THE SALTON SEA

Niets wees erop dat het leven van Danny Parker een zo'n akelige wending zou nemen. Sterker nog, ooit ging het Danny voor de wind en stapte hij glimlachend door het leven als Tom Van Allen, een redelijk succesvolle trompetspeler. Helaas werd hij op een gruwelijk manier getroffen door het noodlot. Als hij na een optreden samen met zijn vrouwtje naar huis rijdt, verdwalen ze in het weidse landschap van California en moeten ze noodgedwongen stoppen om de weg te vragen. Helaas belanden ze in het huis van een bende rednecks dat net op dat moment wordt aangevallen door gangsters. Toms vrouw komt bij het vuurgevecht om het leven en Tom zweert bittere bloedwraak op de moordenaars. Vanaf nu heeft hij nog maar één doel in zijn leven: het vinden van de moordenaars van zijn vrouw, koste wat het kost. Aangezien de raid op het huis van de rednecks met drugs te maken had, besluit Tom om als undercover-flik aan de slag te gaan. Hij infiltreert in het junkie-milieu maar raakt zelf ook meer een meer verslingerd aan de drugs. Tot hij op een gegeven moment een heet spoor te pakken krijgt. Tom krijgt van zijn contactpersonen bij de politie de opdracht om een deal te sluiten met de bekende drugsdealer Pooh-Bear (een duivelse Vincent D'Onofrio). En Tom vermoedt dat die wel eens meer over de dood van zijn vrouw zou kunnen weten.

The Salton Sea slaat al vanaf het prille begin een eigen weg in. Weliswaar zijn alle vaste ingrediënten van de film-noir aanwezig, toch probeert regisseur D.J. Caruso een frisse invalshoek te vinden. Dat hij daar grotendeels in slaagt is evenwel te danken aan het non-lineaire script van scenarist Tony Gayton, die op zijn beurt weer heel goed heeft gekeken naar Memento van Christopher Nolan. De impact die deze film op het genre heeft gehad, begint stilaan duidelijk te worden. Memento is echter niet de enige film waaraan The Salton Sea iets verschuldigd is. Zonder van opvallend of bewust plagiaat te willen spreken, vindt The Salton Sea inspiratie in ondermeer Requiem For A Dream, Trainspotting en 8MM (al was het maar omwille van de fotografie). Op sommige momenten valt er zelfs een snufje Tarantino in de dialogen te bespeuren. Maar ondanks deze overduidelijke invloeden slaagt de film er toch in om een nieuwe draai aan een aloud verhaaltje te geven. Bovendien draagt de bloedstollend mooie fotografie een hoop bij tot de sfeer. Kunstliefhebbers onder jullie zullen ongetwijfeld een aantal bekende werken van de schilder Edward Hopper herkennen. Sommige scènes werden namelijk zo gefilmd dat het lijkt alsof je naar een vleesgeworden Hopper-schilderij aan het kijken bent. Origineel is het alvast wel.

Als er echter één element is dat The Salton Sea boven de middelmaat uittilt, dan is dat wel de acteerprestatie van Vincent D'Onofrio als de meedogenloze drugsdealer Pooh-Bear. De man speelde al eerder maniakken (denk maar aan Carl Rudolph Staeger in The Cell of Gomer Pyle in Full Metal Jacket), maar het personage Pooh-Bear slaat werkelijk alles. D'Onofrio speelt de rest van de cast (inclusief een uitstekend acterende Val Kilmer) met gemak van het scherm. Natuurlijk is Pooh-Bear een dankbare rol voor een acteur (wie zou er immers geen drugsbaron willen spelen met een door overmatig drugsgebruik geamputeerde neus?), maar er is een topacteur als D'Onofrio voor nodig om zo'n rol onvergetelijk te maken. Het is een groot onrecht dat de man nog steeds geen echt grote naam is binnen Hollywood.

Naast dit absolute pluspunt is de rest van The Salton Sea ook uitstekend te genieten. Alhoewel de film het niveau van een Memento niet haalt, is The Salton Sea toch een prettige afwisseling van de inspiratieloze komedies en pretentieloze Hollywood-actie die we de laatste tijd te slikken kregen. The Salton Sea zal geen grote zaken doen aan de kassa's, maar de mensen die de film per toeval ontdekken (omdat alle voorstellingen van Die Another Day uitverkocht waren), zullen merken dat Hollywood zich nog niet heeft ontdaan van zijn laatste greintje inspiratie. En dat geeft toch weer hoop.