DRAGONFLY

Je moet stilaan gaan geloven dat Tom Shadyac, de regisseur van deze productie, een voorliefde heeft voor ondermaatse scripts. Zijn bijdragen tot het witte doek belopen achtereenvolgens Ace Ventura: Pet Detective, The Nutty Professor, Liar Liar, Patch Adams en nu dus Dragonfly. Elk van die voorgaande films getuigde van zulk een gratuit misbruik van onze basisemoties dat we de pen al in de aanslag hielden voor zijn nieuwste contributie. En ja hoor, ook Dragonfly is duidelijk in hetzelfde bedje ziek. De film zit behoorlijk in elkaar en heeft zeker enkele goede momenten, maar hij speelt weer veel te veel in op onze gevoelens. Klaarblijkelijk in een wanhopige poging om enige diepgang in het verhaal te brengen dat voor de rest louter een aaneenrijging is van clichés.

Kevin Costner neemt de hoofdrol voor zijn rekening en dat doet ook al niet het beste vermoeden. 's Mans carrière zit al geruime tijd in een 'dip' om het zo maar even te stellen. Eigenlijk bedoelen we dat onze Kevin in de laatste vijf jaar maar in één behoorlijke film heeft meegespeeld, namelijk Thirteen Days. En dat die film goed uitdraaide was nauwelijks zijn verdienste moeten we dan nog bekennen (herinner u dat afschuwelijk geforceerde accent). Costner heeft van onderkoeld acteren blijkbaar zijn handelsmerk gemaakt, en misschien slaat dat over de plas wel aan, voor ons hoeft het niet zonodig. Bovendien sleept hij ook nog eens bij zo goed als elke nieuwe deal een monstergage uit de brand, ook nu weer. Ditmaal ging het om zo maar even 15 miljoen dollar, waarmee het bij ons geliefde motto 'loon naar werken' opnieuw vakkundig de nek wordt omgedraaid. Weerzinwekkend als je de 'acteerprestatie' hier even nauwer onder de loep neemt.

Maar goed, terug naar de orde van de dag. Costner speelt een dokter, genaamd Joe Darrow, in een ziekenhuis in Chicago. Het verhaal vangt aan bij het tragische omkomen van zijn geliefde Emily in het verre Venezuela. Emily, ook arts van beroep, verliest daar het leven bij een wanhoopspoging enkele kinderen te redden uit een wild om zich heen grijpende modderstroom. Om zijn gedachten toch enigszins van dit tragische verlies te kunnen houden, begint Joe extra lange uren te kloppen op de afdeling Intensieve Zorgen. Maar zijn vrouw wil hem maar niet loslaten. Overal begint Joe dingen te zien die hij op de een of andere manier linkt met zijn geliefde en haar interesses. Eén van die dingen is de beeltenis van een libel, vandaar de titel. Of al deze voorvallen nu echt zijn of niet wordt aan de kijker overgelaten.

Als deze modus operandi u bekend in de oren klinkt dan is dat volledig terecht: het is eigenlijk een zeer dunne doorslag van de verhaalopbouw in The Sixth Sense. De links tussen de twee films zijn trouwens overduidelijk: een hoofdpersonage dat het noorden kwijt is, steeds maar vreemdere gebeurtenissen waarvan de kijker niet weet of ze nu echt zijn of zich afspelen in het wankele brein van de protagonist, en dit alles culminerend in een slotoffensief waar onze kaken van op de grond zouden moeten vallen. Weer maar eens het bewijs van de slechte gewoonte om een bij het publiek aanslaand concept nog eens dunnetjes over te doen. Hetgeen ons trouwens al lang dunnetjes door de broek loopt. Een bijkomend probleem in Dragonfly is bovendien dat je het slot hier al mijlenver ziet aankomen, hetgeen het uitzitten van deze cliché-marathon nog eens extra bemoeilijkt.

Is er dan niets positiefs over Dragonfly te vertellen? Toch wel, deze prent kent best wel zijn spannende momenten en af en toe slaat je hart zelfs een paar slagen over. We denken hierbij in de eerste plaats aan de scènes met de net-wel/net-niet overleden patiënten waarmee Joe op IZ af te rekenen krijgt. En hier en daar is er ook plaats voor wat droge humor, hiervoor is vooral de lesbische vriendin/advocate, gespeeld door Kathy Bates, verantwoordelijk. Maar dat zijn stuk voor stuk ingrediënten die ons insziens achteraf zijn toegevoegd in een ultieme poging om de al te flauwe hoofdmaaltijd nog enigszins te kruiden. Het geheel blijft finaal overkomen als een geforceerd massaproduct en leidt bovendien aan de bad script disease. Enkel aan te raden als u kickt op spookverhalen.