SCIENCE FICTION

Regisseur Danny Deprez werkte enkele jaren aan zijn tweede langspeelfilm (na De Bal uit 1999), samen met beide scenaristen. Ze beweren inspiratie te hebben gezocht bij suspense-grootmeester Hitchcock. Gevonden, dat is een andere zaak. Met het gegeven 'jongen denkt dat ouders buitenaardse wezens zijn' gingen de heren immers flink uit de bocht. Eerst even een korte situering, zodat we verder kunnen. Andreas Decker, 9 jaar, is pas verhuisd naar een Vlaams dorpje. Hij voelt zich verwaarloosd door zijn ouders, belangrijke wetenschappers die al over de hele wereld hebben gewoond. Ze werken voornamelijk thuis in een labo en een serre, twee plaatsen die voor Andreas strikt verboden toegang zijn. Hij besluit om samen met zijn vriendjes van school te onderzoeken waarom zijn ouders zich zo vreemd gedragen en niets over hun werk vertellen. Kasper, Wietse en Vero, zijn buurmeisje, worden al gauw zijn beste maatjes. Na wat bespioneren, beginnen ze te vermoeden dat zijn ouders buitenaardse wezens zijn.

En nu aan het werk. Vooreerst zitten in de film meer scenariofouten dan ego's in het Big Brother-huis. Hier geen opsomming van voorbeelden, want u zou al dit fraais écht zelf met eigen lede ogen moeten aanschouwen. We moeten immers hopen dat de film op de koop toe geen commerciële flop wordt ook. Op één voorwaarde: u berust op voorhand in het feit dat u zeker geïrriteerd en waarschijnlijk zelfs gechoqueerd zult worden door dit geklungel.

Er is een brede waaier van slechte en onrealistische dialogen, tot pure inconsistenties in het verhaal. Dit alles is te wijten aan slechte research en, eerlijk gezegd, bitter weinig mensenkennis. Oké dan, één voorbeeld. Hoeveel mensen op duizend denken dat het alarm van een Lexus LS 430 (een klassebak van 60.000 euro) NIET afgaat wanneer een achterlicht met een hamer wordt ingeslagen? Correct: 3 (zijnde Deprez, Craps en Van Rijckegem). Met alle gevolgen van dien voor het verdere verloop van de film.

Tweede gruwel: de acteerprestaties. Natuurlijk, dit hangt sterk samen met de dialogen, maar hoe je het ook draait of keert, na een half uur wordt bijvoorbeeld het gekrijs van de kleine Vero ronduit irritant. 'NEE! ZE LIEGEN!! ZE LIEGEN, ANDREAS!! LIEGEN!!', meer moest het meisje in feite niet memoriseren vooraleer ze aan een scène begon. Kinderen regisseren is nu eenmaal niet makkelijk. Het intrieste van heel de zaak is dat dit scenario groen licht kreeg voor subsidies van - hier gaan we - de Vlaamse en Waalse overheid, de Nationale Loterij, Brugge 2002, de stad Gent, de VRT, het Rotterdams Film Fonds, de TROS, het Film Fonds Berlijn Brandenburg en het Eurimages Fonds. Nu zou je denken dat die geldschieters waarschijnlijk wel willen weten waarvoor ze hun portemonnee opentrekken en dat ze dus het scenario aan een grondige screening hebben onderworpen. Hoe is het dan in godsnaam mogelijk dat een exemplaar van zo'n slechte kwaliteit mag verfilmd worden met een budget van 1.888.907 euro? Het wordt zelfs bijna cynisch als blijkt dat het visuele resultaat verbluffend is. Het hypermoderne huis, de functionele contrastrijke belichting, enzovoort. Allemaal onberispelijk.

Belgisch filmproductie-sponsoringsgeld is één van de zeldzaamste goederen ter wereld, en het wordt hieraan besteed? Michael Jackson bouwde een tiental jaren geleden in zijn Neverland-domein een landingsbaan, speciaal om buitenaardse UFO's te verwelkomen. Het kostte hem evenveel.