CONFESSIONS OF A DANGEROUS MIND

Chuck Barris zou de geschiedenis ingaan als één van de meest omstreden figuren uit de Amerikaanse mediacultuur. Veel critici veroordeelden hem omdat hij zogenaamd 'de goede smaak van de Amerikanen' vernietigde door het produceren van gemakkelijke ontspanningsshows als 'Blind Date' en 'The Gong Show' (een soort jaren '60 versie van Idool 2003). Wat veel mensen echter niet wisten, of wisten maar niet wilden geloven, was dat Barris in zijn vrije tijd huurmoordenaar was voor de CIA, en de hele wereld rondreisde om zijn opdrachten tot een goed einde te brengen. Of er van dit fantastische verhaal iets waar is, wordt door veel mensen nog steeds in twijfel getrokken. Was Barris echt een hitman, of was hij gewoon een schizofreen met een bloeiende fantasie? Naar de waarheid zullen het ook na het zien van Confessions of a Dangrous Mind moeten blijven gissen, want zowel regisseur Clooney als scenarist Charlie Kaufman geven weinig of geen hints naar de ware toedracht van Barris' zogenaamde dubbelleven. Zij willen vooral een entertainende film maken, en het leven van Barris is daar natuurlijk een dankbaar onderwerp voor.

Het eerste wat bij het bekijken van Clooney's debuut opvalt, is hoe schatplichtig hij eigenlijk is aan zijn goede vriend en mentor Steven Soderbergh. De sfeer en stijl van de film zouden niet misstaan in Soderbergh's eigen Ocean's Eleven of Out of Sight. Het feit dat de man ook als uitvoerend producent optreedt, zal daar natuurlijk wel wat mee te maken hebben. Maar ondanks de opvallende overeenkomsten, slaat Clooney met Confessions of a Dangerous Mind toch een heel eigen weg in, mede dankzij het geweldige scenario van Charlie Kaufman, de mafketel die ook al instond voor de scenario's van Being John Malkovich en Adaptation. Kaufman en Clooney maken van Chuck Barris een haast tragische figuur, die op den duur zijn verschillende levens (of leugens) haast niet meer uit elkaar kan houden. Clooney illustreert deze weg naar de waanzin met gepast camerawerk, en een haast dromerige fotografie, die lustig afwisselt tussen onscherp en overbelicht. Soms had er echter wel wat maat op mogen staan op de cameratrucs, maar echt irritant wordt het nooit, vooral omdat de wilde stijl bijzonder goed past bij het wilde leven van Barris.

Maar hoe technisch perfect je een film ook maakt, alles staat of valt met de acteurs. En mede dankzij Clooney's reputatie, kon hij rekenen op een hele schare topacteurs, die blijkbaar stonden te trappelen om mee te doen. Chuck Barris wordt op weergaloze manier gestalte gegeven door de minder bekende Sam Rockwell, die wat ons betreft meteen een oscarnominatie mee naar huis had mogen nemen. In de persoon van Rockwell wordt Barris een grillig, onvoorspelbaar genie, die maar met moeite fictie en realiteit uit elkaar weet te houden, laat staan zijn relatie met de mooie Penny tot een goed eind kan brengen. Barris gaat zelfs zodanig op in zijn rol dat Penny hem op een gegeven moment haast niet herkent als ze hem betrapt terwijl hij (zogenaamd) een klusje voor de CIA aan het opknappen is. Zijn gedrag is zo vreemd, zelfs de toon van zijn stem lijkt veranderd, en ze kan maar niet verklaren waarom hij zich toch zo gedraagt. Penny wordt trouwens gespeeld door Drew Barrymore, die blijkbaar besloten heeft dat het maar eens afgelopen moet zijn met al die tienerrollen. Na Donnie Darko is dit al de tweede keer op rij dat ze een heuse volwassene speelt. En dat doet ze met verve. Verderop in de film kon Clooney een beroep doen op de starpower van Julia Roberts, die hij wist te strikken voor de rol van femme-fatale Patricia. Ook Roberts wijkt zo ver af van haar geijkte personage, dat het een heuse lust wordt om haar aan het werk te zien. Clooney zelf neemt trouwens ook nog een zeer dankbare rol voor zijn rekening (of wat had u gedacht), maar het lijkt wel alsof hij meer bezig was met de regie dan met het acteren. Zijn vertolking van CIA topman Jim Byrd is namelijk niet bepaald enthousiast te noemen en hij voelde zich voor de verandering duidelijke beter op zijn gemak achter de camera dan voor.

Ondanks Clooney's uitzonderlijke gebrek aan charme op het scherm, bewijst hij met zijn eerste project als regisseur echter wel dat hij een feilloze neus heeft voor het betere werk. Als acteur was hij de laatste jaren (op een enkele ongelukkige misser na) toch vooral te zien in wat doorgaans 'de betere Hollywoodfilm' wordt genoemd. Vooral zijn samenwerking met de gelijkgezinde Soderbergh heeft zo zijn vruchten afgeworpen. Naast de eerder vermelde topfilms waren ze samen eveneens verantwoordelijk voor Solaris en stonden in voor de productie van onder meer Insomnia, Welcome to Collinwood en Far From Heaven; om nog maar te zwijgen over de klassieker-in-spé Oceans Twelve. De twee lijken wel in een onderlinge symbiose te werken, want na het bekijken van Clooney's eersteling blijken de heren ook als regisseurs onderling uitwisselbaar te zijn. Diegenen die het werk van Soderbergh een beetje kennen, weten dat dit een compliment is als geen ander, dus een betere start had regisseur Clooney zich niet kunnen wensen. Laten we trouwens hopen dat deze samenwerking nog lang zal duren, want als ze in dit tempo doorgaan, zitten er misschien wel een paar heuse klassiekers in de pijpleiding. En dat zou natuurlijk helemaal mooi zijn.