MY BIG FAT GREEK WEDDING

Er is trouwens ook een leuk verhaaltje verbonden aan hoe deze film tot stand kwam. Nia Vardalos, die de hoofdrol speelt in MBFGW, is een Griekse actrice die volle zalen trok met haar eigen one-manshow (oeps, one-womanshow) over de stuiptrekkingen die haar familie vertoonde toen ze aankondigde te gaan trouwen met een niet-Griek. Eén van haar voorstellingen werd bijgewoond door Rita Wilson en die was erg onder de indruk. Rita Wilson, nooit van gehoord, zult u zeggen. Wel misschien gaat er een belletje rinkelen als we erbij vertellen dat Wilson de vrouw is van niemand minder dan Tom Hanks. Het zal u dan ook niet verbazen dat met de financiële ruggesteun van hubbie Hanks dit filmproject snel op de rails stond. Probleem was echter dat de US release gepland stond voor de zomer van dit jaar. En dus zou MBFGW moeten opboksen tegen de klassieke zomerblockbusters, hetgeen niet het beste deed vermoeden voor de ticketverkoop. Maar wat blijkt, achteraf heeft MBFGW een betere recette gehaald dan eender welke film uit die periode. We kunnen hier dus gerust spreken van een sleeper hit.

De synopsis ziet er ongeveer uit als volgt. De ster van het verhaal is Toula Portokalos, een Griekse 'Sarah, plain and tall', die in het begin alleen de aandacht weet te trekken omwille van haar enorme familie. Haar vader, Gus, denkt dat elk woord in de Engelse taal afkomstig is uit het Grieks en dat Windex (een ruitenglansspray) het middeltje bij uitstek is voor welke kwaal dan ook, van acné tot zweetvoeten. Wat Gus vooral wil, is dat zijn Toula snel een goeie Griekse jongen vindt om mee te trouwen.'Because you're starting to become old and ugly!' Toula zelf wil gewoon gelukkig zijn, en dat zal volgens haar niet lukken als ze als serveerster moet blijven werken in haar vaders restaurant, The Dancing Zorba. Met de hulp van moeder Maria en de hilarische tante Voula weet ze Gus te overtuigen haar verder te laten studeren en zo een baantje te starten in het reisbureau van haar tante. Ondertussen heeft ze ook haar uiterlijk een beetje opgesmukt (geef maar toe, meiden, het is nog steeds belangrijk) en ze weet de aandacht te trekken van een knappe, charmante leraar genaamd Ian Miller. Uiteraard worden de twee stapelverliefd op mekaar, er is alleen één probleempje: Ian is geen Griek en daar heeft vader Gus het een béétje moeilijk mee. De rest van de film houdt zich bezig met de cultuurclash die zich afspeelt de dagen voor het huwelijk van Toula en Ian.

Een romantische komedie, dus. Maar dan wel eentje die de juiste noten weet te bespelen, anders haal je nooit de 185 miljoen dollar die MBFGW nu al op zijn conto heeft staan. Nochtans is de film nauwelijks revolutionair te noemen, sommigen zullen hem zelfs als ouderwets bestempelen. Wat hem echter onderscheidt van de rest van het pak is ongetwijfeld de prestatie die Nia Vardalos hier neerzet. Zoals van in het begin duidelijk wordt, is zij duidelijk niet het soort leading lady die we gewoonlijk tegenkomen in deze films. Genre Meg Ryan of Julia Roberts. Haar uiterlijk wordt in het begin zelfs uitgespeeld als dat van het lelijke eendje. De bedoeling hiervan is schijnbaar om vooral haar pientere en charmante trekjes te belichten, kwestie van ons onmiddellijk te doen meevoelen met haar. Zij moet nu eenmaal doorgaan voor de ster van dit verhaal, en dan is onze persoonlijke identificatie met het karakter natuurlijk onontbeerlijk.

Aangezien het om een komedie gaat, moeten we in de eerste plaats natuurlijk om haar kunnen lachen. En jongens, er wordt wat afgelachen. Veel van de humor komt, zoals de titel doet vermoeden, voort uit haar Griekse origine. Het wordt trouwens pijnlijk duidelijk dat Griekse families niet zomaar te vergelijken vallen met families zoals wij ze hier gewoon zijn. Iedereen die de wandelende karikatuur Gus aan het werk heeft gezien, begrijpt direct wat we bedoelen. Het ligt hem allemaal in de fijne details, en de kunst is uiteindelijk deze in de verf te zetten zonder ze al te veel op te blazen. Het moet geen rariteitenkabinet worden. En het moet gezegd; dit lukt wonderwel in MBFGW. Zelfs al zijn de meeste karakters nogal eenzijdig, toch weten ze je sympathie op te wekken. De goeie ouwe 'keep it simple and stupid' - vuistregel werpt nog maar eens zijn vruchten af.

Zoals eerder al vermeld zal MBFGW geen mijlpalen neerzetten of beschouwd worden als het nieuwe referentiepunt in het genre van de romantische komedies. Waar ie wel wonderwel in slaagt, is een glimlach van oor tot oor op onze gezichten toveren. En meer moet dat niet zijn, toch?