THE TRANSPORTER

Frank Martin (Jason Stratham) doet alle mogelijke klusjes voor Europese en internationale criminele organisaties en heeft zich dankzij zijn persoonlijke erecode en uitstekende gevoel voor timing tot een van de beste 'transporters' uit de business opgewerkt. Bovendien houdt Frank zich altijd aan zijn afspraken, dus als hij onverwachts vier bankrovers moet ophalen in plaats van de afgesproken drie, knalt hij de vierde gangster gewoon af. Het extra gewicht zou de auto tijdens een eventuele achtervolging uit balans brengen. Afspraak is afspraak! Frank belandt via de bankrovers bij het huis van een gangsterbaas die hem de opdracht geeft om een pakje van ongeveer 50 kilo te vervoeren. Frank neemt de opdracht aan, maar als het pakje tijdens de rit plotseling lawaai begint te maken, schendt Frank zijn persoonlijke erecode en besluit het pakje te openen. Tot zijn grote verbazing zit in het pak een Chinees (Qi Qhu) meisje verstopt. Frank besluit haar iets te laten drinken maar als de gangsters ontdekken dat hij het pakje heeft geopend, beginnen ze een wilde achtervolging die tot het einde van de film zal duren.

Laat er geen misverstand over bestaan: het eerste halfuur van The Transporter is veruit het beste. De kennismaking met Frank Martin en zijn principes is behoorlijk amusant en ook de eerste achtervolging door de straten van het Franse Nice kan de vergelijking met Taxi makkelijk aan. Maar vanaf het moment dat de gangsters hun roekeloze jacht op Frank openen, gaat het allemaal faliekant de mist in. Het plot wordt letterlijk in de berm gedumpt in functie van de ene obligate actiescène na de andere. Er is niets mis met actie in een film (in tegendeel), maar is het niet zo dat de actie het plot vooruit moet helpen? In The Transporter is het precies omgekeerd. De film is tijdens de actiescènes ronduit saai. Bovendien draagt een bij de haren gerukt romantisch subplot weinig bij tot de algehele genietbaarheid van de film.

Naast het schrijnende gebrek aan verhaal lijdt The Transporter minstens even erg onder de casting. Alhoewel je dat het eerste halfuur niet zou vermoeden is de Brit Jason Stratham achteraf gezien een verkeerde keuze geweest voor de rol van Frank Martin. Strathams onverstoorbare uitstraling lijkt in eerste instantie op zijn plaats en doet zelfs een beetje denken aan zijn rol als Bacon in Lock, Stock & Two Smoking Barrels. Helaas is Stratham niet erg geloofwaardig als actieheld en kung-fu ster, een rol die hij de rest van de film aangemeten krijgt. Hij is té gespierd en te zwaar gebouwd om de vechtscènes de nodige vaart mee te geven, met als gevolg dat al zijn bewegingen nogal log en sloom overkomen. Daar kan ook het prima werk van actiechoreograaf Corey Yuen niks aan veranderen. Yuen werd door Besson speciaal uit Hong Kong naar Frankrijk overgevlogen om samen met regisseur Louis Leterrier de film in goede banen leiden. Leterrier brengt de spectaculaire actiescènes vakkundig in beeld, alleen jammer dat het allemaal een beetje verloren moeite is. Door het gebrek aan plot voelt de overdaad aan schietpartijen en ontploffingen volledig overbodig aan en ook de vechtscènes zijn ondanks de goede choreografie niet meer dan een slap afkooksel van de gemiddelde Hong Kongse actiefilm.

Met de rest van de cast valt er trouwens ook weinig te beleven. De Chinese schone Qi Shu heeft van acteren maar weinig kaas gegeten en heeft duidelijk moeite met het uitbraken van haar lamentabele dialogen. François Berléant weet ook weinig raad met zijn rol als de sullige agent en veteraan Ric Young incasseert zijn salaris en dat was het dan.

Als je echt wil zien wat Besson als producent in zijn mars heeft, kan je beter nog maar eens naar de onvolprezen genretoppers Taxi en Kiss Of The Dragon kijken. The Transporter is niet meer dan een onuitgewerkt idee. Leuk voor een halfuur, maar dan wordt het weer tijd om wat anders te gaan doen.