INSOMNIA

Aan het verhaal van het origineel is, op de setting na, dan ook nauwelijks iets gewijzigd. Waar regisseur Erik Skjoldbaerg zijn verhaal liet afspelen in Noorwegen, verplaatst Nolan de centrale omgeving naar een godvergeten gat in Alaska, waar rechercheurs Will Dormer (Al Pacino) en Hap Eckhart (Martin Donovan) uit Los Angeles het lokale groentje Ellie Burr (Hilary Swank) komen helpen bij een moordzaak. Alaska is op dat ogenblik niet alleen een prachtige achtergrond voor het verhaal, maar ook de plaats waar op dat ogenblik de Midnight Sun heerst of, met andere woorden, het 's nachts niet donker wordt. Een realiteit waar Dormer al snel mee geconfronteerd wordt als hij een verdachte wil gaan ondervragen, maar het ondertussen al tien uur 's avonds blijkt te zijn.

Bij het opzetten van een val voor de moordenaar - een sleutelsequentie in de film, prachtig in beeld gebracht door cameraman Wally Pfister - loopt het echter mis: in de mist kan de moordenaar ontsnappen en tijdens de achtervolging schiet Dormer per ongeluk zijn collega Eckhart neer, die aan zijn verwondingen overlijdt. Dormer weigert zichzelf echter aan te geven en geeft de schuld van Eckharts dood aan de ontsnapte moordenaar. Hierdoor krijgen we een film in twee versnellingen: enerzijds is er de zowel fysische als psychologische aftakeling van Dormer die kampt met een schuldgevoel en anderzijds de jacht op de moordenaar. Door een samenloop van omstandigheden komt Dormer in contact met zijn prooi en we geven allicht geen spoiler prijs door te zeggen dat de slechterik van dienst gespeeld wordt door Robin Williams. In Insomnia vertolkt hij de rol van Walter Finch, een plaatselijke schrijver die een korte verhouding met zijn slachtoffer heeft gehad, maar die ook als enige weet dat Dormer en niet hij verantwoordelijk is voor de dood van Hap Eckhart.

De eerste helft blijft de aandacht van de kijker ononderbroken bij de al eerder vermeldde dubbele twist. Eens die echter weet hoe de vork in de steel zit, maakt het whodunit-sfeertje plaats voor een huizenhoog en mijlenbreed dilemma: indien Dormer Finch arresteert, moet hij immers ook toegeven dat hij en niemand anders de dood van Eckhart op zijn geweten heeft. Finch beschouwt zijn daad dan ook eerder als een eenmalige vergissing waar iedereen recht op heeft dan een echte moord - een standpunt waarmee hij Dormer, die maar niet aan de Midnight Sun kan wennen en er ondertussen al een aantal slapeloze nachten heeft opzitten, zeer goed onder druk weet te zetten.

De uitwerking van dit psychologische kat-en-muis-spelletje laat echter te wensen over. Hillary Swank valt echter niets te verwijten: haar personage krijgt te weinig diepgang om meer te kunnen zijn dan alleen maar een bordkartonnen karakter. Net zoals in One Hour Photo speelt Robin Williams een rol die we niet van hem gewoon zijn, maar zijn vertolking hier haalt het bijlange niet bij zijn rol van Seymour Parrish. Al Pacino tenslotte neemt de rol voor zijn rekening die in het origineel was weggelegd voor Stellan Skarsgaerd. Hij legt, met de toestemming van regisseur Nolan, meer de nadruk op zijn fysische problemen in de vorm van het acute slaaptekort dan op zijn psychologische aftakeling.

Verder is Insomnia ook een film die het vooral moet hebben van zijn buitengewone fotografie: de landschappen in de meest Noordelijke staat van Amerika zijn werkelijk adembenemend en ondanks dat het niet of nauwelijks donker is in de film, krijgen we de zon zelden of nooit te zien.