Beste heren Deprez, Craps en Van Rijckegem,
U hebt ons allen laten genieten van een
ronduit magistrale film, met een einde
waar die M. Night Shyamalan een puntje
aan kan zuigen. U allen! U allen hebt
een ware sixth sense voor film! Dat ma
en pa Decker de hele tijd met een
Matrix-copycat-zonnebrilletje rondlopen
en er niet verklaard wordt waarom ze
dit buiten wel en binnen niet doen,
oké.
Dat de eerste ontmoeting tussen
'kwameisje' Vero en hoofdrolspeler
Andreas totaal over the top is en de
exuberante pesterijen van het wicht
geen aanleiding is voor de hechte
vriendschapsband dat het tweetal enkele
dagen later smeedt, oké.
Dat u de chat-conversatie tussen
Andreas en Vero heel ondoordacht en
onrealistisch aan de kijker duidelijk
maakt door ze hardop te laten voorlezen
wat ze aan het typen zijn, alsof wij er
in levenden lijve naast zitten, oké.
Dat u even domweg over het hoofd zag -
kan gebeuren - dat een auto-alarm
begint te loeien wanneer een licht
wordt ingeslagen en dat de film
hierdoor een totaal andere wending zou
genomen hebben dan degene die u
zorgvuldig hebt uitgestippeld in die
paar jaar dat u aan het scenario hebt
gewerkt, oké.
Dat Andreas in het labo een plotse
paniekreactie krijgt, gewoonweg omdat
de computerschermen aanfloepen en hij
daarom meteen ook maar naar de stekker
toesnelt - die hij vreemd genoeg direct
weet te vinden in die kamer waar hij
nooit is geweest - om hem uit te
trekken, Oké.
Dat Andreas wel enkele pepermuntjes op
de grond van het labo opraapt, maar er
net genoeg laat liggen opdat vader dit
zeker kan opmerken, oké.
Dat ma en pa Decker wel behoorlijk
ondoordacht te werk zijn gegaan bij het
beveiligen van hun nieuwe huis, gezien
de voorkant door de hoge tralies en de
elektrische poort meer lijkt op een
zwaarbewapend fort, maar buurmeisje
Vero gewoon van haar tuin in die van
hen kan wandelen, oké.
Dat dat kleine meisje het eigenhandig
kan klaarspelen om in de serre te
geraken terwijl er twee kleerkasten van
Deckers bedrijf op de uitkijk staan, er
een plantje meepikt én daarbovenop nog
eens doodleuk de volgende dag binnen
mag komen van ma Decker, die even
vergat dat hun levenswerk door het
kleine kreng mee is genomen, oké.
Dat Carel Struycken (Lurch uit The
Addams Family) totaal geen functie in
het verhaal heeft, behalve als
onheilsprofeet met dooie kraaien
zwaaien, oké.
Dat Andreas zijn ouders dolblij in de
armen vliegt wanneer ze hem
uiteindelijk toch opbiechten dat ze
aliens zijn - een volstrekt onlogische
reactie op het bewijs dat hij zijn hele
leven werd voorgelogen en het eindpunt
van de psychologische lijdensweg die
zijn jeugd tot dan toe is, oké.
Al die dingen willen we er gerust
allemaal bijnemen en bedekken met de
mantel der liefde, omdat het einde zó
inventief is, met zelfs een heuse
morele boodschap erin verwerkt. Want
zeg nu zelf, het is gewoonweg
fantastisch om iedere kijker in de waan
te laten dat pa Decker een of andere
planeet aan de andere kant van het
zonnestelsel bedoelt, terwijl hij het
in feite gewoon heeft over onze éigen
aarde, die óók langzaam maar zeker aan
pollutie ten onder gaat (natuurlijk is
het de aarde, of vertrekken geheime
ruimteschepen ook vanop een drukke
luchthaven?).
Red onze planeet, voorwaar een goede
raad voor ons allemaal. Waarvoor dank.