MEN IN BLACK II

De Marvel Comics van Lowel Cunningham waarin de Men in Black de hoofdrol spelen, waren vijf jaar geleden bij ons misschien niet zo populair, de filmversie bleek een schot in de roos. De samenwerking tussen de vuilgebekte Will Smith en de norse Tommy Lee Jones werkte wonderwel en voormalig cinematograaf Barry Sonnenfeld (The Addams Family, Get Shorty) bracht popcornentertainment van het hoogste niveau. Daar had je nog eens een film die geen seconde verveelde. Fris, luchtig, grappig: Hollywood op zijn blockbusterbest. Het legde Columbia met een wereldwijde opbrengst van bijna 600 miljoen dollar trouwens geen windeieren. Maar hoewel er al bijna onmiddellijk over een sequel gesproken werd, liet de vervolgfilm toch nog vijf jaar op zich wachten. In een tijd waarin Hollywood liefst het ijzer smeedt wanneer het nog gloeiend heet is, een beetje vreemd. Maar de MIB blijven blijkbaar populair. In Amerika zit de film na een maandje release al aan de 180 miljoen dollar, waardoor het mega-budget van 97 miljoen dollar bijna dubbel terugverdiend is. Van een geslaagde missie gesproken.

Hoewel op het einde van de eerste film gesuggereerd werd dat Agent L (Linda Fiorentino) de nieuwe partner van Agent J (Will Smith) zou worden, zit die aan het begin van dit nieuwe avontuur opgescheept met de schuchtere Agent T (Patrick Warburton). Het klikt echter niet al te best tussen J en zijn nieuwe partner en wanneer de uiterst wraakzuchtige alien Serleena (in de huid van lingeriemodel Lara Flynn Boyle) de aarde bedreigt, beslist MIB-baas Z (Rip Torn) om Agent K (Tommy Lee Jones) terug te roepen. K's geheugen werd op het einde van de eerste film gewist en hij slijt nu zijn dagen als postmeester. Eens hij zijn geheugen terug heeft, is het voor het duo business as usual. Ze hebben een beperkte tijd om de aarde (wederom) van de ondergang te redden.

Met Men in Black II krijg je exact wat je van zo'n sequel kan verwachten: meer van net hetzelfde, minus de oorspronkelijke frisheid en originaliteit. Keek je je vijf jaar geleden nog de ogen uit bij het blik aliens dat effectenmeester Rick Baker had opengetrokken, vandaag zijn we wel meer gewoon. Bovendien lijkt het alsof Bakers lelijkaards er af en toe voor spek en bonen bijlopen (want geen functie in het verhaal) of dat ze enkel en alleen voor een wow-moment moeten zorgen (zoals de gigantische worm die blijkbaar in de metrotunnels van New York huist). Tussen de effectenkermis door klikt het weer tussen Will Smith en Tommy Lee Jones. Vooral deze laatste is weer heerlijk nors en cynisch. Lara Flynn Boyle moest op het laatste moment Femke Janssen vervangen als booswicht Serleena, en weegt letterlijk en figuurlijk wel wat licht. Voor de fans is het intussen uitkijken naar cameo's van onder meer Michael Jackson, Barry Sonnenfeld en Rick Baker.

Het grootste minpunt aan Men in Black II is het zwakke verhaal, dat meer een opeenstapeling van scènes is dan een samenhangend geheel. Je zou verwachten dat scenaristen Robert Gordon (Galaxy Quest) en Barry Fanaro (The Crew) na vijf jaar wel met een iets sterkere verhaallijn op de proppen hadden kunnen komen. Bovendien zijn bijvoorbeeld de figuren van de alien Scrad (Johnny Knoxville met twee hoofden) en de pratende hond Frank (stem van Tim Blaney; grotere rol dan in deel één) meestal gewoon niet grappig. Maar wie anderhalf uur pretentieloos spektakel wil, zit met Men in Black II wel goed. Beter in elk geval dan bij pakweg Scooby Doo.