PUNCH-DRUNK LOVE

Barry Egan, gespeeld door Adam Sandler, is de ongeluksvogel die deze marteling al zijn hele leven moet verdragen. Wanneer we hem ontmoeten is hij volop bezig zijn zaak (waar hij o.a. wc-ontstoppers in alle kleuren van de regenboog verkoopt) op te starten. Je hebt met andere woorden al snel door hoe de vork aan de steel zit; dit wordt geen gewoon filmpje. Barry is een eenzame dertiger die opvalt door zijn op het eerste gezicht uiterst kalme, je zou zweren gedrogeerde, gedrag. Al snel worden we echter ook geconfronteerd met de andere kant van zijn persoonlijkheid, zijnde een psychotische maniak met een voorliefde voor het aan diggelen slaan van mooie dingen. Hoe hard hij ook probeert, Barry kan maar niet ontsnappen aan de bemoeizuchtige krengen die hij zuster moet noemen. Op een bepaald moment verschijnt er gelukkig een twinkelend sterretje aan Barry's firmament. Wanneer Lena (rol van Emily Watson) ten tonele verschijnt, maakt deze laatste snel duidelijk dat zij wel geïnteresseerd is in een relatie met hem. Nu heeft Barry dit waarschijnlijk nog nooit meegemaakt in zijn leven en begint hij zich (zo mogelijk) nog vreemder te gedragen dan tevoren. Hoe zou je zelf zijn?

Meer verklappen zou zonde zijn, deze film is tenslotte slechts opgezet als een soort van karaktertekening, geen volledig uitgewerkt verhaal. Een beetje een tussendoortje eigenlijk voor de regisseur van dienst, Paul Thomas Anderson. Hem kent u misschien nog van Boogie Nights of het meer dan drie uur durende whack fest Magnolia. Deze keer gooit hij het echt over een totaal andere boeg. Hoewel zijn stijlzegel wel onmiskenbaar op deze prent blijft plakken. Geen korte TV-spot-achtige shots voor deze man, neen, graag traag is het devies bij zijn camerawerk. Met hier en daar het onontbeerlijke muzikale intermezzo, doorspekt met beelden die je waarschijnlijk zelf pas zou ervaren na het nuttigen van matrassen vol weed. Tot daar nog alles bij het oude dus. Waar dit filmpje wel verschilt van zijn vroeger werk is het feit dat hij toen meer aandacht had voor de donkere kanten van de menselijke geest en het nu eerder in het lichtvoetig/romantische gaat zoeken. Anderson heeft ook de speelduur wat beperkt deze keer: 90 minuten in plaats van de gebruikelijke 180. Gelukkig maar, want van dit filmpje voel je je al na 10 minuten zo opgefokt als een konijn op Duracell.

In het algemeen kunnen we stellen dat Punch-drunk Love nog wel behoorlijk origineel uit de hoek komt, maar dat het niveau van pakweg Magnolia toch bijlange na niet gehaald wordt. Zoals gezegd zijn de openingsminuten een serieuze aanslag op je zenuwen, hetgeen naar onze smaak in een cinemazaal best moet kunnen, maar daarna ben je snel gewend aan de gehanteerde stijl en kijk je niet snel meer op van de aberraties in het verhaal die Anderson uit zijn hoge hoed tovert. We durven het bijna niet te zeggen, maar op sommige momenten ben je zowaar verveeld, terwijl de gebeurtenissen op het scherm toch anders zouden doen vermoeden. Lang geleden dat we bijvoorbeeld bij een knokpartij op het scherm een geeuw moesten onderdrukken.

Punch-drunk Love wordt zowat omschreven als de eerste Sandler-film waar deze laatste zijn serieuze kant mag laten zien, en tot op zeker hoogte klopt dit wel. Nochtans verschilt Sandlers versie van Barry Egan niet zo veel van zijn vorige rollen als je zou vermoeden. Hij is als puntje bij paaltje komt nog steeds de man die niet wil opgroeien en ernstige problemen heeft met zijn temperament. Vroeger werd dit keer op keer (op keer, op keer, op keer,...) uitgespeeld in lachwekkende karakters, nu wordt het een beetje vanuit een onderzoekend perspectief bekeken. Het resultaat is misschien wel Sandlers beste prestatie tot op heden, in ieder geval wel degene waar hij tot nu toe de meeste diepgang in heeft kunnen steken. Emily Watson paren aan Adam Sandler mag op papier weliswaar een interessante stijlfiguur lijken, in de praktijk is de chemistry tussen de twee maar nauwelijks uit de verf gekomen. Hoofdoorzaak hiervoor is waarschijnlijk het feit dat Watsons karakter Lena zo weinig gedetailleerd wordt uitgetekend. Ze is een vriendin van een van Barry's zussen, oké, en ze reist veel, dat weten we, maar voor de rest? Mocht Anderson (die ook het script voor zijn rekening nam) wat meer tijd in de ontwikkeling van Lena's karakter gestoken hebben, zou Punch-drunk Love misschien wel het niveau van zijn voorgangers hebben gehaald.

Niettemin blijft deze film, in tijden van ongebreideld bandwerk vanuit de States, een verfrissende ervaring. Bij momenten fascinerend, soms er serieus over, maar op andere momenten weer verbazingwekkend saai: deze film heeft het allemaal. Het eindresultaat is in onze ogen zeker een ommetje naar de bios waard, al ware het maar om ook eens de andere kantjes van Adam Sandler te kunnen aanschouwen. En voor de fans van Paul Thomas Anderson is dit natuurlijk verplicht materiaal.