INTACTO

Wat is geluk? Een goed lief? Een mooi huis? De blik van een baby? Filosofen over de hele wereld hebben er de hersens over gekraakt, maar niemand die echt een sluitend antwoord kan formuleren. Af en toe duiken in de media verhalen op van mensen die écht geluk hebben gehad: de sole survivor van een vliegtuigcrash, de winnaar van de superpot bij de lotto, de lamme die terug kon lopen... In Intacto drijven scenaristen Juan Carlos Fresbadillo en Andres M. Koppel die gedachte tot in het extreme door. Ze beweren dat mensen die uitermate veel mazzel hebben in hun leven dat geluk ook kunnen afdwingen en, meer zelfs, het geluk van andere mensen kunnen afpakken. Een vreemd en eigenaardig uitgangspunt, maar wel erg intrigerend.

De grootste lucky bastard op aarde is Samuel Berg (Max von Sydow), de enige overlevende van een nazi-concentratiekamp. Hij is nu eigenaar van een lucratief casino op de Canarische Eilanden, waar mensen van allerlei slag hun geluk beproeven. Het schuiven met kaarten en het rollen van de dobbelstenen blijkt echter een bezigheid voor doetjes, want achter de schermen houdt Samuel zich bezig met het échte gokwerk. In een bizarre variant van Russische roulette laat hij zijn tegenstander met een revolver met vijf kogels en slechts één lege kamer in het magazijn op hem schieten. Gaat de revolver niet af, dan mag Samuel de trekker overhalen en sterft zijn tegenstander. Tot nu toe is er niemand die Samuel het hoofd heeft kunnen bieden.

De film opent als Federico (Eusebio Poncela), een protégé van Samuel, het casino wil verlaten. Ook Federico bezit de gave van het geluk: door een simpele aanraking kan hij geluk van mensen stelen, wat handig van pas komt wanneer een gokker in het casino wat veel geld binnenrijft. Federico is dat leven echter beu en wil het casino verlaten. Hij moet daarvoor wel zijn gave bij Samuel inleveren. Negen jaar later zint Federico, zonder gave, op wraakt. Onder het alias van verzekeringsagent schuimt hij de straten af op zoek naar overlevenden van rampen en ongelukken. Op die manier komt hij in contact met Tomas Sanz (Leonardo Sbaraglia), de enige overlevende van een vliegtuigcrash met 237 doden.

Federico introduceert Tomas in een undergroundcircuit waar er om geluk gedobbeld wordt. De persoon die het meeste geluk heeft, wint de inzet van alle andere deelnemers en bouwt op die manier steeds zijn geluk uit. De spelletjes die de deelnemers van deze illegale en ondergrondse gokclubs spelen variëren van geblinddoekt een autosnelweg oversteken tot geblinddoekt door een bos lopen. In het begin is de inzet van de spelletjes meestal een waardevol voorwerp, maar daarna komt ook het geluk van andere mensen (gesymboliseerd door hun foto) op het spel te staan. Verliest hun eigenaar het spel, dan verliezen de personen ook hun geluk. Politieagente Sara (Monica Lopez), zelf ooit de gelukkige overlevende van een auto-ongeluk, is deze geheime club op het spoor en probeert de deelnemers te klissen.

Een uitgebreide korte inhoud, maar wellicht geen overbodige luxe, want in het begin is Intacto niet zo eenvoudig om te volgen. Meerdere verhaallijnen lopen door mekaar en pas na een tijdje vallen een aantal puzzelstukken in mekaar. Bovendien is er een grote portie opschorting van ongeloof nodig om het uitgangspunt (geluk kan je van iemand afnemen) te aanvaarden. Eens je dat doet, blijkt Intacto over een ijzersterke interne logica te beschikken: vaak word je op het verkeerde been gezet, maar uiteindelijk zit het verhaal tot in de kleinste details perfect in mekaar. Het leverde de prent alvast een hele reeks prijzen op in onder meer Fantasporto en op de Goya Awards.

Intacto (de titel betekent letterlijk 'onbeschadigd') is een film die je op verschillende niveaus kan bekijken. Het meest prominent komt de schuldvraag naar boven die geluksvogels vaak teistert. Vooral de agente zit met een zwaar schuldbesef, omdat haar man en kind wél bij het auto-ongeluk om het leven kwamen. Het idee van de enige overlevende is niet nieuw (zie Fearless of Unbreakable om maar twee films te noemen), maar dat geluk als een koopwaar verhandelbaar is, is dat wel. In een erg knappe parallelmontage krijgen we letterlijk te zien hoe het geluk van de ene persoon het ongeluk van de andere betekent.

Zoals gezegd is Intacto een film waar je even mee moet in gaan, maar eens je dat doet, blijft het verhaal boeiend tot het einde. En ook lang daarna probeer je nog de puzzelstukjes in de juiste combinatie te schuiven. Intacto is een film met een knap verhaal, een koele en afstandelijke regie, een schitterende fotografie (zowel in het David Lynchiaanse casino als het woestijnachtige buitenlandschap) en puike acteerprestaties. Een film zoals we ze graag hebben!