NACHT VAN DE WANSMAAK - RELOADED

De vierde editie van de Nacht van de Wansmaak komt al meteen met de deur in huis vallen, want nog voordat we ons goed en wel in de pluche zetels van de bioscoop hebben genesteld, wordt de eerste wansmakelijke trailer al op ons losgelaten. Op onze nuchtere maag (want we hebben zelfs nog geen tijd gehad om een biertje te openen) worden we bekogeld met een trailer voor een of andere slappe jodeladihee-lederhosen film. Er wordt al een beetje gegniffeld, maar de sfeer zit er nog niet meteen in. Dat verandert gelukkig spontaan als gastheer Max Rockatansky, alias Jan Verheyen, het publiek verwelkomt. Zoals we dat van hem gewend zijn, geeft Verheyen een pittige intro en praat ook de rest van de avond alle segmenten vakkundig aan elkaar. Tot groot jolijt van de voltallige zaal onthoudt Verheyen zich evenmin van kritisch commentaar en doet hij een paar nobele pogingen om de Wansmaak-groentjes op hun gemak te stellen. De meeste mensen komen namelijk voor de eerste keer en weten nog niet precies wat hen te wachten staat.

En wat er ons te wachten stond, haalde qua smakeloosheid, slechtheid en perversiteit met gemak hetzelfde niveau als twee jaar geleden. De opbouw van het programma is praktisch hetzelfde als vorige keer, met als voornaamste uitzondering dat Verheyen en Doense deze keer de bewuste keuze hebben gemaakt om de tenenkrommende hoofdfilm (in dit geval Deadly Weapons, oftewel Borsten Als Dodelijke Wapens) in twee stukken te hakken. Twee jaar geleden sloot de crap-klassieker Reptilicus de show af, maar het was voor sommige kijklustigen toen een enorme klus om nog wakker te blijven. Deze keer werd het geduld van het publiek dus minder op de proef gesteld, Deadly Weapons was mooi in twee stukken verdeeld: deel één vlak voor de pauze, en het slot van de film aan het einde van de avond.

Die brakke hoofdfilm is zoals bekend maar een klein onderdeel van het programma. En da's maar goed ook, want hoe leuk zo'n hoofdfilm ook is, de beste (dan wel slechtste) stukken zitten immers altijd in de trailer, daar is de afgelopen 25 jaar blijkbaar maar weinig verandering in gekomen. Er valt dan ook een hoop lol te beleven met de blokjes 'Sukkelachtige Science-Fiction', 'Kung-Fu Rommel' en 'Mislukte Horror'. Om maar een voorbeeld te geven: Japanse Star Wars rip-offs? David Hasselhoff met een laserkanon? Een karateka met één arm, of een All-In Yoga Master? Vraag maar niet, je moet het zien om het te geloven.

Het is echter niet allemaal 'Schadenfreude' wat de klok slaat. Na een dik uur wordt het luchtige toontje van de eerste blokjes plotseling vaarwel gewuifd en belanden we bij de afdeling 'Concentratiekampseks'. Eerder op de avond moesten we al even slikken tijdens een aantal uitzinnig gore jungle-uitspattingen, maar dat was eigenlijk maar 'peanuts' in vergelijking met wat een aantal maffe (overwegend Duitse) cineasten in de jaren '70 bedachten. Wees bij deze gewaarschuwd: dit segmentje tart werkelijk elke verbeelding. U moet namelijk weten dat er in die tijd een subgenre bestond dat zich specialiseerde in zogenaamde 'women-in-chains'-films, goedkoop geproduceerde rommel waarbij wulpse, rondborstige vrouwen zich onderwierpen aan de sadistische grillen van mannelijke (of vrouwelijke) gevangenisbewaarders. De meest schokkende film uit het genre was ongetwijfeld de Duitse kotsbrok Ilsa, die Wölfin der SS, die het hierboven beschreven gegeven ook nog eens overhevelde van een gevangenis naar een concentratiekamp. Gevolg: zo ziek dat het haast niet leuk meer is. Verheyen en Doense geven toe dat ze getwijfeld hebben om die trailer erin te stoppen, maar na rijp beraad besloten ze om het uiteindelijk toch te doen. Het is wel duidelijk waar die aarzeling vandaan kwam, maar onder het motto 'Wansmaak boven alles', valt het toch weer goed te praten. In vergelijking met Ilsa, vallen de trailers voor Love Camp 7 en Exzesse in der Folterkammer dan wel weer mee. Begrijp ons echter niet verkeerd, ook deze films zijn zo van de pot gerukt, dat je echt wel tegen een stootje moet kunnen om je tot hiertoe genuttigde hoeveelheid chips en bier niet tegen het scherm te kwakken. Het voltallige publiek wist dan ook niet waar naartoe met zoveel walging en plaatsvervangende schaamte. En dan durven onze ouders nog keihard te beweren dat vroeger alles beter was. Niet dus.

Dit soort extreme taferelen zorgen er natuurlijk voor dat een aantal mensen het halverwege de show wel voor bekeken houden. Helaas kregen ze ongelijk, de rest van de avond stond namelijk garant voor ongebreideld smakeloos entertainment. Waarschijnlijk zullen Verheyen en Doense de perverse Ilsa en consorten stiekem als een soort selectieprocedure beschouwen: wie blijft zitten, wordt beloond. Want pas nadat alle sadomasochistische wreedheden van het scherm zijn, wordt het pas echt genieten. Dat wil zeggen, vooral voor de mannelijke wansmaakelaars. De geserveerde hoeveelheid bloot is tegen die tijd namelijk al behoorlijk opgelopen (aan een gemiddelde van ongeveer één borst per minuut), en het is dan ook geen verrassing dat meer dan drievierde van het publiek bestaat uit mannen tussen de 18 en 35 jaar. Vrouwen voelen zich over het algemeen minder aangetrokken tot dit evenement, waarschijnlijk omdat ze met hun onfeilbare vrouwelijke instincten al vermoedden dat een groot deel van de humor ten koste van het vrouwelijke geslacht zou gaan. En een beetje gelijk hebben ze wel, want borsten, billen, benen en buiken (in alle soorten en maten) komen de hele avond in revue voorbij. Maar aan de andere kant: wat zou een (s)exploitation-film zijn zonder vrouwelijk naakt? Inderdaad! Een saaie bedoening. Gelukkig kan het slag mensen dat dit soort evenementen opzoekt wel tegen een stootje; vrouwen incluis.

Maar goed, ondanks de continue hilariteit en uitstekende sfeer is een show van vier uur een lange zit. De aangekondigde pauze is dan ook een welkome verademing, al was het maar om even te bekomen van al die waanzin. Helaas kost het Verheyen na de pauze flink wat moeite om de sfeer er weer in te brengen, maar na een paar flitsende oneliners en wat gemengde walgelijkheid (waaronder Caligula, The Untold Story) is de sfeer weer op het oude peil, al begint het voor sommige mensen al behoorlijk laat te worden. Waarschijnlijk is dat ook de reden waarom tegen het eind van de avond het blokje sexploitation maar matige reacties ontlokt. De trailers voor Promises, Promises en Love in Sex and Life werkten ondanks hun waanzinnige titels niet zo op de lachspieren als verwacht. Vervelend wordt het gelukkig nooit, want een Duitser die op een belerend toontje over seks praat is natuurlijk al een goeie mop op zich. We kunnen alleen maar vermoeden dat voor de meesten het verzadigingspunt wel bereikt was.

Gelukkig, gelukkig werden we daarna nog vergast op een aantal wanstaltige curiosa, en het langverwachte tweede deel van Chesty Morgan's voorgevel-als-moordwapen-film Deadly Weapons. En wat was dat genieten! Deadly Weapons is de gedroomde afsluiter voor een Nacht van de Wansmaak en misschien nog wel grappiger dan Reptilicus, het slotlicht van de vorige keer. Met wat er over deze film te vertellen valt, kunnen we nog minstens een hele pagina vullen, maar om de lol niet te bederven, zullen we het bij een kernachtige beschrijving van het plot houden: "Hoofdrolspeelster Chesty Morgan heeft een borstomvang van 183 (!) centimeter!" Dat zegt volgens ons wel genoeg. Komt dat zien!

En dan is het afgelopen. Uit. Het leed is geleden, de borsten verdwenen, en de laatste filmliefhebbers verlaten de zaal. Het was een avond die ons nog lang zal heugen. Ondanks het feit dat je de volgende dag waarschijnlijk te laat bent op je werk, en dat je nog dagen daarna mensen voor Landlord loopt uit te schelden, mag de echte filmliefhebber een Nacht van de Wansmaak voor geen goud van de wereld aan zich voorbij laten gaan. Goede films kan je altijd wel zien, maar hoe vaak zie je een film die zo slecht is, dat hij leuk wordt? Inderdaad, bijna nooit. En het leukste van allemaal is nog dat alles wat normaal gezien niet als normaal wordt gezien, tijdens een Nacht van de Wansmaak gewoon normaal is. Guily pleasure of compleet gestoord? U zult het zelfs moeten ontdekken. Of om het met de ongenuanceerde woorden van een wellustige filmfan te zeggen: "Ik ga naar bed, ik heb nou wel genoeg tieten gezien!" Amen.