THE TRUTH ABOUT CHARLIE

De aantrekkelijke Reggie (Thandie Newton) is niet van plan om nog langer bij haar man Charlie te blijven. Hij is immers toch altijd op pad en heeft weinig tijd voor haar. Tijdens een zoveelste eenzame vakantie op een tropisch eiland hakt Reggie de knoop door en besluit dat ze Charlie definitief wil verlaten. Als ze weer in Parijs is, blijkt Charlie haar echter al voor te zijn geweest. Het appartement is leeg en verlaten, alle meubels zijn weg, en de politie heeft zelfs al een onderzoek ingesteld. Er blijkt namelijk iets niet pluis te zijn met de plotselinge verdwijning van Charlie. Reggie wordt algauw met de bittere waarheid geconfronteerd als ze van de politie een stuk of tien valse paspoorten in haar handen geduwd krijgt die allemaal van Charlie blijken te zijn. Gelukkig kan Reggie even uithuilen in de armen van de knappe Joshua (Mark Wahlberg), die toevallig altijd op het juiste moment op de juiste plaats is. Maar ook Joshua blijkt zo zijn eigen agenda te hebben. Wie moet ze geloven, en hoe zit dat nu met Charlie?

De aanloop van het verhaaltje klink in eerste instantie best aardig, maar zoals dat wel vaker gaat bij Hollywoodfilms, zitten de beste ideeën in het eerste halfuur. Daarna begint de film echter al te slabakken en is de lol er wel af. Nu moet wel gezegd worden dat de kruisbestuiving 'romantische thriller' historisch gezien nooit een erg gelukkige combinatie is gebleken. Het genre, of meerbepaald, de mengelmoes tussen die twee genres, zorgt vaak voor een ongemakkelijke mix tussen romantisch gekeuvel en obligate, vaak misplaatste spanning. De kansen dat de kruisbestuiving tussen romantiek en thriller geen gedrocht oplevert, zijn trouwens minimaal, wat natuurlijk niet wil zeggen dat de genre geen pareltjes heeft voortgebracht. Wie heeft er immers niet genoten van True Romance of Strangers On Train? Meer recente films als Passion of Mind en Killing Me Softly bleken echter niet meer dan nobele pogingen die uiteindelijk kant nog wal raakten. Helaas valt The Truth About Charlie ook in deze categorie. Naast het gebrek aan coherentie tussen de spannende en romantische scènes, zijn het echter ook de té nadrukkelijke verwijzingen naar de Nouvelle Vague-periode die op den duur behoorlijk irritant beginnen te worden. Grootmeesters als Truffaut maakten te pas en te onpas gebruik van jump-cuts, manke synchronisatie en continuïteitsfouten om zich af te zetten tegen de vastgeroeste conventies van het filmmedium. Demme maakt van deze technieken gebruik gewoon omdat hij het leuk vindt. Met als gevolg dat die opschepperij met de filmtechnieken de kijker nog meer van het verhaal afleidt.

Dat verhaal is trouwens ook al niet van een overdonderende originaliteit. Jonathan Demme paste eigenhandig het oorspronkelijke scenario van Charade een beetje aan, zonder echter de principiële structuur te willen veranderen. Helaas zijn de vondsten en twists die veertig jaar geleden nog fris en nieuw waren, ondertussen hopeloos verouderd en die maken er het script alleen maar voorspelbaarder door. De gebruikelijke ingrediënten van de whodunit zijn dus weer keurig van de partij: niets is wat het lijkt, iedereen verdacht en de doden zijn niet dood.

Een middelmatig script kan vaak toch nog omhoog getild worden door een getalenteerde cast. Die cast is op het eerste gezicht ook aanwezig, maar helaas blijkt geen van de acteurs zich uiteindelijk op zijn gemak te voelen. Hoofdrolspeelster Thandie Newton mist de charme (en het acteertalent) van een Audrey Hepburn (die de rol van Reggie in het origineel vertolkte) en wandelt door de film alsof ze niet echt weet waar ze mee bezig is. Hetzelfde geldt trouwens voor de anders ze charismatische Mark Wahlberg, die compleet ongeloofwaardig overkomt, zowel in de rol van romantische lead als in die van gangster. Het is echter veteraan en topacteur Tim Robbins die er nog het slechtst vanaf afkomt. Hij doet geen enkele moeite om zijn personage enig charisma of charme mee te geven, en doet overduidelijk alleen maar mee omwille van het salaris en de gratis trip naar Parijs. Op den duur wordt het allemaal zo willekeurig, dat zelfs de legendarische Franse chansonnier Charles Aznavour nog even om het hoekje mag komen kijken. Maar wat heeft dat voor zin? En dan nog maar te zwijgen over de ronduit belachelijke climax, op de voet gevolgd door een doodsaaie en ellenlange 'point-out'. Ja, u leest het goed, iedereen wijst met pistolen naar elkaar, minutenlang, zonder dat er ook maar één schot gelost wordt. Van een shoot-out kan er dus geen sprake zijn, van een point-out wel.

The Truth About Charlie had een verfijnde hommage kunnen worden aan de hoogdagen van de Nouvelle Vague, maar is helaas niet meer dan een slap afkooksel van de topfilms uit een genre dat al twintig jaar niet meer bestaat. En nu weten we ook meteen waarom. De Nouvelle Vague stierf in 1984, samen met Truffaut. Laat ze toch in godsnaam rusten.