RESIDENT EVIL

Het moet gezegd dat we met een gezonde dosis scepsis de zaal binnenstapten; films gebaseerd op computergames hadden tot voor kort immers nog een lange weg af te leggen. Mortal Kombat (I en II) en Street Fighter konden zich nooit ontdoen van de boeien hen opgelegd door de gelijknamige beat 'em up games. Tomb Raider zal ook niet in ons geheugen gegrift blijven als de 'instant classic' die hij (of beter zij) wel was voor het 3rd person gamegenre. Maar die films brachten wel stuk voor stuk een mooie winst op voor de filmstudio's en we weten ondertussen wat dat betekent. Zo bereikte ons vorig jaar het erg knappe Final Fantasy, een animatiefilm waarbij alle registers werden opengetrokken, weliswaar met een loodzwaar kostenplaatje en vermoedelijk ook een schuldenberg voor de filmstudio tot gevolg. En nu is het dus de beurt aan die andere 'hot in Japan': Resident Evil.

Het verhaal begint als volgt. De Umbrella Corporation is de machtigste biochemie-multinational ter wereld. Hun producten hebben wereldwijd een weg gevonden tot in 90 procent van de gezinnen (waar hebben we dat nog gehoord?). Om de grote winsten in stand te kunnen houden moet er natuurlijk voortdurend research gedaan worden naar nieuwe producten. Dat daarbij een paar wetten met de voeten worden getreden hoeft ons niet te verbazen, maar bij Umbrella maakt men het toch erg bont. In een geheim lab genaamd The Hive, enkele honderden meters onder de grond, wordt in alle stilte geëxperimenteerd met ver doorgedreven vormen van DNA-recombinatie en nog meer van dat fraais. Het allernieuwste hoogstandje dat daarbij onder de loep genomen wordt is het zogenaamde T-virus.

Bij een infiltratiepoging in The Hive, bedoeld om het één en ander eindelijk eens aan de kaak te kunnen stellen, loopt het grondig fout en het T-virus begint zich te verspreiden in het lab. Daarop schakelt de bewakingscomputer (bijgenaamd Red Queen) over op de ultieme noodprocedure: alle toegangen afsluiten, de aanwezige werknemers vergassen en de boel onder laten lopen. Mooi is anders, maar dat was volgens de makers nu eenmaal de enige 'fail-safe' strategie om de verspreiding van het virus tegen te gaan. Ahum. Wat volgt is het relaas van de elite-eenheid die in opdracht van Umbrella op onderzoek wordt uitgestuurd in The Hive.

Hier komt Milla Jovovich voor het eerst op de proppen. Haar personage blijft volgens ons naamloos in heel dit verhaal, maar op de aftiteling staat zij wel vermeld als Alice/Janus Prospero. Een ferme blunder (het gaat hier tenslotte toch om het hoofdpersonage) die verdere identificatie met haar persoontje behoorlijk in de weg staat. Al snel wordt echter duidelijk dat identificatie sowieso al niet de eerste bekommernis geweest is van de makers. De meeste personages worden immers afgeslacht nog voor je goed en wel beseft wat ze eigenlijk in deze film komen zoeken. Het vreemde is dat dat je als kijker niet weerhoudt op te gaan in het verhaal. Je verveelt je geen seconde. Nu eens lach je je krom met de zogenaamd 'wetenschappelijke' uitleg die je in de maag wordt gesplitst of met de uitgekookte one-liners die blijkbaar moeten doorgaan voor de dialogen. Dan weer word je door de moordende suspens en de knappe decors aan het scherm gekluisterd. Misschien dat de extreme close-ups van Milla's blauwe ogen of haar gaandeweg steeds minder verhullende outfit bij dat laatste ook wel een duit in het zakje hebben gedaan.

Er wordt een lineaire vertelstijl, onderbroken door flashbacks, gehanteerd om het verhaal op te bouwen en stukje bij beetje wordt de bloederige puzzel compleet. Tot het einde toe blijft het echter allemaal weinig origineel en een beetje filmliefhebber zal vele scènes al snel herkennen uit andere films. Aliens, The Matrix, 2001: A Space Odyssey, Evil Dead en Dawn of the Dead om er maar enkele te noemen. Erger is dat vermoedelijk ook de horrorgamefreaks uiteindelijk op hun honger zullen blijven zitten. Er zijn weliswaar meer dan genoeg elementen aanwezig om er een bangelijk/goor spektakel van te maken. De zombies en monsters bijvoorbeeld, die we te zien krijgen in het laatste uur van de film, komen levensecht (alhoewel) over op het scherm dankzij een zorgvuldige combinatie van make-up en waar nodig een likje CGI. Het probleem is echter dat hun schrikeffect al te vaak teniet gedaan wordt door de drammerige muziek die meestal al 5 seconden van tevoren in overdrive schakelt. De score is trouwens ontsproten uit het brein van Marilyn Manson en accentueert verder prima de 'sfeer'.

Op het palmares van regisseur Paul Anderson stonden al onder andere Mortal Kombat en Event Horizon. Vond je geen van beiden het aankijken waard, dan zul je ook aan Resident Evil geen boodschap hebben. Het is nooit de bedoeling geweest van de makers om een nieuwe mijlpaal neer te zetten in het genre, enkel om wat pretentieloos vertier te brengen en hopelijk nog wat geld te slaan uit de succesvolle franchise. Als je je hersens aan de kassa inruilt voor een grote beker popcorn, wacht je bij het bekijken van de film misschien zelfs een aangename verrassing.