THE SUNSHINE STATE

Spijtig genoeg is Sayles al jaren ondergewaardeerd. Toch moet hij van u een kans krijgen, omdat hij zich geen moer aantrekt van Hollywoods bandwerkregels, maar films maakt die een geëngageerd, intelligent verhaal vertellen.

Ook in The Sunshine State worden de grote thema's behandeld, the things that matter. Delrona Beach is een - fictief - rustig kuststadje dat zijn beste tijd heeft gehad. Vroeger bracht de heersende rassenscheiding leven in de brouwerij, maar nu die problemen verleden tijd zijn, dreigt het stadje ten prooi te vallen aan een leegloop. Ideaal voor enkele sluwe real estaters, die in Delrona Beach een nieuw luxeresort zien. De overgebleven bewoners zijn veelal onverschillig geworden over de toekomst van hun woonplaats. Sayles pikt er enkele bewoners uit, die elk met hun eigen problemen worstelen, en slaagt erin om ze te verheffen tot personages van vlees en bloed. Uiteindelijk wordt duidelijk dat deze problemen meer aan elkaar gerelateerd zijn dan verwacht en komt de onderliggende problematiek bovendrijven. Delrona Beach is niets meer dan enkele boulevards van gebroken dromen, een stadje waer den tyd bleef stille staen.

Gelukkig is de film geen louter fragmentarisch relaas van deze permanente toestand - zo ging het Argentijnse La Cienaga de mist in - want Sayles weet dat verandering en evolutie het verhaal stuwen naar een eindpunt. Onze hoofdpersonages mogen dan wel met problemen worstelen, allen worden uiteindelijk gezalfd met een zekere berusting of verlossing.

Een eerste verhaal is dat van Marly, een blanke thirtysomething vrouw, die met tegenzin het restaurant van haar zieke vader runt. Delia, haar moeder, overleeft op haar manier door zich op haar theaterklas en het milieu te storten. Marly twijfelt om de zaak te verkopen, maar wordt telkens tegengehouden door haar vader. Op dit moment kruist Jack (Timothy Hutton), een architect in dienst van de immobiliënsector, haar pad.

Desiree (Angela Bassett) vertrok 25 jaar geleden uit het dorp en keert plots terug. Eunice, haar moeder, is samen met dr. Lloyd één van de geëngageerde steunpilaren van de zwarte dorpswijk en staat twijfelachtig tegenover de onverwachte terugkeer van haar dochter. Toch begint ze haar mening te herzien wanneer Desirees man Reginald (James McDaniel, oftewel inspecteur Fancy van NYPD Blue) een rolmodel begint te worden voor Terrell, de kansarme tiener die bij haar woont. Ten slotte hebben we de Francine, de pr-verantwoordelijke van het dorp. Ze is te gestresseerd door het jaarlijkse dorpsfeest dat ze niet ziet dat haar man Earl (Gordon Clapp, ook van NYPD Blue) al enkele - bijtend hilarisch - verklooide zelfmoordpogingen achter de rug heeft.

Al deze personages en hun relaties worden met elkaar verbonden door de inmenging van de immobiliën-krachten. Sayles toont hiermee duidelijk dat de zwart-wit-tegenstelling al lang is vervangen door de kloof tussen arm en rijk. De oudere bewoners kunnen een serieuze zaag spannen, maar uiteindelijk wordt uit de voortreffelijke dialogen wel duidelijk dat ze gewoon gelijk hebben: het verleden is achter de rug, maak er gewoon het beste/minst slechte van.

De oude golfers, die doorheen de film hun ongezouten blanke mening over de zaken geven, staan in schril contrast met de oude afro-Amerikanen: het zijn rasechte, maar wel gevatte rednecks. Eén vreemde kink in het scenario - een spijtige, onvervalste deus-ex-machina-wending - gooit uiteindelijk wel wat roet in Sayles' eten. Vreemd en jammer dat net Sayles, doorgaans een realistische sociale kronieker, zijn toevlucht neemt tot de wil van de Grote Regisseur hierboven.