BEND IT LIKE BECKHAM

Regisseuse van dienst is Gurinder Chadha, een voor ons totaal onbekende Indiaas-Britse die vooral in Engeland faam verwierf met films als Bhaji on the Beach (1993) en What's Cooking? (2000). De Australiërs kregen als eerste een voorsmaakje van Bend It voor de kiezen en zij lustten er wel pap van: prompt viel de film in de prijzen op het recente Sydney Film Festival. Toch geen schaamteloze kopie dan?

Protagoniste van dienst is net als de regisseuse uit India afkomstig. Parminder Nagra is haar naam en zij speelt de rol van Jess, een 18-jarig Indiaas meisje die niets liever wil dan professioneel voetbalster worden. In navolging van haar groot idool, wandelend fashion statement David Beckham. Het enige probleem is haar traditionele Indische familie die hiervan niets wil weten. Zij willen dat Jess voorbeeld neemt aan haar grote zus Pinky (zonder Brain), die pas haar verloving met een lieve Indische jongen heeft aangekondigd. En dat is nog niet alles. Jess moet ook rechten gaan studeren, zodanig dat ze later haar kost kan verdienen als advocaat. Ze mag al blij zijn dat ze niet uitgehuwelijkt werd zoals dat vroeger het geval was, volgens mama dear. De film zou natuurlijk dodelijk saai worden als Jess hieraan gevolg zou geven, dus doet ze zoals elke assertieve jongere tegenwoordig en slaat ze haar ouders' raad in de wind. Op één van haar trainingen wordt ze opgemerkt door het Britse meisje Jules, gespeeld door Keira Knightley, en de twee worden beste maatjes. Net als Jess wordt ook Jules van thuis uit aangemoedigd om dat voetbal toch maar uit haar hoofd te zetten en zich wat meer vrouwelijk te gaan gedragen. Wanneer zowel Jess als Jules verliefd worden op de jonge trainer van hun ploegje, gespeeld door Jonathan Rhys-Meyers, komt er echter een kink in de kabel.

Net zoals in de twee eerder genoemde films gaat Chadha ook hier weer in op de thema's racisme, discriminatie en culturele identiteit. Meer bepaald wordt hier de cultuurclash tussen eerste- en tweede-generatie-migranten in de schijnwerpers gezet. Niet door een uiterst gedetailleerde beschrijving van de leventjes van de hoofdrolspelers dit keer, maar meer door de gezamenlijke strijd van Jess en Jules te belichten. Dat daaruit heel wat humoristische situaties kunnen voortvloeien, laat zich raden. Zo wordt prompt de verloving van Pinky afgeblazen wanneer haar schoonouders-to-be Jess in de straat denken te hebben zien kussen met een blanke jongen. Ter harer verdediging oppert Jess dat ze gewoon haar vriendin Jules een knuffel had gegeven, en dat de schoonouders Jules blijkbaar voor een jongen hadden aanzien. Kurkdroge commentaar van moeder: 'Engelse meisjes dragen hun haar veel te kort tegenwoordig'. Wie aanvankelijk wel opgezet is met de vriendschap tussen Jess en Jules is Jules' moeder, excellent vertolkt door Juliet Stevenson. Haar inziens moeten de strenge Indische gewoonten van Jess' familie wel afstralen op Jules en zal die zich automatisch wel wat vrouwelijker gaan gedragen. Wanneer door een misverstand - vreemd hoe veel films uit dit genre hiervan gebruik maken - Jules' moeder haar dochter ervan verdenkt een lesbische relatie te hebben met Jess, is de liefde echter snel bekoeld. Ze gaat hoogstpersoonlijk naar het huwelijksfeest van Pinky (dat ondertussen weer doorgaat) om die mensen eens goed in te peperen. Waarop één van de Indische oudjes repliceert: 'Hoe, Jess is lesbisch? Ik dacht dat ze een Boogschutter was?' En zo gaat dat maar door, de ene kwinkslag is nog niet verteerd of er wordt alweer een nieuwe aanval op onze lachspieren gelanceerd.

Op sommige momenten moet de kolder wijken voor wat onvervalst melodrama. Dit gebeurt echter in de juiste verhoudingen, zonder ook maar één moment van opgeklopte sentimentaliteit. Er is zelfs hier en daar wat dynamiek te bespeuren in de karakters, en dat houdt het geheel boeiend om volgen. Verder wordt ook het gebruik van situatiehumor niet geschuwd. Wat te denken van een stelletje oude Indische dames in traditionele veelkleurige sari's die een muurtje vormen bij het nemen van een vrije trap door Jess? Aan de positieve kant van de bilan kunnen we ook de actie(s) die de meisjes uit hun sloffen schudden tijdens hun voetbalwedstrijden vermelden. We hebben heel wat leden van het andere geslacht het er al veel slechter vanaf weten brengen (Wie herinnert zich nog de Vlaamse film Team Spirit?) Blijkbaar werd er op deze sequenties toch aardig getraind.

Plichtsbewust als we zijn moeten we natuurlijk ook de keerzijde van de medaille laten zien. Daar kunnen we dit keer gelukkig kort over zijn. Ten eerste is er de romance tussen Jess en Joe. Of tenminste, er zou een relatie moeten zijn tussen Jess en Joe. Deze komt echter nooit van het scherm en is er trouwens wat bij de haren bijgesleurd in onze ogen. De vonk ontbreekt, en het lijkt alsof de regisseuse dit element heeft toegevoegd om toch nog maar wat meer kolen op het alle hete interraciale vuur te kunnen gooien. Soms is de continuïteit ook wat zoek en springt men van de hak op de tak. Ten slotte kunnen we ons de vraag stellen of de bij momenten serieuze thematiek soms niet wat te lichtzinnig wordt weggelachen. Dit doet een beetje afbreuk aan de authenticiteit. Al bij al zijn dit echter maar details en deze film moet het nu eenmaal hebben van zijn collectief en niet van individuele glansprestaties.

Voor elk wat wils dus. Actie, humor en sentiment rolled into one. De titel verwijst naar de vele regeltjes van het leven die af en toe eens met de voeten moeten getreden worden. Bend the rules, don't break them. Misschien jammer dat er hier ook wat de traditionele filmische regeltjes en logica betreft niet wat meer buiten de lijntjes gekleurd werd.