MEISJE

Precies vanwege dat vaak negatieve imago dat er rond de Belgische filmindustrie hangt, doet het ons dubbel en dik plezier als een jonge filmmaker de moed en het doorzettingsvermogen heeft om zich toch in het avontuur te wagen, op zoek naar de volgende Daens, de nieuwe Iedereen Beroemd of de opvolger van Paulien en Paulette. Wie de korte films van Dorothée Van den Berghe zag (Bxl-Minuit, Rue Verte), wist dat er veel talent in deze dame verscholen zat. Met Meisje bewijst ze dat ze ook een langspeler aankan, eentje die zowel qen typisch Vlaams als een meer internationaal gezelschap weet te boeien. Voorwaar geen makkelijke klus, maar Meisje weet couleur locale met universaliteit te verzoenen.

Meisje schetst het portret van vier generaties vrouwen, maar centraal staat toch wel de figuur van Muriel (Charlotte Vanden Eynde). Twintig jaar is ze, een beetje verlegen, blond en naar eigen zeggen ook bleek. Om te ontsnappen aan het saaie en voor de hand liggende dorpse leven bij haar ouders en vriend, besluit ze haar kans te wagen in Brussel. Ze vindt werk in het Museum voor Schone Kunsten en huurt een kamer in de buurt van de Brusselse beurs. Zo maakt ze kennis met kioskdame Laura (Els Dottermans), een vrijgevochten 37-jarige vrouw op een kantelpunt in haar leven: ze wil doodgraag een kind, maar blijft sukkelen in haar relaties met mannen. Met daar doorheen ook nog de verhalen van Muriels en Laura's moeders (respectievelijk Frieda Pittoors en Alice Toen) worden de vier portretten rondgemaakt.

Vier generaties vrouwen dus, maar elk met hun eigen problemen, eigen kleine kantjes, eigen vragen, eigen oplossingen. Vier echte meisjes dus, ondanks het grote verschil in leeftijd. De verhalen van Muriels en Laura's moeders zijn het kleinst, maar daarom niet minder belangrijk. De zoektocht van Laura naar een stabiele relatie en een eigen kind en de poging van Muriel om onafhankelijk te worden en stilaan open te bloeien, worden uitgebreider uit de doeken gedaan. Helemaal op het einde raken de verhalen elkaar en blijkt dat, zoals steeds, alles met alles in verbinding staat.

Meisje kreeg op het filmfestival van Locarno het meeste lof toegezwaaid voor de puike acteerprestaties en dat is geheel terecht. Vooral Charlotte Vanden Eynde is, door haar ongelooflijke naturel en echtheid, een ontdekking. Regisseuse Dorethée Van den Berghe, die ook het scenario schreef, weeft de beelden mooi aan elkaar en schetst met haar debuut een intimistisch en realistisch vrouwenportret. Even opgewekt is het allemaal niet, maar niemand heeft ooit beweert dat álle meisjesdromen ook écht uitkomen.