TODAS LAS AZAFATAS VAN AL CIELO

De twee hoofdpersonages hebben elk hun redenen om naar het desolate Vuurland te gaan. Julian, een jonge oogarts, moet een belofte inlossen: hij gaat er namelijk de as verstrooien van zijn overleden echtgenote, een stewardess. Haar dood heeft duidelijk zijn hele leven overhoop gehaald. Zijn obsessie voor stewardessen is alleen maar groter geworden en hij kampt regelmatig met een vurig doodsverlangen. Teresa is er niet veel beter aan toe. Zij voelt zich het beste thuis in luchthavens en in vliegtuigen, ver weg van alle aardse beslommeringen. De stewardess is namelijk zwanger, het resultaat van een inmiddels verbroken relatie. Ook voor haar lijkt de dood de enige uitweg te zijn.

Julian en Teresa belanden in hetzelfde hotel, bekijken dezelfde documentaire over de bevriezingsdood en besluiten op hetzelfde moment zich op dezelfde manier van het leven te beroven: de bevriezingsdood temidden van een onmetelijk sneeuwlandschap. Zover komt het gelukkig niet, ze kunnen elkaar ompraten en groeien naar elkaar toe. Er zijn natuurlijk een paar hindernissen die moeten overwonnen worden. Teresa schrikt van een nieuwe verbintenis en Julian wordt zwaargewond in een auto-ongeluk.

De nevenpersonages zijn al minstens even interessant: een ietwat brutale tiener, een seingever op de luchthaven van Vuurland die vliegtuigonderdelen steelt met de bedoeling zijn eigen vliegtuig te maken, een praatgrage taxichauffeur die er prat op gaat dat hij het beroep van zijn passagiers kan raden en een lokale hoer, die tevens als gids aan de kost komt. Al deze personages kruisen regelmatig het pad van Teresa en Julian.

De film stikt van de mooie beelden. Het landschap vol sneeuw en ijs is bijna een hoofdpersonage op zich, zo prominent is het aanwezig. Een beeld dat vaak terugkomt is dat van de helverlichte gang (in een luchthaven, een vliegtuig, een ziekenhuis,...), symbool van het op reis zijn, van de weg die de personages naar elkaar toe brengt. Ook de soundtrack mag er zijn. Er is enerzijds de rustig voortkabbelende score van een zekere Victor Reyes en anderzijds zijn er de nogal kitscherige liedjes van Rafaela Carra, die de (herwonnen) levensvreugde en de liefde weerspiegelen. Tenslotte zijn er nog de sterke en geloofwaardige vertolkingen van de cast en dan vooral van Ingrid Rubio, die de rol van Teresa voor haar rekening neemt. Haar uitstraling maakt de film een waar genot om naar te kijken.