TREASURE PLANET

Het verhaal is onderhand al genoegzaam bekend: de jonge Jim Hawkins krijgt per toeval een kaart in handen die de weg wijst naar de schat van de legendarische zeeroverskapitein Flint. Hij scheept in en vertrekt op reis, niet-vermoedend dat hij gevolgd wordt door een stelletje belagers die ook op de schat uit zijn. Het zootje ongeregeld dat het op Jim en de schat heeft gemunt, staat onder leiding van John Silver, een potige baas die zich als scheepskok heeft laten inschepen. De reis gaat voorspoedig, tot Jim erachter komt wie de scheepskok werkelijk is, en het verhaal een heel andere wending neemt.

Verantwoordelijken voor de nieuwste avondvullende animatiefilm uit de Disneystal - die gelijk het predikaat "Classic" heeft meegekregen, alsof de film niks meer te bewijzen heeft - zijn Ron Clements en John Musker, het team achter The Little Mermaid (1989), Aladdin (1992) en Hercules (1997). Deze drie films hadden aanstekelijke songs en knappe muziek van Alan Menken als drijvende kracht; Treasure Planet doet het zonder zingende en dansende personages. Maar deze films hadden wel meer dingen die Treasure Planet niet heeft: interessante hoofdpersonages bijvoorbeeld. Voor een film die zijn mosterd bij de piratenfilms uit de jaren dertig en veertig heeft gehaald, mist Treasure Planet bijvoorbeeld een echte slechterik: hier geen zeeheks Ursula, grootvizier Jafar of God van de Onderwereld Hades. John Silver, de als scheepskok vermomde piraat, is een mietje van formaat; net zoals Long John Silver in het boek van Stevenson is hij niet te vertrouwen en heeft hij alles over voor de schat van kapitein Flint, maar tegelijk is hij een zachtgekookt eitje met een boontje voor Jim Hawkins. Nu is er niks mis met het slechteriken met enige dimensie, maar hier valt Silver gewoon tussen wal en schip: hij is zo zwak uitgewerkt dat je niet weet of je hem aardig, irritant of gewoon boosaardig moet vinden. Hetzelfde geldt ook voor Jim: Stevensons oorspronkelijke verhaal is opgezet als een coming-of-age-novel, waarin Jim opgroeit van een naïeve deugniet tot een uit de kluiten gewassen, dappere en zelfzekere jongeman. In Treasure Planet maakt Jim diezelfde evolutie door, maar dat gebeurt op zo'n houterige, geforceerde manier, dat het op geen enkel moment geloofwaardig is.

Boven alles is Treasure Planet een erg onmemorabele film: de film bevat niet één indrukwekkende scène en Morph, een blubber met kameleonallures, is het enige personage dat je je een half uur nadat de film is afgelopen nog kunt herinneren. De film ziet er prachtig uit, met warme, levendige kleuren en weet, dankzij de vele blauw- en bruintinten, het piratensfeertje mooi te bewaren. Het geheel doet qua vormgeving sterk denken aan Discoveryland in Disneyland Parijs, een visie op de toekomst van mensen uit het verleden. Bovendien is de combinatie van computertekeningen en met de hand gemaakte tekeningen naadloos. De muziek van James Newton Howard heeft een aanstekelijk thema en weet op de juiste momenten de juiste knoppen in te drukken. Maar ondanks zijn technische kwaliteiten, mist deze film een hart. Op geen enkel moment leef je als toeschouwer mee met Jim. Wanneer het hele verhaal dan nog eens in een nogal onspectaculaire finale vliegensvlug wordt afgehandeld, inclusief een bij de haren gesleurde romantische plotwending die nergens op slaat, kun je als kijker alleen maar teleurgesteld zijn.

De meer dan 100 miljoen dollar kostende tekenfilm bracht in zijn eerste weekend amper 12 miljoen dollar in het laatje, het zwakste resultaat van een Disneyfilm in vele vele jaren. Lilo and Stitch deden het minder goed aan de kassa dan Disney had gehoopt, en ook het oersaaie Atlantis was een flop, zowel bij het publiek als bij de critici. Disney lijkt de laatste jaren alleen nog maar grote ogen te kunnen gooien met hun Pixar-films; benieuwd of hun volgende twee projecten, Home on the Range (de eerste geanimeerde western van Disney, met koeien in de hoofdrol en songs van Alan Menken) en Bears (een dierenepos met liedjes van Phil Collins) het beter zullen doen. Dit piratenschip is in elk geval gestrand nog voor het goed en wel uit de haven was.