FRAILTY

Het lijstje is lang, heel lang: Clint Eastwood, Dennis Hopper, Robert Redford, Woody Allen, Tim Robbins, Jodie Foster, Kevin Spacey, Billy Bob Thornton, Mel Gibson, Kevin Costner - allemaal voelden ze de drang om als acteur ook de creatieve touwtjes in handen te krijgen. Na jarenlang voor de camera gestaan te hebben, wilden ze er ook wel eens áchter staan. Meestal levert zo'n debuut mooie, kleine films op omdat de gloednieuwe regisseur maar al te goed beseft dat zijn film staat of valt met een goed verhaal én goede acteurs. Bill Paxton draait al zo'n dertig jaar als acteur mee in het vak en heeft er een pak grote rollen (Aliens, Apollo 13, Titanic, A Simple Plan) opzitten, maar het échte stardom heeft hij nooit bereikt. Misschien lukt hem dat wel als regisseur. Hij had alleszins de durf om als debuut uit te pakken met een hoogst ongewone film.

Je bekijkt Frailty (letterlijk: zwakheid) aanvankelijk met het grootst mogelijke ongeloof. Stappen we hier in een goedkope B-horrorfilm? Is dit voer dat zelfs in de videotheekrekken al snel bederft? Het lijkt erop, maar naarmate het verhaal zich ontrolt lijkt niets minder waar. Debuterend schrijver Brent Hanley neemt ons mee naar Texas. Het is nacht, het stormt en een vreemdeling die zich voordoet als Fenton Meiks (Matthew McConaughey) valt het plaatselijke politiekantoor binnen. Hij wil er Wesley Doyle (Powers Boothe) spreken, de FBI-agent die zich al een hele tijd bezig houdt met de zoektocht naar een seriemoordenaar die zich 'de hand van God' noemt. Fenton Meiks heeft belangrijke informatie, zo vertelt hij. Hij weet namelijk wie de moordenaar is: zijn broer. Doyle neemt de zaken vanzelfsprekend niet zomaar voor waarheid aan en laat Meiks zijn verhaal vertellen. Ze rijden ondertussen in de storm naar de Rose Garden, een tuin waar alle lijken van de seriemoordenaar begraven zouden liggen. In twee lange flashbacks krijgen we het ongelooflijke verhaal van Meiks te horen.

Hij neemt ons in zijn vertelling mee naar zijn jeugd. Als Fenton (Matt O'Leary) twaalf jaar is en zijn broer Adam (Jeremy Sumpter) negen, is hun moeder overleden. Hun vader (Bill Paxton), een eenvoudige mecanicien, zorgt met veel liefde en toewijding voor zijn zonen. Alles gaat dan ook goed, tot hij op een nacht halsoverkop hun kamer binnenvalt. Een engel heeft hem in een visioen bezocht, zo vertelt hij, en heeft hem de opdracht gegeven de demonen in de naam van God van de aarde te verdrijven voor het laatste oordeel geveld wordt. Aanvankelijk denken de zonen dat het maar een nare nachtmerrie is geweest, maar niets blijkt minder waar.

Wat daarna volgt is te gek om los te lopen, maar vreemd genoeg absoluut intrigerend. De brave huisvader die geen vlieg kwaad zou doen, krijgt van de engel een bijl toegezonden en vervolgens een lijstje met namen van de demonen die hij moet vernietigen. Als hij hen aanraakt, dan ziet hij in een flits hun zonden in een visioen. De 9-jarige Adam gelooft zijn papa, maar Fenton, ouder, wijzer en kritischer, denkt dat hij compleet doorgedraaid is en wil de autoriteiten verwittigen. Vanaf dat moment ontspinnen zich verhaallijnen waarvan méér verklappen zonde zou zijn. Naar het einde toe neemt de plot trouwens nog enkele keren een wending van 180 graden. En je blijft toekijken. Schuddebollend dat het niet kan. En toch nieuwsgierig naar wat er weer zal volgen.

Frailty is een film die teert op de nieuwsgierigheid van de kijker. De sterkte van de prent is dat het een op het eerste gezicht compleet belachelijk verhaal zó brengt dat het uiteindelijk toch geloofwaardig gaat overkomen. Verwacht geen bovennatuurlijke hocuspocus-toestanden, geen goedkope of bloederige effecten (alle gruwelscènes gebeuren offscreen); Fraily staat met beide voeten in de realiteit geworteld. Soms lijkt het erop dat regisseur Bill Paxton alle mogelijke clichés van het horror-thriller genre op een hoopje gooit, dan weer komt hij erg verrassend uit de hoek. Veel is te danken aan zijn eigen ingetogen manier van acteren. Zijn vaderfiguur is er eentje die zo gruwelijk begrijpelijk en zo angstaanjagend vreemd tegelijk is, dat hij nog lang zal blijven hangen. De twee jongentjes, Matt O'Leary en Jeremy Sumpter, spelen de sterren van de hemel.

Met Frailty bewijst Bill Paxton nog maar eens het gelijk van een oud filmcliché: met beperkte middelen en weinig draaidagen bereik je vaak meer dan met een gigantisch draaiende productiemolen. Paxton concentreert zich met Frailty waar het 'm om draait: solide acteerprestaties en vooral een verhaal dat je bij het nekvel grijpt en niet meer loslaat tot de aftiteling over het scherm loopt. Een debuut dat kan tellen.