CARNAGES

Spanje heeft bloederige gewoontes. Stieren worden er in arena's losgelaten en moeten op leven en dood vechten tegen een torero, een met sabels gewapende man die voor de gelegenheid in een parmantig juffertjeskostuum is gestoken. Na de strijd worden de testikels opgegeten met de égards dat een delicatesse van dergelijk allooi waardig is. Zeldzaam als ze zijn, moet het op voorhand per opbod verkocht worden, zodat de fortuinlijke koper soms geen waar voor zijn geld krijgt (het is immers niet altijd de stier die verliest).

Gelukkig is dit bij juffrouw Gleizes film wel het geval, anders had het verhaal er natuurlijk heel anders uitgezien. Het scheelt nochtans niet veel, want als laatste stuiptrekking trakteert de halftonner zijn opponent op een van zijn horens. De man is op sterven na dood en ligt enkele dagen in een coma. In het abattoir zien we hoe het beest vakkundig wordt ontmanteld en zo binnen enkele dagen internationaal verspreid is.

Zijn horens komen terecht bij een wereldvreemde taxidermist, die samen met zijn al even gesjeesde moeder Frankrijk per caravan doorkruist. Een familie met een fantasierijk dochtertje en een fameus grote Deense dog kopen een hondenbeen, gemaakt van de stier zijn botten. Enkele malse stukjes van zijn vlees belandt op een bord in een Parijs restaurant. Zelfs zijn ogen blijken nuttig, want een jonge wetenschapper kan ze gebruiken als onderzoeksmateriaal voor zijn doctoraat. Hij laat zijn zwangere vrouw ocharme horens (horens! horens!) dragen, omdat hij liever de hele dag met zijn assistente in de weer is.

Al deze personages, en iedereen die op de een of andere manier in contact kwam met wat eens de stier was, vormen één netwerk. Uiteindelijk zal blijken dat hun draden meer en meer verward beginnen te raken.

De regie is soepel, soms zelfs heel zwierig, en heeft oog voor detail. Gleize is sterk in de opbouw van de personages en het werken naar een climax toe, hoewel ze hier en daar soms wat dingen laat gebeuren die toevalsgewijs toch een beetje bij de haren getrokken zijn. Maar, dat maakt allemaal niks uit. Een beetje fabel hoeft zich daar immers niet druk over te maken, dus u evenmin. Wat hier telt, is dat dit relaas enkele mensen - de ene al wat normaler dan de andere - toont wanneer er iets verandert in hun leven en ze geconfronteerd worden met hun angsten en gebreken. Omwille van de stier worden ze allen tegelijkertijd verplicht om zich hierdoor te wroeten. Liefde, eenzaamheid, zelfs de dood. Alles is goed om de stier te overwinnen.

De vele personages, met daarbij nog het feit dat deze onderling bijna allemaal in contact met elkaar komen, creëren een film die bol staat van korte fragmentjes poëzie, filosofie en zelfs wat satire. Tegelijk vormt dit ook het grote nadeel van het verhaal, want je krijgt soms de indruk dat je de fijne nuances mist omdat alle aandacht nodig is om het kluwen namen en relaties uit elkaar te houden. Uiteindelijk dus een interessante en moedige film, maar niet echt lichtverteerbaar. Het blijft tenslotte stierenvlees.