BAD COMPANY

Filmkenners voorspellen dat we de komende jaren niet veel James Bond-achtige films meer gaan te zien krijgen. Amerika weet immers intussen wel beter: ook zij zijn niet onschendbaar en zelfs een superheld kan een aanslag niet tegenhouden. Toppunt van dat besef was de toch wel aangrijpende comic waarin Spider-Man, hét symbool van het Amerikaanse heldendom, zijn tranen vol onmacht de vrije loop liet bij het aanschouwen van de puinhoop waar ooit het World Trade Center had gestaan. Maar wat moet je met de heldenfilms van vóór 11 september? Schaamtevol wegmoffelen of toch maar releasen? The games must go on, moet Über-regisseur Jerry Bruckheimer gedacht hebben en dus komt Bad Company met vertraging in de zalen. Het was trouwens één van de laatste projecten die filmden in de nabijheid van de WTC-Torens.

Het is CIA-veteraan Gaylord Oakes (Anthony Hopkins) die samen met Kevin Pope (Chris Rock) met enkele misdadigers undercover onderhandelt over een nucleair wapen dat de wereld kan vernietigen. De deal loopt echter in het honderd en een vluchtende Pope sterft. Die Pope was blijkbaar de enige die de missie tot een goed einde kon brengen, want na zijn dood zit de CIA met de handen in het haar. Oakes ziet uiteindelijk maar één oplossing. Popes tweelingbroer moet zijn plaats innemen om de deal af te handelen, het gevaarlijke wapen in handen te krijgen en zo New York van een nucleaire ramp te redden.

Klein probleempje: de tweelingbroers werden bij de geboorte van elkaar gescheiden en terwijl Pope ondergebracht werd in een rijke familie en een degelijke opleiding genoot, verging het zijn broer Jake Hayes (opnieuw Chris Rock) net omgekeerd. Hij schuimt als sjoemelende ticketverkoper en schaker de straten van New York af en probeert samen met zijn liefje Julie het hoofd boven water te houden. Oakes staat voor de moeilijke opdracht om Jake in enkele dagen tijd van vuilbekkend straatjoch om te toveren in een hoogopgeleide CIA-agent.

Bad Company speelt gevaarlijk spel, want de juiste balans vinden tussen actie en humor is een oefening die niet elke regisseur tot een goed einde kan brengen. Ook Joel Schumacher wankelt soms, maar valt nooit. Zijn mengeling van ernst, actie en kolder zorgt ervoor dat je je geen seconde verveelt, maar een echt homogeen geheel wordt het nooit. Te vaak heb je de indruk dat je naar losstaande scènes zit te kijken. Het zal producent Jerry Bruckheimer wellicht worst wezen. Voor hem staan pretentieloze actie toch altijd centraal.

Jammer genoeg hebben wel letterlijk álles uit Bad Company al eens eerder gezien. De scenaristen kennen duidelijk hun klassiekers, maar het maakt van de prent wel een héél erg voorspelbare en hapklare brok. Chris Rock is af en toe wel grappig, maar zijn personage is zo ongeloofwaardig als wat. Hoe Anthony Hopkins is hemelsnaam in een actieprent als deze verzeild is geraakt, is een groot raadsel. Geen nood echter: ook als CIA-topman blijft hij zijn lijnen als Shakespeare debiteren. Hij slaapwandelt bijna letterlijk door de film. Vreemd, maar intrigerend. Dat kunnen we van de film als geheel niet zeggen. Been there, done that.