GOLDFISH GAME

Goldfish Game is weer eens een typisch voorbeeld van goede bedoelingen in een tweedehands jasje. Het idee op zich is best aardig, maar het is de uitwerking die helaas het een en ander te wensen over laat. In een herenhuis ergens op een niet nader vernoemd landgoed, hokken enkele vreemde vogels knusjes bij elkaar. Op het eerste gezicht lijkt dit zootje ongeregeld het best goed met elkaar te kunnen vinden, maar later zal blijken dat iedereen zo zijn geheimen heeft. Een van die geheimen komt al vlug boven water als de huisgenootjes bezoek krijgen van een inspecteur van de vreemdelingendienst. Hij is er namelijk achter gekomen, dat de bewoners drie illegale Aziatische vluchtelingen verstoppen. Xiang, Afang en hun zoontje Jai zijn echter niet van plan om hun veilige haven te verlaten en bedenken een plan om alsnog aan de lange arm van de wet te kunnen ontsnappen.

Goldfish Game heeft in eerste instantie een hoop weg van zowel Festen als Twin Peaks en het eerste halfuur van de film is dan ook best boeiend. Er hang een broeierig sfeertje om het huis vooral omdat de eigenaardige personages die erin rondlopen de nodige vragen oproepen. Wie zijn ze? Wat doen ze in dat huis? Wat is hun onderlinge relatie? Noem maar op. Bovendien draagt het opzettelijk bibberige camerawerk en de documentaire-achtige stijl bij tot het bevreemdende sfeertje. Helaas slagen regisseur Jan Lauwers en zijn cast er, ondanks deze succesvolle set-up, niet in om ook de rest van de speelduur te boeien. De mogelijkheden die in het begin zo dankbaar aanwezig waren, worden algauw over boord gegooid ten behoeve van oeverloze discussies, monotoon geschreeuw en ongeloofwaardige plotwendingen. Op zich al erg genoeg natuurlijk, maar tot overmaat van ramp maakte Lauwers ook de keuze om de film in het Engels te draaien. Dat zijn cast grotendeels Nederlands- of andertalig was leek hem niet te storen. Dit heeft wel tot gevolg dat de meeste acteurs meer dan eens ongeloofwaardig overkomen, niet omdat ze niet kunnen acteren, maar gewoon omdat het Engels hen niet bekt. 'Engels met haar erop' is geloven we de uitdrukking.

Als Goldfish Game bijna aan de eindstreep is, wordt het nog wel even interessant. De uiteindelijk clou is allerminst onverwachts, maar ontlokt tenminste wel een emotionele reactie, niet alleen van de cast. Helaas wordt er té nadrukkelijk op die gruwelijke ontknoping gehamerd, en als er nog een climax of twee bovenop wordt gestapeld, degradeert Goldfish Game zichzelf finaal tot een ongeloofwaardig rommeltje. En dat is best jammer, want het begon allemaal zo veelbelovend.

O ja, het spelletje uit de titel stelt trouwens ook niet zoveel voor. Het gaat ongeveer als volgt: iemand gooit een vergulde goudvis in het zwembad en iedereen die meespeelt kiest ergens in de tuin een strategische positie. Als het startschot valt, is het de bedoeling dat iedereen zich zo snel mogelijk uitkleedt en in het zwembad duikt. De eerste die de goudvis uit het water plukt is de winnaar. Geeft toe, daar is over nagedacht.