THE FOUR FEATHERS

Het - ooit - glorieuze Britse leger kende vele tradities. Eén ervan was de hele zwik kolonies met de harde hand onder het juk van het Empire te houden, mocht een of andere koloniaal het ridicuul idee van onafhankelijkheid in zijn onbeschaafd hoofd gekregen hebben. Een andere traditie was dan weer het geven van een witte ganzenveer aan een militair die net voor een missie zijn ontslag indiende. Dat stigmatiseerde hem als een lafaard, zodat hij een normaal burgerleven ook kon vergeten. Misschien maakt dat die Britse angsthazen in feite toch niet zo laf, want om te kiezen voor zo'n drastische levenswending, moet je al behoorlijk wat ballen hebben.

Held van dienst hier is Harry Faversham, vertolkt door blonde adonis Heath Ledger (The Patriot, Monster's Ball, A Knight's Tale). Ledger heeft inderdaad wel het geknipte heldengezicht, maar waarom kiezen de castingverantwoordelijken een aussie ? Meer nog, Wes Bentley en Kate Hudson, die de rollen van Harry's vriend Jack en geliefde Ethne vertolken, zijn Amerikanen. Dat dit desastreuze gevolgen ging hebben voor de kwaliteit van hun - stiff upper lip - Brits accent, moesten ze toch op voorhand vermoed hebben. Een eerste minpunt, dat vreemde taaltje.

Tweede minpunt zijn de vreemde knikken in het verhaal. Aangenomen wordt dat u al wel kunt vermoeden dat Harry één dag voor de aftrap zijn biezen pakt, dus dat beschouwen we even niet als een spoiler. De manier waarop dit totstandkomt is echter totaal ongeloofwaardig. Harry is immers een telg uit een familie van glorieuze militairen. Zijn vader is generaal, en in het begin van de film zien we Harry als de gedreven haantje de voorste van het Britse opleidingskamp, klaar voor een succesvolle carrière. Plots begint zijn enthousiasme om een duistere reden te tanen. Hij stelt zich vragen bij de zin van de nakende oorlog in Soedan, hun vermoedelijke bestemming, en beseft wat zijn vriendin voor hem betekent. Haar gelaten reactie op zijn beslissing geeft hun liefdesrelatie nog een ferme deuk op de koop toe.

Maar goed, Harry lijkt het pariabestaan te aanvaarden, tot de scenaristen overeenkwamen dat het welletjes was en hem plots een injectie van onversneden heldhaftigheid en eergevoel toedienen. Venten, hè. Harry beslist om op eigen houtje zijn makkers na te reizen naar de Afrikaanse woestijn. Daar leert hij een voortvluchtige zwarte slaaf kennen, Abou (een sterke vertolking van Djimon 'Gladiator' Hounsou). Deze mysterieuze krijger, met een immens krachtpatserlijf en een belachelijk klein lendendoekje, fungeert als een soort beschermengel voor Harry, hoewel totaal niet wordt verklaard waarom.

Om kort te wezen en niet te veel van het verhaal te verklappen: in Soedan wordt er eerst nog flink wat afgelapt, om dan te eindigen in de nodige cliché's. Weet, tenslotte, dat het een Amerikaanse film is. Ze hebben ginder hun Two Towers - nee, niet degene met die ringen en die opdondertjes met hun behaarde tenen - nog lang niet verwerkt, dus de chronische nood aan oppeppende referenties en bevestiging sijpelt ook hierin door. Onthouden dus indien u allergisch bent.

Nu, waarom dan misschien toch 5 euro betalen? Zoals gezegd, Kapur en director of photography Robert Richardson creëren het ene hemelse beeld na het andere. Richardson, een ervaren rot, is zowat de vaste DP van Grote Namen zoals Martin Scorsese en Oliver Stone. De druilerigheid van het Engelse platteland tegenover de immense uitgestrektheid en stilte van de Saharawoestijn zijn gewoonweg schitterend in beeld gebracht en de belichting (ja, zelfs in de Sahara) is van een hoog niveau. De actiescènes kicken even hard ass als pakweg in Gladiator of Lord Of The Rings. Stel je iets als 'xXx Goes Victorian' voor (hoewel, laten we hopen dat ze daar nooit potentieel in zullen zien, god verhoede...)

Dus, moraal van het verhaal: een groot, heel mooi versierd pak, waarvan je handen gaan plakken bij het open doen, maar waar ze verdorie toch weer een fatsoenlijk cadeautje vergaten in te doen... Waar blijft die pek?