L'AUBERGE ESPAGNOLE

Schrijver-regisseur Cédric Klapisch kennen we voornamelijk nog van Chacun cherche son chat uit 1996. In L'Auberge Espagnole (de internationale titel is een beetje knullig Euro Pudding) laat hij ons kennis maken met de 27-jarige Parijzenaar Xavier, die zijn laatste jaar Economie gaat beginnen, maar zich vooral afvraagt waar hij staat in het leven. Samenwonen met zijn goedmenende maar praatzieke moeder lukt niet al te best, en bij zijn vriendinnetje Martine ligt hij een beetje onder de knoet. Omdat hij over een jaar kan beginnen werken op het Ministerie van Financiën en hij daarom Spaans moet kennen, besluit Xavier uit zijn gesloten wereldje te ontsnappen en zijn laatste jaar met het Erasmusprogramma door te brengen in Barcelona.

In de stad van Gaudí blijkt het schier onmogelijk aan een betaalbaar appartement te geraken, maar uiteindelijk kan Xavier een flat delen met een mengelmoes aan andere studenten: een Deen, een Belgische, een Duitser, een Engelse, een Italiaan en een Spaanse. Het is er een zottenkot (vandaar de titel) maar al gauw vindt Xavier zijn plaats binnen de Europese smeltkroes. Het jaartje Barcelona lijkt een jaar te worden waarin Xavier eindelijk zichzelf zal leren kennen.

Verwacht geen grote theorieën over onderwijs of Europa in L'Auberge Espagnole. Regisseur Cédric Klapisch beperkt zich tot het weergeven van het dagelijkse leven in de studentenflat. Maar, heel subtiel, lepelt hij ons ook een beeld in over hoe Europeanen in een microkosmos met elkaar omgaan. Met zoveel nationaliteiten in één film, zou je verwachten dat de regisseur de clichétoer opgaat, maar niets in minder waar. De personages hebben weliswaar hun eigen trekken, maar worden genuanceerd voorgesteld. Door de introductie van de bevooroordeelde broer van het Engelse meisje Wendy, trekt Klapisch zelfs hard van leer tegen vooroordelen en gemeenplaatsen.

Hoewel we na twee uur film het gevoel hebben alle personages goed te kennen, wordt er vooral ingezoomd op Xavier (Romain Duris), die het verhaal door middel van een voice-over vertelt. Hij vraagt zich voortdurend af waarom de wereld toch zo ingewikkeld is. In Barcelona raakt ook hij verstrikt in een kluwen van vriendschap en liefde, zeker als hij stapelverliefd wordt op Anne-Sophie (Judith Godrèhe), een pas getrouwd meisje dat met haar egocentrische en snobistische man Jean-Michel (Xavier De Guillebon) in Barcelona is komen wonen. Ook de andere bewoners van het huis kampen met hun eigen problemen: het Engelse meisje Wendy wordt verliefd op een Amerikaan, de Deen Lars wacht in het midden van de prent een onaangename verrassing en intussen moet het joint-rokende allegaartje ook nog een boze huisbaas weten af te schudden.

Cédric Klapisch schetst met de digitale camera losjes in de hand het studentenleven zoals het is. Wie zelf ooit op Erasmusuitwisseling is geweest, zal misschien wel veel van zichzelf in de film terugvinden. L'Auberge Espagnole brengt het allemaal met veel speelse humor (de ijskast waarin iedereen zijn rekje heeft, de spraakverwarringen aan de telefoon) en ongedwongen lichtheid. Enkel het overdreven gespeel met de vorm (Klapisch houdt blijkbaar van versnelde beelden, split screens en andere foefjes) komen op den duur wat gekunsteld over. Dat zijn de knappe acteerprestaties allerminst. Omdat de acteurs ook écht uit zoveel verschillende landen komen, oogt hun personage heel authentiek. België wordt trouwens vertegenwoordigd door de knappe Waalse Cécile de France, die de goedhartige lesbienne Isabelle speelt. Zij smokkelt zelfs een erg leuk communautair grapje de prent in.

Jammer alleen dat L'Auberge Espagnole naar het einde toe een beetje begint door te drammen. Na het afscheid in Barcelona, volgt nog een epiloog in Parijs. Dat een jaartje Erasmus een mens verandert is wel duidelijk, maar Klapisch legt er wat té uitdrukkelijk de nadruk op. Dat weze hem vergeven. Zijn boodschap is duidelijk: volg je dromen en laat je carrière je leven niet beheersen. Een raad die Klapisch blijkbaar zelf ter harte neemt. Zijn sympathieke film heeft blijkbaar voor de zomer van 2003 een Amerikaanse release versierd. Mooi zo!