Door een staking in de Parijse luchthaven Charles de Gaulle wordt het vliegverkeer danig in de war gestuurd. Félix (Jean Reno), een Franse kok die al jaren in Amerika woont, raakt daarom niet op zijn bestemming. Serieus geënerveerd door al dit tumult - en ocharme ook nog eens midden in een depressie - bijt hij zijn nagels al wachtend stuk in de vertrekhal. De man wil gewoon met rust gelaten worden en zo snel mogelijk zijn vervloekte geboorteland terug verlaten.
Geen slechter moment om op een vrouw als Rose (Juliette Binoche) te botsen. Rose is een Parijse cosmetica-consulente - of hoe noemt Flair zoiets - die met een ticketje Mexico-enkel wil vluchten voor haar ex-man (een hilarische Sergi López). Nog voordat Rose verschijnt, kunnen we al vermoeden dat dit exact het type vrouw is waar de nukkige Félix boebels van krijgt. Rose is immers het soort vrouw dat 's zondagsmorgens stralend en blinkend van de schmink de bakker binnen komt gekwetterd en met haar 'Bon jóóóóóóur!' direct de 12 koleirige mannen nog slechter gezind maakt dan ze al waren omdat hun vrouwen verse pistolets wilden.
Félix leent haar even zijn gsm en vanaf dat moment is de film een aaneenschakeling van terugkerende toevalsontmoetingen, die het tweetal dichter en dichter bij elkaar doet komen. Want hoewel ze in het begin elkaars kop niet kunnen uitstaan, krijgen ze toch steeds weer met elkaar te maken. Daarom beslissen ze voor zichzelf dat ze er dan maar ook het beste van kunnen maken, en dat levert even aangename feelgood-cinema en frisse humor op, met boeiende personage- ontwikkelingen. Even.
Het eerste halfuurtje hoop je immers dat de sfeer dezelfde blijft en de plotwendingen de moeite waard zullen zijn. De chemie tussen tegenpolen Reno en Binoche werkt, maar begint te verdwijnen vanaf het moment dat het allemaal een beetje te vergezocht en doorzichtig begint te worden. Plots opdoemende mist net voor het vliegtuig eindelijk kan opstijgen, mekaar telkens weer terugvinden in het reusachtige Charles de Gaulle, enz. De etterbuil van halfzachte meligheid barst stilaan open en het resterende uurtje worden we geterroriseerd door klefheid, misplaatste romantiek en het obligate happy end. Of welk ander mogelijk einde voor een romantische komedie had u in gedachte? Een vliegtuigkaping?
Genre: Romantische komedie
Speelduur: 1u31
Regie: Danièle Thompson
Acteurs: Jean Reno, Juliette Binoche,Sergi Lopez