DAREDEVIL

Terwijl Warner Bros. een beetje op de sukkeltoer is geraakt met hun DC-comic franchises rond Superman en Batman, gaat het de concurrerende Marvel Comics van levende legende Stan Lee (tachtig inmiddels, maar ook in DD goed voor een cameo) voor de wind. Columbia maakte vorig jaar Spider-Man tot een megasucces, Universal laat deze zomer The Hulk weer uit zijn kleren barsten en Fox serveert ons al voor de tweede keer de mutanten uit X-Men. Omdat die laatste maatschappij een beetje jaloers was op het succes van Spidey bij Columbia, haalden ze een andere, bij ons minder bekende, superheld uit de onuitputtelijke Marvel-stal: Daredevil, die het ironisch genoeg in enkele comics sámen met Spider-Man tegen de misdaad opneemt. Maar zover zal het, gezien de concurrerende belangen van Fox en Columbia, op het grote scherm niet komen.

Achter het masker van Daredevil gaat eigenlijk Matt Murdock (Ben Affleck) schuil, een man die in zijn jeugd blind is geworden nadat hij tegen een vrachtwagen met radioactief afval was gelopen. Dat ongeluk zorgde er ook voor dat al zijn andere zintuigen uitzonderlijk sterk ontwikkeld werden. Toen hij als jongen getuige was van de moord op zijn vader, een bokser, nam hij zich voor zijn leven lang tegen onrecht te vechten. Overdag, als Matt Murdock advocaat is in Hell's Kitchen in Manhattan, wil dat niet altijd even goed lukken. Maar 's nachts, als hij als superheld ten strijde trekt, ontziet hij niets of niemand. Murdock wil vooral de malafide maffiabaas Wilson Fisk, alias The Kingpin (Michael Clarke Duncan) uit de weg ruimen. Maar om dat zwaargewicht aan te pakken, moet hij eerst voorbij diens eigen vechtersbaas Bullseye (Colin Farrell), een kerel die bijna nooit de roos mist. Gelukkig kan Daredevil ook rekenen op vrouwelijk schoon, in het personage van de mysterieuze Elektra (Jennifer Garner).

Het zou niet helemaal eerlijk zijn om deze Daredevil neer te sabelen omdat de film zo erg lijkt op al die andere superheldenfilms, want het genre heeft nu eenmaal zijn eigen conventies. In een romantische film wordt er tenslotte óók altijd iemand verliefd, dus het zal niemand verbazen dat Daredevil hier niets anders doet dan pakweg Superman, Batman of Spider-Man. Het probleem is dat Daredevil het als karakter gewoon tegen zijn collega's moet afleggen. Zijn personage is bijlange niet zo interessant als dat van Bruce Wayne of Peter Parker en als superheld moet hij al helemaal de duimen leggen. Dat glinsterend paars latex-pak? Laat ons niet lachen. Het belachelijk DD-symbool? Het lijkt wel of Stan Lee's inspiratie bij het creëren van Daredevil op een héél laag pitje stond. Nee, deze Daredevil is nog niet half zo cool als zou moeten. Het plastieken smoelwerk van Ben Affleck kan daar niet veel aan veranderen. Affleck kreeg de rol van Daredevil overigens ten koste van Matt Damon, Edward Norton, Mark Wahlberg en Guy Pearce, die ooit in de running waren. Wat ons betreft niet de meest gunstige carrièrekeuze van Affleck.

Elke comic-verfilming heeft ook nood aan een krachtige bad guy. Batman ging al in de clinch met The Joker, Two-Face of The Riddler; Spider-Man mat zich met The Green Goblin, maar The Kingpin komt nog niet tot aan hun enkels. Ondanks zijn indrukwekkende gestalte kan Michael Clarke Duncan als slechterik niet genoeg tegengewicht in de schaal gooien. Om nog maar te zwijgen van het compleet belachelijke personage dat Colin Farrell vertolkt: Bullseye. Een leeghoofd die pijltjes in het rond gooit en nooit mist: ja, dát is echt wel een vette kluif voor iemand als Daredevil. Diens love interest, Elektra, wordt vertolkt door Jennifer Garner, de rondborstige schoonheid die bekend werd met de tv-serie Alias. Maar zelfs als Murdock en Elektra de lakens delen, knettert het vuurwerk tussen hen nooit echt. En dan is er ook nog Ben Urich (Joe Pantoliano), in de comic journalist bij de Daily Bugle en collega van Peter Parker, maar in deze film werkzaam bij de New York Post.

Veel meer dan Spider-Man (de vergelijking is niet helemaal eerlijk, maar onvermijdelijk) is Daredevil een donkere, duistere en vooral gewelddadige film, en dat komt toch een beetje vreemd over. Te pas en te onpas loopt Daredevil zich af te vragen of hij wel het recht heeft om zijn wraakacties te ondernemen (hij gaat vaak te biecht) maar intussen blijft hij er wél mee doorgaan. Dat daarbij doden vallen, lijkt hem niet te kunnen deren. De boodschap die hij daarmee als 'guardian-devil' uitdraagt is op zijn minst raar te noemen. Visueel zit het met Daredevil wel snor. Nadat (dankzij het succes van Spider-Man) het budget van 50 miljoen naar 75 miljoen dollar werd opgetrokken, werden de speciale effecten opgeblazen en dat levert af en toe wel spectaculaire of mooie (het radarzicht van Daredevil bijvoorbeeld) scènes op. In elk geval verdiende de prent na twee weken release in Amerika het budget al terug en is er nu al sprake van een sequel en een spin-off rond het personage van Elektra.

Maar als geheel schiet Daredevil op alle andere vlakken tekort. Deze superheld mist karakter, uitstraling en imago. Jammer voor hem, maar regisseur Mark Steven Johnson (Simon Birch) is nog geen Tim Burton, Sam Raimi of Bryan Singer. En eerlijk gezegd: we don't need another hero. Er zal een erg sterke Hulk voor nodig zijn om ons van idee te laten veranderen.