HARRY POTTER AND THE CHAMBER OF SECRETS

Harry Potter and the Chamber of Secrets begint gewoontegetrouw ten huize Dursley, waar jeugdige tovenaar Harry Potter bezocht wordt door een huis-elf, Dobby, die Harry komt vertellen dat hij, als de zomervakantie voorbij is, maar beter niet terugkeert naar de Hogwarts School of Witchcraft and Wizardry omdat hij er in groot gevaar zou verkeren. Harry slaat Dobby's advies in de wind, en trekt, met behulp van zijn vriend Ron Weasley en een vliegende auto, richting Hogwarts. Daar hoort Harry vreemde stemmen, en is al snel de hoofdverdachte in het mysterie omtrent de Chamber Of Secrets, een geheime kamer die alleen kan worden geopend door de erfgenaam van Salazar Slytherin. Waar die kamer zich bevindt, en wat er precies in huist, is het vraagstuk dat Harry Potter en zijn vrienden in dit avontuur trachten op te lossen. J.K Rowlings tweede roman in de populaire reeks besteedde veel minder tijd aan expositie dan deel één, een voorbeeld dat ook de film volgt. De Dursleys hebben nauwelijks cameos deze keer, zodat de plot vrijwel onmiddellijk in actie schiet.

De problemen waar Harry Potter and the Sorcerer's Stone al mee kampte, zijn jammer genoeg ook in aflevering twee weer luidkeels van de partij. De grootste kwaal is dat het scenario nog steeds té trouw is aan de schrijfsels van Rowling, wat wederom een te fragmentarische en soms zelfs gehaaste film oplevert, ondanks het feit dat hij, 162 minuten lang, nog negen minuten langer is dan de al eindeloze Sorcerer's Stone. Een verhaal dat fragmentarisch en gehaast wordt verteld (in tegenstelling tot bijvoorbeeld Signs) lijdt aan een gebrek aan emotie. Met andere woorden, Harry Potter and the Chamber of Secrets is van de eerste minuut tot de laatste leuk om naar te kijken, maar emotioneel valt er weinig te beleven: nooit is de kijker bang, of ontroerd of woedend, om maar wat te zeggen.

Bovendien zitten we nog steeds opgescheept met Chris Columbus. Columbus is nooit een groot licht geweest in de Amerikaanse filmindustrie, zij het des te meer een onuitputtelijke geldmachine. Hij laat zich omringen door de beste vaklui die Hollywood te bieden heeft (John Williams, Steve Kloves, ILM), doet een pasje achteruit, en laat het talent zijn ding doen. Het resultaat is, net als vorig jaar, een film waar vaktechnisch gezien weinig op aan te merken valt, maar waar je voor de rest geen greintje eigen visie in terugvindt. Als Stevie Wonder The Chamber of Secrets had geregisseerd, dan had die er wellicht identiek uitgezien. Je kan er alleen maar van dromen wat pakweg James Cameron of Peter Jackson ervan had gemaakt.

Tot zover het slechte nieuws. Het beste wat de Britse filmindustrie te bieden heeft, zit verzameld onder het dak van Hogwarts: Richard Harris (in zijn laatste grote rol), Maggie Smith, Robbie Coltrane en Alan Rickman worden allen vergezeld van twee uitstekende nieuwkomers: Kenneth Branagh als de egotripper Gilderoy Lockhart, en een heerlijke Jason Isaacs als Draco's vader, Lucius Malfoy. Samen spelen ze de pannen van het dak. Wat de jeugd betreft, zijn Emma Watson (Hermione) en Rupert Grint (Ron) het leukste om naar te kijken. Daniel Radcliffe (Harry) is eens te meer een beetje zoutloos. Bovendien zijn de effecten, die in deel één af en toe bedenkelijk waren, er in deze nieuwe aflevering aanzienlijk op verbeterd, iets wat vooral duidelijk is tijdens de Quidditch-wedstrijd.

Harry Potter and The Chamber of Secrets is, net als zijn voorganger, een bijzonder lange, kleurrijke en best wel grappige film voor de jeugd. Maar hij is jammer genoeg nooit méér dan dat. Ron Weasley en Harry Potter zullen nooit de emoties kunnen uitlokken die bijvoorbeeld Buzz Lightyear en Woody schijnbaar zo gemakkelijk losmaken, en daar zit 'm het verschil tussen een goéde kinderfilm en een schítterende kinderfilm.