Het is de grootste kopzorg van iedere regisseur: de derde akte. Daar waar de eindjes samen moeten komen, is het dringen om een plekje voor de verschillende verhaallijnen. Hoe moet je op een gebalanceerde manier tot een passende conclusie komen, die misschien verbaasd, ontroerd of vertederd? Het einde van een film is niet alleen het moeilijkste, maar ook het belangrijkste gedeelte. Een trage start of een wat ongelukkige opbouw vallen makkelijk te vergeven als het einde inslaat als een bom. Andersom is een mooi begin meestal alweer vergeten als het einde geen hout snijdt, te plotseling komt of de kijker met een buslading aan goedbedoelde boodschappen naar huis stuurt. Het gevoel dat de bioscoopganger heeft als hij de zaal uit loopt is allesbepalend voor zijn of haar oordeel over de prent. En dus voor het al dan niet aanraden aan vrienden of kennissen, en dús uiteindelijk voor het succes van de film.
Maar wat is een goed einde? Hoewel sommige mensen van mening zijn dat de film de gehele speelduur bezig is om dat einde op het scherm te kunnen brengen, zal vrijwel iedereen het erover eens zijn dat The Sixth Sense een ijzersterk slot kent. Anders wordt dat wanneer we kijken naar Steven Spielbergs A.I.: Artificial Intelligence. De laatste akte van deze film werd vrijwel unaniem afgekraakt, omdat deze veel te veel uitlegt en nog sentimenteler zou zijn dan de gemiddelde 'Danielle Steel'-verfilming. Ik persoonlijk ben van mening dat het laatste gedeelte van A.I. Steven Spielbergs 'finest hour' is, waarin hij een geweldige truc met zijn publiek uithaalt, een truc die helaas maar weinigen is opgevallen. Of ik daarin 'gelijk' heb zal ik (en de groep mensen die hetzelfde gevoel heeft) nooit te weten komen aangezien Spielberg geen uitsluitsel wil geven. En dat is misschien maar goed ook, want belangrijker dan wie er gelijk heeft, is de discussie. Twintig jaar na het uitkomen van Blade Runner wordt er nog steeds heftig gediscussieerd over de vraag of Rick Deckard zelf ook een replicant was of niet. Mijn mening: ja, absoluut.
Er lopen in de filmwereld echter veel te veel mensen rond die hun mening tot wet willen verklaren. Is Donnie Darko een goede film omdat ik dat vind? Nee, natuurlijk niet. Hoe boos ik ook kan worden als ik iemand hoor zeggen dat Donnie Darko 'een puberfilm van een puberregisseur' is en dat hij hem niet goed vindt omdat hij 'geen puber meer is', die mening is net zoveel waard als de mijne. Discussie is mooi, discussie over film is het mooiste wat er is. Zeker over het einde kan vaak nog lang nagepraat worden. Filmmakers weten natuurlijk als geen ander hoe groot de impact van de laatste minuten zijn, en komen dan ook met de meest vindingrijke, merkwaardige of bizarre slotakkoorden op de proppen die het bekvechten meer dan waard zijn.
Of dit een goed einde van een reeks columns is? Geen idee, dat moeten anderen maar beoordelen. Sommigen zullen het te sentimenteel vinden. Anderen te pretentieus. Weer anderen zal het opgevallen zijn dat ik af en toe wat erg wanhopig op zoek ben naar alternatieven voor woorden die ik anders te vaak, te snel achter elkaar zou gebruiken. Of hoe ik dit stukje in de derde paragraaf bijna liet ontsporen, de straf van het schrijven zonder opzet. Of hoe ik nu ontzettend mijn best doe om een leuk, spitsvondig einde te verzinnen. Hmm, sommige films eindigen met een citaat in de vorm van een vraag, het hoeft eigenlijk niet eens iets met de inhoud te maken te hebben, als het maar intelligent lijkt. Vaak door een melancholische scriptschrijver verzonnen in een dronken bui. Bijvoorbeeld over hoe we naar ons zelf kijken. Iets universeels. Iets als: 'Who do we expect to see when we look in the mirror?'