THE TUXEDO

Bij de aftiteling wordt het één en ander pijnlijk duidelijk. Als we goed opgelet hebben telt deze film drie story- en twee screenplaywriters. Misschien nog net goed voor een groots opgezet epos van drie uur, maar voor een doordeweekse spyspoof duidelijk toch iets van het goede teveel. Resultaat: regisseur Donovan wordt de facto gedegradeerd tot aaneenstikker van een boel losse scènes en al gauw is alle coherentie zoek. Gelukkig dat The Tuxedo nog over enkele andere troeven beschikt, en dan hebben we het in de eerste plaats over Jackie Chan. Maar helaas, zelfs Chans hobbit-achtig persoontje ('opdondertje met behaarde tenen' was vorige week de definitie van collega Verbruggen) kan met zijn trade mark moves dit lappendeken maar weinig leven inblazen. Kleren maken misschien wel de man, maar één acteur maakt vooralsnog geen goeie film. Het is eigenlijk doodjammer om het kinetisch talent van Chan zo gedegradeerd te zien worden tot lokaas voor het eerste het beste flutverhaaltje.

Chan speelt Jimmy Tong, een beetje een loser die aan de kost komt als taxichauffeur in een niet direct nader genoemde grootstad (die achteraf Toronto bleek te zijn). Jimmy is best handig in wat hij doet en al gauw wordt hij gerekruteerd als persoonlijke chauffeur van de wereldberoemde supergeheime spion (hoe komen ze erop) Clark Devlin. Devlin is tegelijk rokkenjager en misdaadbestrijder en Jimmy kijkt dan ook op naar de man. Wat Jimmy niet weet is dat Devlin al zijn leuke trucjes te danken heeft aan zijn magische maatpak. Wanneer de meesterspion zwaargewond raakt bij een aanval met een telegeleid explosief skateboard (u leest het goed, we hebben niet liggen paffen), krijgt Jimmy de opdracht van zijn baas om zijn maatpak aan te trekken. Nu krijgt ook Jimmy superpowers en samen met zijn bevallige assistente Del Blaine (Jennifer Love Hewitt) trekt hij erop uit om de wereld te redden van de snode plannen van één of andere goofball die de wereldwatervoorraad wil vergiftigen.

Wie naar een Jackie Chan extravaganza afzakt verwacht maar één ding: poetry in motion. Chan is ondertussen veteraan van vele karate-oorlogen en zijn onnavolgbare mimiek, nu weer indrukwekkend dan weer ronduit belachelijk, is zo'n beetje een standaard aan het worden. Maar er komt stilaan ook sleet op de formule. Chan moet dubbel zo hard werken om nog te kunnen imponeren, hij stond bij het uitdelen van het puur acteertalent nu eenmaal niet op de eerste rij. In dit geval was dubbel zo hard werken blijkbaar nog niet genoeg, want er moeten warempel voor de eerste keer ook hulpmiddeltjes bij te pas komen om Chan door de actiesequenties te loodsen. Niet dat we voorheen grote fan waren van al te gestagede martial arts balletten, maar toch doet het een beetje pijn aan het hart dat een dergelijk natuurtalent moet terugvallen op special effects.

Kevin Donovan debuteert hier op het witte doek, maar hij had voorheen al heel wat ervaring opgedaan met reclameclips en muziekvideo's. En dit laat zich toch wel voelen. De camera staat nog minder stil dan Jackie Chan in deze film en dat is, zeker voor degenen die snel zeeziek worden, niet altijd een even prettige ervaring. Bij de actiescènes komt deze techniek natuurlijk wel tot zijn recht, daarover hoor je ons dan ook allerminst klagen, maar Donovan weet bij momenten echt niet van ophouden. Bijna elke scène in deze film is uit minstens vier verschillende camerastandpunten opgenomen en de regisseur weet blijkbaar vaker niet dan wel te kiezen; dus steekt hij ze er maar allemaal in in een snelvuur van edits. Dit maakt het moeilijk je te concentreren op de gebeurtenissen, dan wel op de manier dat ze in beeld worden gebracht, en geeft het geheel soms een wat levenloos/koele indruk. In elke seconde zitten misschien dan wel 24 mooie plaatjes, maar je hebt nooit genoeg tijd om ze allemaal te bewonderen. Misschien iets voor wanneer later de DVD uitkomt.

Wie ons wel positief heeft verrast is Jennifer Love Hewitt. Vooral in het begin moet ze het nog vooral hebben van haar twee uitstekende talenten, maar naarmate de film vordert komt er zowaar een andere Jennifer naar boven. Eentje die we nog niet te zien hadden gekregen. Ze moet dan ook een rol vertolken tegen haar natuur in; normaal is ze de olijkheid zelve maar hier moet ze een keiharde tante neerzetten. Hopelijk heeft ze ervan genoten, want de weinige films die voor haar op het moment op stapel staan beloven op het eerste zicht weer meer van het oude/zelfde. Hier is ze in het begin de bitcherige ijskoningin die van niemand iets hoeft te weten. Naarmate de film vordert en het tempo wat wordt gevierd, komt haar echte persoonlijkheid wat meer op de voorgrond. En dan hebben we het niet over mooi glimlachen of je 100-karaats neklijn aan de camera tonen (hoewel haar decolleté van de regisseur wel heel wat aandacht krijgt), maar meer over haar komisch talent om bijvoorbeeld mannen op hun plaats te zetten. Een welkome afwisseling, gewoonlijk wordt Jackie Chan immers gepaard aan wat bordkartonnen tegenspelers die enkel als klankbord moeten fungeren.

Als puntje bij paaltje komt, is The Tuxedo dus zeker geen absolute flop geworden. Oké, het script zuigt en de regisseur zet nog maar zijn eerste onzekere stapjes in filmland, maar wie zal daar achteraf nog om malen? Wie kan er zich van de doorsnee Jackie Chan-film trouwens überhaupt nog herinneren wie toen de regie voerde? En dan krijgen we er hier Jennifer Love Hewitt nog eens als extra bonus bovenop. Je zou voor minder je kritiek prompt inslikken.