CHICAGO

Films als Saturday Night Fever, Grease en Fame kenden vroeger immens succes. Kinderen van hun tijd waarschijnlijk, want ze de dag van vandaag volledig uitzitten valt behoorlijk tegen, naar onze smaak. Je ziet tegenwoordig dan ook maar weinig productiehuizen nog een behoorlijk budget uittrekken in de hoop die oude tijden terug nieuw leven in te blazen. Miramax achtte de tijd echter rijp en ging ervoor. En het resultaat mag er zijn. Aan de US box-office begon het weliswaar maar kalmpjes aan: de eerste twee weken brachten nauwelijks 9 miljoen dollar in het laatje. En dat voor een film die er toch 40 miljoen had gekost. De marketingstrategie van Miramax had daar natuurlijk het een en ander mee te maken: de film werd oorspronkelijk maar op ongeveer 300 schermen uitgebracht, terwijl dat voor de gemiddelde klepper normaal kan oplopen tot 2500 in de eerste weken. Duidelijk een bewuste zet in de race naar de zo gegeerde oscarbeeldjes. En met succes, Chicago sleepte zo maar eventjes 13 nominaties in de wacht. Dat kan de nacht van 23 maart nauwelijks nog verkeerd gaan, lijkt ons. En na het oscargoud zal ongetwijfeld nog veel meer edel metaal, in de vorm van harde valuta, zijn weg vinden naar het hoofdkwartier van Miramax. Die Harvey Weinstein is toch niet zo dom als ie doet uitschijnen.

Terug naar de orde van de dag nu, we proberen hier toch een film te bespreken. Het verhaal - ja, ja, dit heeft zelfs een verhaal - begint onmiddellijk met een muzikale act en je hebt weinig andere keuze dan mee te gaan in de wereld die nauwgezet rond de hoofdpersonages is geweven. Oorspronkelijk is de erotiek/romantiek al wat daarvoor nodig is, maar al snel besef je dat dit maar het bovenste laagje vernis is dat je ervan moet krabben om de ware troeven van deze film te ontdekken. Chicago is een mooi voorbeeld van hoe een film je met wat doordeweeks sex-appeal naar de zaal kan lokken om je dan mee te sleuren in iets compleet anders. Oké, het gaat er af en toe heet aan toe, maar het visueel geweld blijft boven de gordel en de luchtige toon die wordt aangehouden geeft het geheel toch een onschuldig tintje. Dat terwijl het uiteindelijk toch gaat over het leven van twee moordenaressen. Het speelt zich allemaal af in de roaring twenties en de bedoeling was duidelijk een speelse satire te maken op het gehele politieke en gerechtelijke apparaat dat toen in Amerika de scepter zwaaide. Niet echt the stuff dreams are made of, maar gooi er een lading showbiz bovenop en het plaatje wordt snel duidelijk. Dromen van en streven naar roem en erkenning, dat is wat de mens drijft. Hiermee wordt de kritiek dat de film een beetje oppervlakkig overkomt ineens monddood gemaakt, het zijn gewoon de personages van toen die nu als oppervlakkig worden beschouwd.

En wat voor personages! Roxie Hart wordt neergezet door Renée Zellweger, zij speelt een glitterzangeres-in-spé die in het ootje wordt genomen door ene Fred Caseley (hij belooft haar roem en glorie om haar aan de haak te kunnen slaan, zij trapt erin maar heeft zijn spelletje snel door). Caseley moet dit uiteindelijk bekopen met zijn leven en wanneer Roxies man Amos niet in staat is haar een geloofwaardig alibi te verschaffen wordt ze veroordeeld tot een verblijf in The Big House. Een fijne speling van het lot (yeah right) doet haar in dezelfde gevangenis belanden als Velma Kelly (sterke rol van Catherine Zeta-Jones), een dan al bekende zangeres die Roxie ook in moorddrift overtreft. Zij heeft niet alleen haar man afgeknald, maar ook diens minnares, Velma's eigen zuster. Moeilijk om volgen? Het wordt allemaal duidelijk in het liedje met de welsprekende titel 'He Had It Coming'. Sic. Velma heeft echter nog een aas achter de hand, meer bepaald in de figuur van Billy Flynn, een advocaat die het niet zo nauw neemt met moraal (of is dit een pleonasme?) en de pers op tijd en stond de sappige details over Velma's zaak aan de hand doet. Flynn is echter een opportunist van het zuiverste water en begint al snel zijn aandacht te vestigen op Roxie. Wanneer Roxies verhaal meer voorpagina's schijnt te halen dan dat van Velma, is deze laatste daar allerminst mee opgezet. Spoilers, zegt u? Nee hoor, dit is nog maar het topje van de ijsberg.

Een film als deze vereist misschien minder diepgaand acteerwerk, maar de bijkomende vereiste van het nodige zangtalent legt de lat toch tamelijk hoog voor de acteurs/actrices. Getuige daarvan is het indrukwekkend rijtje acteurs dat de revue moest passeren vooraleer de finale cast vast lag. Renée Zellweger is in het begin nog wat onzeker, maar eens haar stem onder controle, komt ze toch weer sterk uit de hoek. Haar speciaal gevoel voor humor, dat ze in Bridget Jones' Diary al mocht botvieren, weet hier haar pril zangtalent perfect aan te vullen. De knipoogjes naar het publiek worden dan ook kwistig in het rond gestrooid. Van Zellweger konden we wel vermoeden dat ze nog heel wat in haar mars had, dat ook Richard Gere er een prestatie als deze uit kon persen is des te meer een verrassing. Niet alleen zet hij de stereotype shyster - de gewetenloze advocaat - met overtuiging neer, Gere kan zelfs ook zingen! Dit moet ongeveer het beste zijn wat we van hem in 25 jaar gezien hebben. Maar de show wordt toch een beetje gestolen door Catherine Zeta-Jones, zowel qua zang- als acteerwerk levert zij deze film net dat beetje extra. Ze heeft een stem als een klok, weet ook in de zachte zangsequenties te overtuigen en geeft het podiumdier Velma Kelly de aantrekkingskracht die deze rol zo nodig heeft. Serieuze, maffe of ronduit giftige dialogen, het is allemaal schijnbaar kinderspel voor Zeta-Jones. Meer van dat graag.

Afsluitend kunnen we stellen dat Chicago, naast op Broadway, wel degelijk ook op het witte doek meer dan zijn plaats verdiend heeft. Regisseur Rob Marshall kent duidelijk het beste van beide werelden en weet bijna de perfecte mix te vinden. Plot- en zangscènes worden zodanig in mekaar verweven dat zelfs de meest verstokte muziekanalfabeet zich geen moment zal hoeven te vervelen. Terwijl Moulin Rouge nog verdronk in zijn alle-stoppen-los-mentaliteit weet Chicago op de juiste momenten de nodige beheersing aan de dag te leggen zodat het geheel heel wat beter verteerbaar wordt. Sommigen zullen dit genre nog steeds blijven betitelen als voorbijgestreefd (of als muzikale masturbatie, dat hebben we ook al gehoord), maar Chicago bewijst dat dit een niche van de filmmarkt is die in ere moet gehouden worden. Laat die oscars maar komen.