DIVINE SECRETS OF THE YA-YA SISTERHOOD

Siddalee Walker, gespeeld door Sandra Bullock, is een op het eerste gezicht goed boerende toneelschrijfster in New York. In een interview met Time Magazine schrijft ze haar succes toe aan de mishandeling die ze te verwerken kreeg vanwege haar moeder Vivi (Ellen Burstyn), x aantal jaren terug. Daaruit put ze nu haar creativiteit, beweert ze. Moeder Vivi is niet erg opgezet met deze uitlatingen en al gauw ontaardt hun relatie in een onvervalst potje modder gooien. Elkaar publiekelijk afsnauwen, vuilspuiterij, telefoonterreur; afin, the works. Enter Vivi's 3 jeugdvriendinnen: Caro, Teensy en Necie. Zij besluiten de trip naar New York te maken en Siddalee te ontvoeren naar hun geboortestad Louisiana. Daar geven ze haar een snelcursus - was het maar waar - in de geheimen van hun eigen privé-clubje, de Ya-Ya Sisterhood. Op die manier proberen ze Siddalee wat duidelijkheid te brengen over het gedrag van haar moeder. Natuurlijk, dat we daar zelf niet opgekomen waren.

Die snelcursus komt er eigenlijk op neer dat we als kijker een eindeloze reeks flashbacks in de maag gesplitst krijgen die allemaal neerkomen op 'Vivi is niet gestoord, ze komt gewoon uit het Zuiden'. Alsof dat een excuus is om je te gedragen als een harteloos kreng en te beginnen zuipen als een zoutwatermatroos, maar goed. We leren dat de jonge Vivi (Ashley Judd, even bevallig als altijd) een opgewekte meid was die graag in het centrum van de belangstelling stond. Het gaat allemaal mis wanneer ze ongelukkig trouwt (James Garner, in zijn beste teddybeer-act, overleeft WO II niet) en alleen komt te staan met haar 3 kinderen. Die laatsten krijgen het zwaar te verduren als Vivi haar frustraties op hen begint uit te werken.

'Arme Vivi,' loeien de Ya-Ya zusters in koor. Regisseuse Callie Khouri voelt op dat moment blijkbaar mee met Vivi en verwacht hetzelfde van het publiek. Verkeerd gedacht; eigenlijk weet geen enkele van de vrouwen op enig moment sympathie op te wekken. Ze blijven zich gedragen als kippen zonder kop die wat graag baden in hun zelfmedelijden. Als deze film zich werkelijk wil profileren als 'all chick flick' (cfr. de aftiteling) dan is dat slecht nieuws voor de feministische strekking, die wordt ineens 30 jaar achteruit gezet. En dat is helaas ook niet het enige moment waarop Khouri de pedalen verliest. Zo is Siddalee bij het begin van de film druk bezig de grote Broadway-opening van één van haar toneelstukken voor te bereiden, maar eens in Louisiana aangekomen is ze dit blijkbaar straal vergeten. Een telefoontje naar haar verloofde kan er nog wel af, maar haar werk vindt ze van het ene moment op het andere niet meer belangrijk.

Khouri laat verder heel wat vragen onbeantwoord; zo heeft de jonge Siddalee nog 2 zussen, leren we in een bepaalde memorabele scène, maar later in de film komen we daar hoegenaamd niets meer van te weten. En soms slaat Khouri de bal ook helemaal mis. Zo herinnert Siddalee zich haar vader als warm en liefhebbend, terwijl we eerder al te weten waren gekomen dat de man eigenlijk een onbetrouwbare echtgenoot was die zelden of nooit thuis kwam. Hoe valt dat te rijmen? Hetgeen ons doet besluiten dat plot en personages eigenlijk maar van ondergeschikt belang zijn voor Khouri, zij wil vooral haar ene boodschap overbrengen: vrouwen zijn in wezen sterk en moeten één front vormen, door dik en dun. Ze krijgen heel wat te verwerken in hun leven en het is dan ook perfect normaal dat ze zich af en toe als onvervalste heksen gedragen. Een boodschap die volgens ons minder goed zal aanslaan bij één bepaalde helft van de wereldbevolking, maar kom, die wordt blijkbaar toch niet verwacht naar deze Divine Secrets te komen kijken. We beginnen trouwens te vermoeden dat het succes van dé chick-flick bij uitstek, Thelma & Louise, niet zozeer toe te schrijven was aan het scenario van Khouri, maar eerder aan de regie van Ridley Scott. Iemand die op zijn palmares sowieso al veel films met sterke vrouwenrollen heeft staan.

Eigenlijk moeten we Callie Khouri feliciteren. Ze is erin geslaagd de perfecte vrouwelijke tegenhanger te verzinnen voor de overwegend testosteronaangedreven zomerblockbuster. Divine Secrets is even dom en warrig als die gammele sterrenvehikels, maar vervangt de staalharde actiescènes door eindeloos manipulatief geëmmer in de hoop ons zo een lach of een traan te ontlokken. We denken er dan ook ernstig over na een lobby te starten om de lokale cinemazetels vanaf nu te laten voorzien van kotszakjes, formaat extra-large als het even kan.