THE RING

Wie had ooit gedacht dat een Japanse urban legend over een videocassette tot zo'n wereldwijd succes zou uitgroeien? Zeker de onbekende Japanse auteur Suzuki Koji niet toen die in 1991 het eerste boek van zijn Ring-serie (bestaande uit Ringu, Rasen, Loop en The Birthday) aan de teksverwerker toevertrouwde. Maar de geniale verfilming van regisseur Nakata Hideo overspoelde Japan en Hong Kong en leverde twee sequels (Rasen, Ring 2), een prequel (Ring 0), een Japans-Koreaanse remake (Ring Virus), een radiodrama en twee tv-series op. Een Amerikaanse remake kon natuurlijk niet uitblijven en het ontstaan daarvan lijkt ironisch genoeg zélf op een urban legend. Naar verluidt kreeg Walter Parkes, mede-baas van DreamWorks, op een dag een telefoontje van een van zijn medewerkers die hem vertelde dat hij de meest angstaanjagende film ooit had gezien. Parkes annuleerde al zijn afspraken van die dag, bekeek de film, en had drie uur later de rechten voor de Amerikaanse remake op zak. Zo gaat dat blijkbaar. Wat men bij DreamWorks meestal verzwijgt, is dat men meteen ook regelde dat de originele Ringu het land niet in mocht vóór de remake in de zalen zou komen. In Amerika moet men nog tot 4 maart wachten (uitgerekend de dag van de videorelease van The Ring) voor Ringu in de videotheekrekken wordt bijgeschoven.

The Ring opent met journaliste Rachel Keller (Naomi Watts) die samen met haar zoontje Aidan (David Dorfman) de begrafenis van haar plots overleden 16-jarig nichtje Katie (Amber Tamblyn) bijwoont. Rachels zus Ruth vraagt aan Rachel om de raadselachtige omstandigheden te onderzoeken waarin Katie om het leven kwam. Een tijdje later verneemt Rachel het bizarre verhaal van een videotape die, als je hem bekijkt, zeven dagen later je dood wordt. Rachel ontdekt dat, samen met Katie, nog drie andere van haar vrienden stierven. De tieners hadden blijkbaar samen de nacht doorgebracht in een hut - én de videotape bekeken. Wanneer Rachel de cassette te pakken krijgt en hem bekijkt, krijgt ook zij een telefoontje met de boodschap dat ze binnen de zeven dagen zal sterven. Samen met haar ex-man Noah (Martin Henderson) moet ze het mysterie proberen te ontrafelen. Blijkbaar spelen het verlaten Moesko Island, een ex-eigenaar van een paardenboerderij (Brian Cox) en een mysterieus meisje genaamd Samara (Daveigh Chase) daarin een sleutelrol...

Elke liefhebber van de originele Ringu uit 1995 was het er over eens: de film van Hideo Nakata was een meesterwerk en zou, vermalen door het Amerikaanse productiesysteem, nooit een bevredigende remake kunnen opleveren. Ook wij zijn een grote fan van het origineel, maar moeten in alle eerlijkheid toegeven dat ook The Ring een magistrale film is geworden. Regisseur Gore Verbinski (Mouse Hunt, The Mexican) en scenarist Ehren Kruger (Scream 3, Arlington Road) baseerden zich naar eigen zeggen voor vijftig procent op het Japanse origineel. De andere vijftig procent werd door hen zelf bijverzonnen of komt uit de Japanse Ring-sequels. In tegenstelling tot de originele Ringu, die in al zijn mysterieusheid niéts verklaart, levert dat een mákkelijkere en meer gestroomlijnde film op, waarin op het einde alle puzzelstukjes netjes in elkaar passen. Dat neemt niet weg dat Kruger het scenario behoedzaam opbouwt en, geheel volgens de conventies van het genre, enkele boeiende twists weet in te bouwen.

Dat deze Amerikaanse remake dus niet de flop werd waar critici voor gevreesd hadden, is te danken aan de zorg waarmee The Ring (met een budget van 60 miljoen dollar) gemaakt werd. Vooral ex-reclamefilmer Gore Verbinski (ooit in de running om Catch Me If You Can te verfilmen) mag zich helemaal laten gaan en propt de film vol met schitterende visuele hoogstandjes, zoals de pachtig in beeld gebrachte Japanse esdoorn (geen echte, maar blad per blad nagebouwd), die als een steeds terugkerend symbool in de film opduikt. Ehren Kruger bezondigt zich zoals gezegd aan het Hollywoodse uitlegsyndroom, maar houdt zijn script intelligent genoeg om niet in clichés te trappen. In Ringu werd de angst vaak opgebouwd door tergend trage scènes zonder geluid of muziek; in The Ring zit meer vaart en tempo, maar ook hier is het vaak angstig en met kippenvel toekijken. Om het geheel nog wat vreemder te maken, smokkelde Verbinski enkele subliminale scènes van de ring in zijn film.

De makers wisten al snel dat The Ring ook zou staan of vallen met hun female lead. Die moest bekend genoeg zijn om wat extra publiek aan te trekken, maar niet zó bekend dat haar stardom het verhaal in de weg zou staan. Nadat Jennifer Connelly, Gwyneth Paltrow en Kate Beckinsale om diverse redenen moesten afhaken, bleek Naomi Watts de perfecte keuze. In haar eerste film sinds Davud Lynch' Mullholland Drive zal de Engelse nu wel helemaal doorbreken bij het grote publiek. Ook met de rest van de cast zit het prima: Martin Henderson als haar zoontje Noah en Daveigh Chase als de mysterieuze Samara voorop.

Hoewel de die hard-fans van het origineel zullen beweren dat hun Ringu een véél betere film is (en in sommige opzichten hebben ze gelijk), is The Ring de spannendste film sinds lang. Van de eerste tot de laatste minuut zit je uit pure angst bijna wezenloos naar het scherm te staren. Remake of niet, dit is pure klasse. Om af te sluiten nog dit: zowel Kruger als Verbinski zouden hun toestemming gegeven hebben om The Ring 2 te maken. De cirkel is dus blijkbaar nog steeds niet rond.