L'ULTIMO BACIO

Het hoofdpersonage Carlo is 30 jaar, heeft een succesvolle baan in een reclamebedrijf en een bloedmooie vriendin, Giulia. Deze laatste kondigt tijdens een familiediner haar zwangerschap aan. Wat een bron van vreugde is voor de familie, is voor Carlo een bron van onzekerheid; voor hem is het duidelijk dat zijn onbezorgde jeugd voorgoed voorbij is. Bovendien voelt hij zich gevangen in zijn relatie, mist hij zijn vrijheid. Een ontmoeting met een achttienjarige schone op een trouwfeest doet bij Carlo alle stoppen doorslaan; met een grote gretigheid stort hij zich in het avontuurtje. De aankondiging van de zwangerschap doet ook Giulia's moeder nadenken. Uit haar relatie is zowat alle passie verdwenen; ze besluit voor de zoveelste keer om haar echtgenoot te verlaten, maar deze keer voegt ze daad bij het woord.

Zijn vrienden doen het niet veel beter. Adriano, tevens een collega van Carlo, is getrouwd en heeft een zes maanden oude baby die niets anders doet dan huilen. Zijn echtgenote en hijzelf zijn van elkaar vervreemd; zij beschuldigt hem ervan een slechte vader en echtgenoot te zijn, hij herkent in de feeks niet langer de lieftallige vrouw van vroeger. Adriano pakt het allemaal anders aan: hij duikt gewoon elke avond met een andere vrouw het bed in, no strings attached. Paolo tenslotte koestert dan weer redelijk obsessieve gevoelens voor een ex-vriendin. Tevens wordt hij verscheurd door schuldgevoelens; het is de laatste wens van zijn stervende vader dat Paolo de kledingzaak van de familie overneemt, iets waar zoonlief niet echt warm voor loopt.

De verschillende variaties op de thema's relatie versus vrijheid, onbezonnen jeugd versus volwassenheid met zijn verantwoordelijkheden zijn op zich interessant, maar worden clichématig uitgewerkt. In de verschillende scenario's is de man telkens de schuldige; hij wordt eenzijdig afgeschilderd als een totaal onverantwoordelijk wezen dat uit is op vrijheid of gewoon met rust wil gelaten worden. De vrouwen komen er echter niet beter van af. Zolang alles goed gaat, komen ze over als het sterke geslacht; zodra ze vermoeden dat hun partner ontrouw is, zijn verantwoordelijkheden niet meer aankan of gewoonweg overschillig wordt, worden ze in het beste geval onredelijk en in het slechtste geval gewoon hysterisch. Na ongeveer een uur begin je als toeschouwer te wensen dat alle personages beter een andere partner hadden gekozen, dat zou iedereen veel leed hebben bespaard.

Tenslotte zou een beetje meer humor deze film zeker geen kwaad hebben gedaan. Na een tijdje is het duidelijk dat de regisseur precies niet meer goed wist welke kant hij moest opgaan met L'ultimo Bacio. En dat is spijtig want het uitgangspunt is zeker interessant. Gelukkig wordt er met veel overtuiging goed geacteerd en is de film voorzien van een mooi streepje muziek.