SPIRIT: STALLION OF THE CIMARRON

Voor alle duidelijkheid, Spirit is de naam van het paard dat ons een uur en half moet vermeien met zijn kunstjes. Onschuldige pret op het eerste gezicht, maar er zit toch net iets meer achter. Het paard in kwestie is een jonge hengst en tevens leider van de horde van de Cimarron. Niet opgewassen tegen zijn eigen nieuwsgierigheid trekt Spirit er geregeld alleen op uit. Zo belandt hij op een dag in een kamp van cowboys met weinig vriendelijke intenties. Het duurt niet lang of het dier heeft al enkele lasso's rond zijn nek hangen, noodzakelijk kwaad blijkbaar als je een paard wil africhten. Spirit duldt echter niemand op zijn edele rug en ten einde raad leveren de cowboys hem dan maar af bij het leger, waar hij misschien nog als lastdier kan fungeren.

Het leger geeft hem de standaard behandeling die blijkbaar geldt voor elke nieuwe rekruut (of het nu gaat om mensen of dieren): uithongeren, uitdrogen en de mentale weerbaarheid breken. En bij een paard is dat natuurlijk een stuk makkelijker; je bindt hem gewoon voor drie dagen vast aan een paal. De aanvoerder van de troep (stem van James Cromwell) scheert dieren en gevangenen trouwens graag over dezelfde kam en al gauw krijgt Spirit aan de paal gezelschap van de onfortuinlijke indiaan Little Creek. Niet slim blijkt, want de twee sluiten al gauw een bondgenootschap en ontsnappen in een 'wilde achtervolging' aan de hen achterna zittende cavalerie.

Wat volgt is een schaamteloos zoetsappige sequentie in het indianenkamp van Little Creek, waar we - weer maar eens - een levensles over de liefde en de noodzaak tot het sluiten van compromis te slikken krijgen. Daarna was de inspiratie van de scriptwriters blijkbaar ver ten einde want daar komt de cavalerie van het leger weer op de proppen. Dit keer slaan ze Little Creeks dorp kort en klein en laten ze Spirits nieuwe liefje voor dood achter. Dit kan natuurlijk niet zomaar blauw-blauw gelaten worden en Spirit trekt op wraak belust de bende terug achterna. In ware Rambo-stijl ontwapent hij op zijn eentje een compleet detachement soldaten en weet hij zelfs een locomotief (no kidding) van het leger uit te schakelen. Van een stijlbreuk gesproken.

Eén van de verkoopsargumenten van deze film moest het feit worden dat voor één keer de dieren nu eens niet konden spreken. De paarden communiceren dus enkel via gehinnik, gesnuif en gelaatsuitdrukkingen. Hoewel ons dat laatste toch ook niet echt natuurlijk overkomt, maar goed. Het is uiteindelijk een interessant experiment gebleken, maar de lol is er wel snel af. Waarschijnlijk zou dit met een grotere variatie aan dieren beter uitgepakt hebben. Nu schiet de techniek een beetje zijn doel voorbij, vinden we. Het is allemaal een beetje sec en de voice-over van Matt Damon kan ook niet echt soelaas brengen, integendeel. Wat meer humor in zijn commentaar zou hier zeker op zijn plaats geweest zijn. Tel dit op bij het zelden originele en vaak voorspelbare script en je merkt meteen waar het schoentje wringt in deze prent.

Wel knap is de gebruikte animatie, die tegen de huidige trend in nog bijna volledig met de hand is gebeurd. De bewegingen van een paard zijn volgens kenners zeer moeilijk op papier te vatten maar bij Dreamworks heeft men duidelijk zijn huiswerk gemaakt want daar is in de prent weinig van te merken. Het komt op bepaalde momenten zelfs net echt over. Vakwerk. De achtergronden zijn ook zeer kleurrijk en bulken van de details: de energie van het Oude Westen springt er zo uit. Dit alles wordt bovendien ondersteund door de knappe score van Hans Zimmer. Wat de liedjes van Bryan Adams betreft zitten we wel een beetje met gemengde gevoelens. De meeste komen nogal flets en gedateerd over, enkel op sleutelmomenten in de film komt zijn beste werk naar boven. Vooral Get off My Back is weer zo'n typisch deuntje dat nog lang in je kop blijft spoken.

Tot slot kunnen we stellen dat het jonge doelpubliek (vooral meisjes) deze film waarschijnlijk veel beter zal weten te smaken dan de rest van de cinemagangers. Oke, het ziet er allemaal zeer knap en vernuftig uit, maar een deel van het talent (en niet te vergeten geld) dat daarvoor is ingezet zou beter gespendeerd geweest zijn aan het script. Dat heeft zich jammer genoeg nooit kunnen loswerken uit het embryonaal stadium.