Op het eerste gezicht kun je Fargo alweer nauwelijks plaatsen in de filmografie van de Coens, maar bij nadere inspectie heeft de film nog het meeste weg van Miller's Crossing. Fargo is een bizarre combinatie van misdaadfilm en zwarte komedie, volgens de makers gebaseerd op waar gebeurde feiten, maar dit is voor discussie vatbaar.
Fargo is een plaatsje in Noord-Dakota, waar er een ontmoeting plaats heeft tussen autoverkoper Jerry Lundegaard en twee louche typetjes. Zij moeten Jerry's echtgenote ontvoeren en er 80.000 dollar losgeld voor eisen. Jerry's steekrijke schoonvader zal dan het geld ophoesten, waarna het wordt verdeeld tussen Jerry en de twee ontvoerders.
De ontvoering loopt echter minder vlot dan verwacht, en wanneer er onschuldig bloed vloeit, is de zwangere politie-agente Marge Gunderson er als de kippen bij. Langzaam maar zeker verliest Jerry de controle over zijn nauwgezette plannetje, en wat een onschuldige kidnapping moest worden escaleert buiten proporties.
Meer dan voldoende plot, zeer effectieve vertolkingen van William H. Macy, Frances McDormand en Steve Buscemi en een sombere regie van Joel Coen: wat wil een mens nog meer. Terzelfdertijd wil Coen echter een verhaaltje zonder conclusie vertellen over het winterse Minnesota en zijn kleurrijke inwoners. De Coens, zelf uit de streek, schamen zich niet om de bewoners voor te stellen als een bende oppervlakkige nietsnutten met Scandinavische namen en een dito tongval, en Coen lacht weinig subtiel met hun vermogen om elkaar in ellenlange conversaties niets te vertellen, en met de ongemeende vriendelijkheid waarin je in elke winkel of restaurant wordt ontvangen.
Gedurende de eerste helft staat de afwikkeling van de ontvoering centraal en houdt men de knarsende humor beperkt. Gaandeweg echter krijgt de humor de bovenhand, en krijgt de prent ei zo na een Twin Peaks-achtige absurde ondertoon. Een keer of twee zelfs gaat de film wat ons betreft uit de bocht in een vruchteloze poging ultrageweld op Tarantino-wijze te serveren. Smaken verschillen, en omdat de film in Cannes niet met lege handen naar huis is gegaan, is best mogelijk en zelfs waarschijnlijk dat de film ook in onze contreien veel volk en evenveel gejuich zal uitlokken. Voor ons echter, komt Fargo zelfs niet in de buurt van de vorige productie van de Coens, het fantastische, surrealistische Hudsucker Proxy.