REIGN OF FIRE

Bowman leerde het vak op het kleine scherm bij series als MacGyver, Star Trek, Baywatch en natuurlijk The X-Files, maar zelfs daar had zijn regie al iets bioscooperigs. Het was dus slechts een kwestie van tijd voor hij de overgang naar the real thing zou maken. Na Airborne (1993) en de X-Files film (1998) is Reign Of Fire zijn derde langspeelfilm, maar wel het grootste en meest prestigieuze project tot nu toe. Bowman steekt met zijn drakenfilm vooral visueel Jurassic Park naar de kroon. Zijn schildering van een post-apocalyptisch Engeland spreekt tot de verbeelding. Ook inhoudelijk weet hij Jurassic Park te ringeloren. In Reign Of Fire wordt immers geopperd dat de draken verantwoordelijk waren voor het uitsterven van de dinosauriërs.

Geen idee of daar iets van kan kloppen, maar aangezien Reign Of Fire sowieso een gigantische vorm van suspension of disbelief van de kijker verwacht, mag dat ene detail ook geen probleem vormen. In de proloog van Reign Of Fire zien we hoe het kleine joch Quinn zijn moeder opzoekt in de metrotunnels van Londen, waar zij nieuwe doorgangen aan het graven is. Als hij op een bepaald moment door een kleine opening glipt, staat hij oog in oog met een vuurspuwende draak, die zich daar blijkbaar al eeuwen verborgen heeft gehouden. De draak weet te ontsnappen en dat is, letterlijk, het begin van het einde.

Twintig jaar later hebben de draken de wereld platgebrand. Quinn heeft het inferno overleefd en houdt zich samen met een groep andere mensen schuil in een burcht, waar ze zich zo diep mogelijk onder de grond proberen in te graven om niet ten prooi aan de draken te vallen. Hun hoop om het vuurspuwende ras ooit te kunnen overwinnen is klein, tot ze op een dag het bezoek krijgen van een stel Amerikanen onder leiding van de stoere held Van Zan, een Dragon Slayer in hoogst eigen persoon. Samen met zijn leger opgetrommelde drakendoders wil hij het oververhitte schorremorrie voorgoed uitdoven. Quinn is daar aanvankelijk niet voor te vinden, maar na verloop van tijd gaan ze samen de strijd tegen het vuur aan.

We kunnen de goede actiefilms die deze zomer onze filmschermen geteisterd hebben op één hand tellen, maar Reign Of Fire maakt veel goed. Ook dit is een film met een premisse die te gek is om los te lopen, een verhaal met immense gaten en acteerprestaties die het woord overacting een nieuwe dimensie geven. Maar het werkt. Om de een of andere reden sleurt regisseur Rob Bowman je onmiddellijk mee het verhaal in. Je wordt een deel van het post-apocalypische landschap dat zo'n tristesse uitstraalt en gaat echt geloven dat het totale einde nabij is. In al zijn over-the-top scènes (zoals een zinderende parachute-rit of de gevechten met de draken), heeft Bowman ook oog voor het menselijke aspect. De scène waarin we de cover van Time zien (een brandende wereld met als titel: The End) of de toneelopvoeringen van Star Wars of The Lion King (als ode aan de lang vervlogen filmwereld) grijpen zelfs heel even naar de strot.

Reign Of Fire is entertainment dat gezien mag worden. Matthew McConaughey (kale knikker, baard, sigaar in de bek) en Christian Bale (roodomrande uitpuilende ogen, verwilderde blik) gaan totaal uit de bol als drakendoder Van Zan en familieman Quinn, terwijl Izabella Scorupco als Alex de mooiste van allemaal mag wezen. De woordspeling lag voor de hand, maar een draak van een film is Reign Of Fire niet geworden. Integendeel.