bonuspunten voor) die enkel nog wat in paniek moet liggen schreeuwen. Daar gaat het menselijke aspect.

Een deel van de blaam moeten we tot onze grote spijt zoeken bij het effectenteam. Toegegeven, een aantal scènes zijn ronduit verbluffend, maar nu en dan wordt de illusie doorprikt door houterig animatiewerk. Vooral bijna alle effecten met The Green Goblin zijn zo fake als maar kan zijn. Voor fx-liefhebbers een heuse teleurstelling omdat de legendarische John Dykstra (de originele Star Wars en eerste special effects Supervisor van Industrial Light and Magic) de effecten ontwierp. Ons motto is dat effecten op zich niet belangrijk zijn en er enkel moeten zijn om een verhaal te ondersteunen, maar wanneer ze in het oog springen omdat ze niet goed zijn, dan help je natuurlijk wel het verhaal om zeep.

Maar wie uiteindelijk gewoon een ontspannend avondje uit wil, zal dit allemaal worst wezen. Gewoon verstand na een uurtje op nul zetten en vooral niet denken aan wat het had kunnen zijn als Raimi wat consequenter was geweest. Close, but no sigar.