ICE AGE

Dreamworks (via PDI) en Disney (via Pixar) bouwden de voorbije jaren een monopolie op inzake computergetekende films. Van Toy Story over Antz tot Monsters Inc: één voor één schoten vlak in de roos, één voor één films die baanbrekend werk in de wereld van de animatie leverden. Plaats voor een derde speler op de markt leek er tot nu toe niet. Columbia deed aardig zijn best met het fotorealistische Final Fantasy: The Spirits Within, maar vond geen publiek. 20th Century Fox van zijn kant investeerde hebben en houden in Titan A.E., maar niemand leek echt interesse te hebben in tekenfilmsciencefiction. Toch bleef men bij Fox niet bij de pakken zitten. De aanhouder zou, zo bleek, ook winnen.

Aan de basis van Ice Age ligt een idee zo simpel dat het geniaal is. De eerste beelden tonen ons hoe een schichtig eekhoorntje een hazelnoot die hem nauw aan het hart ligt probeert te verstoppen onder de met ijs bedekte grond. Lukt niet al te best, zeker niet als zijn pogingen een ware ijsstorm veroorzaken. Ongeveer op hetzelfde moment ontmoeten de verbitterde mammoet Manfred (stem van Ray Romano) en de verstoten luiaard Sid (stem van John Leguizamo) elkaar. Zij zijn zowat de enige dieren die de tocht naar het zuiden, op vlucht voor de IJstijd, nog niet aangevat hebben. Als een groep mensen aangevallen wordt door sabeltijgers, vinden ze een achtergelaten baby. Heel erg tegen de zin van Manfred in, wil Sid het kindje terug naar zijn ouders brengen. Ze krijgen daarbij zelfs de hulp van de tijger Diego (stem van Denis Leary), die echter een verborgen agenda heeft.

Op die manier ontspint zich een klassieke roadmovie, waarbij de relatie tussen de drie hoofdpersonages centraal staat. De relatie tussen Manfred en Sid is identiek aan die van Shrek en Donkey: de eerste is de tweede liever kwijt dan rijk, maar leert gaandeweg van hem houden. De verhaallijn van de baby die teruggebracht moet worden naar zijn ouders, vertoont dan weer heel wat gelijkenissen met Monsters Inc. Waarmee we niet gezegd willen hebben dat Ice Age schaamteloos bij zijn twee voorgangers is gaan pikken. De film was trouwens al in productie nog voor Shrek en Monsters Inc. in de zalen te zien waren, en legt genoeg originaliteit in grappen aan de dag om geen moment te vervelen.

De tocht van de drie dieren en de avonturen die ze meemaken staat dus centraal in Ace Age, maar wordt een vijftal keer onderbroken door de belevenissen van de eekhoorn, die nog altijd aan het hamsteren is. Hoewel hij in totaal misschien nog geen tien minuten schermtijd heeft, steelt de eekhoorn met gemak de show. Zelden zo'n aandoenlijk personage in een tekenfilm gezien. Manfred en vooral Sid mogen er anders ook best zijn. Dat we de moraal van het verhaal al van ver zien aankomen, bedekken we maar al te graag met de mantel der liefde. Dit verhaal heeft een morele les, jazeker, maar met het hart op de juiste plaats, is daar niks op tegen.

Technisch wilde regisseur Chris Wedge (oscarwinnaar met de kortfilm Bunny uit 1998) bewust een stapje weg zetten van het fotorealistische. De animatie in Ice Age oogt nog altijd oogverblindend, maar heeft een visuele stijl die meer bij het cartooneske dan bij het realistische aanleunt. Een keuze die in de context van de prent perfect te verantwoorden valt en waar ook helemaal niks mis mee is. Het ziet er allemaal erg verzorgd uit, alsof je door een prentenboek aan het bladeren bent. Ook de stemmencasting is prima. Vooral John Leguizamo zit perfect in zijn rol als luiaard Sid.

Ice Age mag dan nét het niveau van een Shrek of Monster's Inc. niet halen, Fox zit op de goede weg. Dit is magische, hartverwarmende en grappige cinema.