DIE ANOTHER DAY

Screenwriters Neal Purvis en Robert Wade zetten alle nay-sayers al onmiddellijk een hak. De film begint zowaar met de gevangenneming van Bond nabij een Noord-Koreaanse militaire basis. Daar had hij net een (mislukte) liquidatiepoging ondernomen op één of andere kolonel, een bad guy uit de ouwe doos. Wat volgt heeft veel weg van een druggeïnduceerde bad trip waarin we getuige zijn van folter- en andere mishandelingscènes met de arme 007 on the receiving end. Dit allemaal op de geschifte tonen van Madonna's nieuwste Bondthema, waarover later meer. Deze trend van - naar Bondnormen - ongebruikelijke plotwendingen zet zich nog door tot om en bij minuut 50, waarna we overschakelen op een toch ietwat voorspelbare cocktail van allerlei klassieke Bondelementen. Purvis en Wade hebben duidelijk hun huiswerk gemaakt voor deze feestelijke editie en strooien rijkelijk vette knipogen in het rond naar vorige films, de ene al wat duidelijker dan de andere. Wat wel niemand zal gemist hebben is de scène waarin Halle Berry in een oranje bikini opduikt uit het oceaanwater en in één langgerekt shot zich een weg baant naar het strand. Ursula Andress zou het 40 jaar geleden in Dr.No niet beter gekund hebben. Minder opvallend is de scène waarin John Cleese alias Q een collectie van oud spionagegerief opdiept. Herkennen we daar niet de schoen-met-uitspringend-mes uit From Russia With Love en het jetpack uit Thunderball? Het zit het hem trouwens niet altijd in de kleine dingen. Het geheime superwapen van dienst, een satelliet die zonlicht kan focussen op een willekeurige plaats op onze aardbol, lijkt zo weggelopen uit Diamonds Are Forever.

Die Another Day zal niet de boeken ingaan als de beste Bondfilm, maar hij zal toch hoog eindigen. Hij is zeker en vast al een stuk beter dan de vorige, The World is Not Enough, waarvan het erbarmelijke script nochtans ook van de pen van Purvis en Wade kwam. Het geweld werd toen allemaal een beetje politiek correct gemaakt en zelfs de tegenstanders van Bond moesten een moderniseringsbeurt ondergaan om ze aan te passen aan de huidige informatiemaatschappij. Het resultaat was een flauw afkooksel dat enkel recht gehouden werd door de acteerprestatie van Pierce Brosnan die zich stilletjes aan goed in zijn vel begon te voelen als 's werelds gevaarlijkste man, 007. Brosnan trekt die lijn nu door en begint in onze ogen Sean Connery concurrentie aan te doen als beste Bondimpersonator uit het rijtje. Ook Halle Berry voelt zich als een vis in het water. In de rol van Jinx mag zij zich overgeven aan de onontbeerlijke bottenbrekende martial arts, weet zij een vliegtuig op halve kracht op koers te houden, mag ze natuurlijk ook the wild monkey dance doen met een Bond zo geil als boter en rondhossen in nauwelijks tot de verbeelding overlatende outfits. Ook de studiobazen waren blijkbaar gecharmeerd door Berry, want er wordt momenteel ernstig nagedacht over een Bond-spinoff met de sexy Jinx in de hoofdrol. Katsjiiing, passeren langs de kassa, graag. Ook regisseur Lee Tamahori verdient de nodige lof. Hij houdt zich perfect staande in de ontelbare actiesequenties en zorgt voor de slagroom op de taart met een verbluffend zwaardgevecht tussen Bond en zijn nemesis Gustav Graves. Volgens ons één van de meest memorabele scènes uit het post-Connery tijdperk. Minpuntje is wel dat hij de film een nodeloze 20 minuten rekt na afloop van de eigenlijke grand finale. Maar ja, als er in je contract staat dat de film minstens 2 uur moet duren, wat doe je dan als arme, onbetekenende regisseur?

Na al die positieve bemerkingen zou je bijna uit het oog verliezen dat het tot stand komen van deze film toch niet echt van een leien dakje is gegaan. Vooreerst was er Pierce Brosnan die aanvankelijk toch liever een andere regisseur aan het werk zou gezien hebben dan Lee Tamahori. De naam van Brett Ratner, bekend van Rush Hour en onlangs Red Dragon, zou in dit verband het meest vernoemd geweest zijn, maar een officiële bevestiging hiervan zullen we waarschijnlijk nooit krijgen. Vervolgens werd er ook vanwege het weer vertraging opgelopen op het draaischema, maar ja, wat wil je als gaat filmen op de top van de grootste ijsberg ter wereld. Daar heersen sowieso al zeer barre omstandigheden. En ten slotte waren er ook nog de onvermijdelijke kleine en grote ongelukjes. De meest noemenswaardige hieronder was ongetwijfeld de knieblessure die Brosnan opliep tijdens een complex watergevecht. Daardoor heeft de hele productie zowat 14 dagen stilgelegen. En dan was er natuurlijk ook nog het beruchte incident waarbij Halle Berry gekwetst werd aan het linkeroog door rondvliegende granaatscherven. Een mens moet wat over hebben voor een beetje roem.

Niet alleen de Bondliefhebbers, ook de Bondhaters krijgen helaas stof genoeg om over door te bomen. Zo worden de one-liners die Bond moet uitbrengen na de één of andere straffe stoot er echt niet subtieler op met de jaren. Verder kan men op sommige momenten ook gerust zijn bedenkingen maken bij de voorgeschotelde special effects. Eén bepaalde scène waarin Bond zowaar een surfplank berijdt komt onmiddellijk voor de geest, maar dit is zeker geen uitzondering. Grote schuldige is in dit geval opnieuw de overschakeling naar compleet digitale effecten, een zet die ook al George Lucas' SW Epsiode 2 de mist deed ingaan. En dan te bedenken dat dit filmpie meer dan 100 miljoen dollar heeft mogen kosten! Blijkbaar konden die paar miljoentjes meer voor geloofwaardige effecten er net niet meer af, jammer. Zouden Halle Berry en Madonna dan zo'n exorbitante gages hebben mogen opstrijken? Hetgeen ons trouwens toelaat naadloos over te schakelen naar het punt dat ons het meest gestoord heeft in deze productie: de afschuwelijke cameo van Madonna die de film wel haalde (terwijl die van Sean Connery als Bonds vader compleet werd weggeknipt) en haar al even zoutloze openingsscore. Deze popdiva heeft in het verleden al genoegzaam aangetoond volledig gespeend te zijn van enig acteertalent in langspeelfilms als Body of Evidence, maar blijkbaar is ook een simpele scène van anderhalve minuut al te veel gevraagd. Vreemd, want we hebben het haar in talrijke videoclips toch al merkelijk beter zien doen. Blijkbaar voelt ze zich niet goed in haar vel wanneer iemand anders als zijzelf de touwtjes in handen heeft. Ook haar muziek past volgens ons als een tang op een varken bij de Bondtraditie, maar goed, dat blijft toch grotendeels een kwestie van persoonlijke smaak.

Al bij al kunnen we toch stellen dat de Bondtrein terug op het rechte spoor is geraakt na twee min of meer mislukte omzwervingen. De harde actie, de gadgets en niet te vergeten de mooie vrouwen zijn terug in het centrum van de belangstelling komen te staan, en daarvoor zakt de gemiddelde Bondfan toch af naar de cinema, lijkt ons. De liefhebbers van realistische actie zullen hier wederom geen boodschap aan hebben, maar voor al de rest blijft deze 20e Bond een echte aanrader. Alle xXx'en en Austin Powers ten spijt is Bond nog altijd the real thing.