SWEET HOME ALABAMA

Originaliteit is zelden Hollywoods hoogste goed, maar in het genre van de romantische komedie ligt een béétje authenticiteit of vernieuwing al helemaal niet voor de hand. Of nu Meg Ryan of Sandra Bullock de hoofdrol speelt, de zeemzoeterige verhalen, de voorspelbare tranen en te gemakkelijke glimlachen zijn helemaal inwisselbaar. De laatste jaren lijkt Witherspoon met haar hagelwitte glimlach een patent te nemen op de romantische tienerkomedie. Jammer toch dat ze ooit rollen misliep voor Romeo + Juliet en Cape Fear, want wie weet was de carrière van mevrouw Ryan Philippe dan wel anders, en beter, verlopen. Nu mag ze voor White & Blonde, de sequel op prulfilm Legally Blonde, 15 miljoen dollar op haar rekening bijschrijven. Schandalig veel geld, als je het ons vraagt. Maar wat wil je. Legally Blonde bracht 95 miljoen dollar op en Sweet Home Alabama deed het in de States met 125 miljoen dollar nóg beter.

In Sweet Home Alabama speelt Witherspoon hot spot Melanie Carmichael die alles heeft wat haar hartje maar wenst. Als modeontwerpster ligt New York aan haar voeten en haar sjieke vriend Andrew (Patrick Dempsey) is niet alleen de zoon van de burgemeester, maar heeft haar ook ten huwelijk gevraagd. De wind in de zeilen dus, ware het niet dat Melanie met een probleem zit. Wat niemand weet is dat Mel thuis al een man zitten heeft. En thuis, dat is het absolute boerengat Pigeon Creek in Alabama. Melanie vliegt dus terug naar Alabama om de echtscheiding te regelen en wordt op die manier met haar verleden geconfronteerd. Tussen Melanie en haar man Jake (Matthew McConaughey-kloon Josh Lucas) botert het niet al te best. Zij vindt hem 'a dumb stubborn redneck' terwijl hij haar koeltjesweg 'a hoity toity yankee bitch' toeschreeuwt. Een béétje uit elkaar gegroeid, dat koppel...

Maar Sweet Home Alabama zou geen romantische komedie zijn als niet langzaam maar zeker duidelijk werd dat Melanie zich best wel weer thuis voelt in het slaperige en doodsaaie Pigeon Creek, waar de urban legends over Mels jeugd nog erg levendig zijn. Als Jake dan toch zo geen boerenkinkel blijkt te zijn als we eerst dachten, wordt het al snel duidelijk dat deze film zijn titel alle eer zal aandoen en dat Melanie haar carrière als modeontwerpster in New York zal opgeven. Dat verloopt op zijn minst gezegd een beetje vreemd en ongeloofwaardig, want wie zou er nu zijn dubbele droom in The Big Apple opgeven voor een duf bestaan in the middle of nowhere?

Sweet Home Alabama is dan ook een ongegeneerd pamflet voor het boerenbestaan, voor stilstand en achteruitgang. Op zich is daar niets mis mee, ware het niet dat dit bestaan wel erg zwart-wit gecontrasteerd wordt met het stadsleven in New York, waar alles slecht en jachtig is. Als regisseur Andy Tennant (Anna and the King, Ever After) het ook nog eens nodig vindt om de democratische vrouwelijke burgemeester van New York als een totale bitch af te schilderen, lijkt Sweet Home Alabama zich wel tot een conservatief, republikeinse reclamefilm te ontpoppen. Niets aan deze prent is bovendien origineel en de hereniging van Melanie en Jake kondigt zich al zó snel in de film aan, dat het voor de rest alleen maar horlogekijkend afwachten is tot de eindcredits over het scherm rollen.

Alleen Reese Witherspoon zelf kan Sweet Home Alabama nog een klein beetje van de ondergang redden. Zoals gezegd is het vreemd dat deze actrice in steeds slechtere, maar wel commercieel beter draaiende, films opduikt. De rol van Melanie kreeg ze immers pas nadat Charlize Theron en Angelina Jolie om verschillende redenen moesten afhaken. De rest van de cast maakt geen brokken. Alabama mag voor Melanie dan wel sweet zijn, wat ons betreft kan u uw geld beter aan een andere prent besteden. Als daar tussen de orks en hobbits nog een zitje vrij is tenminste.