SIGNS

Eerst maar in het kort het verhaal, zonder al te veel te verklappen voor de maagdelijke bioscoopbezoeker. Mel Gibson speelt de rol van Father Graham Hess. Een weduwnaar, ex-geestelijke en vader van twee kinderen. Graham kan de dood van zijn vrouw niet verwerken, hij twijfelt enorm aan zijn geloof en heeft daarom besloten om zijn witte boord voorlopig op te bergen. Joaquin Phoenix speelt Grahams broertje Merrill, woont en werkt bij Graham op de boerderij, helpt met het opvoeden van de twee kinderen Morgan (Rory Culkin) en Bo (Abigail Breslin). Het leven van de familie Hess krijgt een rare wending wanneer ze graancirkels op hun land ontdekken. De huisdieren beginnen zich raar te gedragen en Bo ziet 's nachts vreemde wezens. Grahams theorie dat het om een grap van de buren gaat, wordt tenietgedaan wanneer er ook cirkels worden aangetroffen over de rest van de wereld. Het mysterie rond de graancirkels begint zich langzaam te ontrafelen, er worden zelfs UFO's gesignaleerd...

Laten we meteen met het goede nieuws beginnen: M. Night Shyamalan scoort wederom een homerun met Signs. Het is een juweeltje om je vingers bij af te likken. Willis ontbreekt weliswaar, maar in de plaats daarvan krijgen we een geweldige Gibson. Hij speelt werkelijk de sterren van de hemel als priester die aan zijn geloof twijfelt en vader die moet vechten om zijn gezin bij elkaar te houden. Joaquin Phoenix doet niet voor Gibson onder en zorgt met zijn sullige, droge rol voor een prima balans. Net als in The Sixth Sense en Unbreakable spelen ook in Signs kinderen een belangrijke rol. De acteurtjes Rory Culkin (ja, broertje van Macaulay) en Abigail Breslin spelen sterk en geloofwaardig zonder dat Signs een te hoog kinderfilmgehalte krijgt. Het enge sfeertje wordt lekker ondersteund door Shyamalans vaste componist James Newton Howard en het subtiele camerawerk van Tak Fujimoto (Silence of the Lambs, The Sixth Sense).

Maar de échte ster van Signs is toch wel Shyamalan zélf. De scenarist-regisseur wist met Unbreakable een superheldenverhaal op een subtiele en menselijke manier te vertellen. In Signs zien we hetzelfde gebeuren. De film oogt als een standaard alien invasie verhaal maar door wordt door Shyamalan van een andere kant belicht. We zien overeenkomsten met films als Independence Day en Contact, maar dan zonder de grote explosies en peperdure CGI-effecten. We beleven de gebeurtenissen alleen door de ogen van de familie Hess. De kijker ziet het laatste alien nieuws via de TV waar ook het gezin naar kijkt. Dit alles maakt het alleen maar intenser en realistischer. Shyamalan neemt bovendien rustig de tijd om zijn verhaal te vertellen. In het begin nog met de nodige humor, maar later wordt de sfeer afschuwelijk dreigend en vervolgens worden we meegesleurd naar een intens spannend hoogtepunt met de nodige twists die kippenvel garanderen. Maar de sterkte van Signs ligt hem erin dat het geen gewone sf-film is, maar een indrukwekkend verhaal over hoop en geloof en het besef dat alle dingen in het leven voorbestemd zijn.