THEY

They en Darkness Falls draaien essentieel rond hetzelfde thema: nachtmerries hebben niet zomaar plaats, ze hebben wel degelijk een betekenis en vaak onaangename gevolgen voor wie erdoor geplaagd wordt. In 'Wes Craven Presents: They', een film die verder hoegenaamd niets met Craven te maken heeft (blijkbaar had Dimension/Miramax de één of andere package deal met de horrormeester), beginnen er rare dingen te gebeuren in het leven van Julia Lund, een studente psychologie gespeeld door Laura Regan. Sinds een oude jeugdvriend haar in een dramatische scène voor 'hen' gewaarschuwd heeft, wordt Julia steeds frequenter het slachtoffer van nachtmerries. Iets waarvan ze al sinds haar jeugd geen last meer had gehad, en waarvoor ze vroeger als klein meisje ook al in therapie is geweest. 'Zij' zijn een soort van wezens die ons nog het meest aan die uit het knappe Pitch Black doen terugdenken en die het ook duidelijk op mensen gemunt hebben. Hun jaagritueel bestaat uit twee delen: bij hun eerste bezoek brengen ze een merkteken aan op het lichaam van de prooi (een kleine wonde die maar niet wil genezen), dit dient dan als een soort seinbaken waarmee ze de ongelukkige later opnieuw kunnen opsporen en bij hun tweede bezoek afmaken. Waarom dit in godsnaam in twee stappen dient te gebeuren wordt nooit uitgelegd en onze beste gok is dan ook dat het louter een kapstok is om het verhaal aan op te hangen.

Net zoals in Pitch Black krijg je 'hen' eigenlijk nooit in volle glorie te zien (misschien maar goed ook met zulk bescheiden budget aan special effects), maar dit draagt zeker in het begin wel bij tot het angstaanjagend sfeertje. Je hoort 'ze' daarentegen wel voortdurend schuren, schuifelen en fluisteren in de achtergrond, maar vreemd genoeg is dit nauwelijks schrikwekkend. Integendeel, soms moet je zelfs een luide grinnik onderdrukken. Af en toe zie je 'ze' wel glippen door het duister en zich in het midden van de nacht voor een auto werpen, maar daarmee heb je het wel gehad. Op den duur werkt dit toch tamelijk frustrerend, niet alleen wil je graag meer zien van 'hen', je blijft er ook het raden naar hebben wat 'ze' eigenlijk zijn en waar ze vandaan komen. Wanneer Julia in een restaurant afspreekt met haar jeugdvriend, vertelt hij haar over 'hen'. Hoe hij 'hen' bestudeerd heeft en heeft geleerd hoe je hen kan detecteren. "Wanneer je een baby hoort wenen, maak dan dat je wegkomt, dan zijn 'ze' niet veraf". Geen goed nieuws lijkt ons dat voor toekomstige ouders. Maar waarom dan, kerel, vertel het ons! Maar neen, we krijgen niets, de leukerd doet nog liever de steek- eens-een-pistoolloop-in-je-keel-routine dan ons meer te vertellen. Dat is trouwens ook het enige voorval in de film waarbij we effectief een baby horen huilen, maar soit. Ook fijn om te weten is dat 'zij' alleen 's nachts te voorschijn komen. Aha, zult u zeggen, blijf dan gewoonweg altijd in een goedverlichte ruimte. Daar hebben 'zij' ondertussen echter ook al wat op gevonden: ze kunnen namelijk stroomonderbrekingen veroorzaken en, just for the hell of it, telefoons doen rinkelen.

Als we nergens in slaap zijn gesukkeld en wat gemist hebben, zijn er volgens ons vier hoofdpersonages. Elk van hen draagt het bewuste merkteken en dus weet u, maar zij nog niet, hun dagen zijn geteld. Op den duur komen ze de harde waarheid echter aan de weet, en zouden ze er dus best aan doen zich niet al te veel af te zonderen en in goedverlichte ruimtes te blijven. Doen ze dit? Uiteraard niet. Let maar eens op, elk van deze Einsteins bevindt zich tijdens hun laatste momenten steevast op de meest afgelegen en donkere plekjes die je je kunt indenken. Eentje blijft alleen thuis op een onweersnacht, een ander gaat naar een publiek zwembad op een moment dat daar geen levende ziel (hoewel) te bespeuren valt, een derde steekt zijn kop doodleuk in een ventilatieschacht en de laatste gaat verstoppertje spelen in een pikzwarte metrotunnel. Dit zou in theorie tot best wat akelige momenten kunnen/moeten leiden. Maar nee hoor, je ergert je eerder aan zo veel idiotie. They is dan ook stikvervelend en gaat op de koop toe nergens naartoe. Helemaal op het eind krijg je nog een glimp te zien van waar 'zij' hun slachtoffers naartoe brengen. Dat leek ons trouwens best een geschikte plekje om nog wat meer film aan te wijden. Maar neen, opnieuw neen.

De makers verkiezen om ons anderhalf uur, als eenden, hun lamme verhaaltje over een stelletje idioten door de strot te rammen en ons in slaap te wiegen met eindeloos geleuter over wat nachtmerries om ons dan om de zo veel minuten wakker te maken met wat monsters die we niet eens mogen zien. Waaraan deze film het Wes Craven-label verdiend heeft mag Joost weten, vermoedelijk hebben u en ik dan ook meer gezien van de film dan Craven zelf. En indien dit nog niet het geval mocht zijn, houden zo! Oh ja, als iemand van u enig idee heeft waarop dat einde moet slaan, aarzel dan niet om via het forum te reageren. Wij hebben het ondertussen opgegeven.