De reden van alle miserie is eigenlijk simpel: Before and After is een film die absoluut niet brengt wat men ervan verwachtte. Gebuisd door een select groepje sneakers medio juni en gedoemd om zijn dagen te slijten in de rekken van de videotheek. Toch geeft de verdeler de film vanaf deze week nog een kans op het witte doek. De reden: ons onbekend.
Feit is wel dat Before and After kan terugvallen op een indrukwekkende cast. Liam Neeson, wiens carrière in een stroomversnelling kwam na Schindler's List, speelt Ben Ryan, een vrijzinnige metaalkunstenaar die tegen wil en dank de verdediging van zijn zoon Jacob (Edward Furlong) op zich neemt. Jacob wordt er namelijk van beschuldigd zijn vriendin te hebben vermoord. Moeder Carolyn (Meryl Streep) en zusje Judith (Julia Weldon) staan tussen twee vuren: kiezen zij voor de waarheid of voor de toekomst van zoon casu quo broer-lief?
Dat is de grote hamvraag die tijdens de film traag en geleidelijk ontsponnen wordt (en op het einde ook beantwoord). Jammer genoeg is de manier waarop dit gebeurt totaal onaantrekkelijk. Before and After is namelijk zo'n film waarin de personages alleen maar domme dingen doen die voor nog meer moeilijkheden zorgen. Om te beginnen weigert Ben alle hulp van de sheriff, die nota bene een goeie vriend des huizes is. Daarna vernietigt hij alle bewijsmateriaal, slaat Jacob op de vlucht en verzint Ben een zogezegd alibi voor zijn zoon. Het is frustrerend naar zo'n film te moeten kijken, het geeft je een wrang gevoel. Je zou naar het scherm willen roepen en tieren om de personages (én de film) voor verder onheil te behoeden.
Onbegrijpelijk allemaal, als je weet dat Barbet Schroeder het heft hier in handen had. Niet dat deze man de rechtervoet van God is, maar wie al meer dan een kwarteeuw in het milieu zit en zaken als Bafly, Reversal of Fortune, Single White Female en Kiss of Death kan afleveren, heeft toch al bewezen het één en ander in zijn mars te hebben. Dat er in filmland al hemelaal geen zekerheden meer zijn, bewijst het feit dat dit onbenullig scenario (gebaseerd op een boek van Rosellen Brown) geschreven werd door Ted Tally, in een niet zo lang verleden nog oscarwinnaar met Silence of the Lambs.
Met de acteerprestaties gaat het al helemaal mis. Liam Neeson geeft het begrip 'over-acting' een nieuwe dimensie en zijn figuur werkt zo verstikkend dat Meryl Streep (als twijfelende moeder) en Edward Furlong (als getormenteerde zoon) al bij voorbaat verloren zijn. Julia Weldon hangt daar als 'kleine zus' een beetje tussenin, maar kan de meubelen ook niet redden.
Onze eindconclusie is dan ook snel gemaakt: toch maar wachten tot deze prent in de videotheken komt en hem dan op dubbele snelheid bekijken. Kwestie van het tempo er een beetje in te houden.