FINAL DESTINATION 2

Onthoofding om onthoofding, oog om oog, bloedplas om bloedplas: FD2 neemt alle straffe elementen uit deel één en doet er nog een schepje bovenop. Niets nieuws, zult u zeggen, dat is toch wat elke sequel doet. Juist, maar Ellis is niet van gisteren en voegt een uiterst belangrijk ingrediënt toe: humor. Een machtig wapen in een film als deze. Door de juiste toon de zetten kan hij dat doen wat elke horrorsequel vereist: wat al goor was nog goorder maken. Zonder het geheel om te toveren tot een al te wansmakelijk gedrocht. Juist ja, dankzij die humor.

Final Destination was de onverwachte box-office hit uit 2000. Waarschijnlijk door zijn behoorlijk aantrekkelijk/sexy cast die het nodige jonge volk naar de bioscopen wist te lokken. Man, wat zijn er toen bij onze vertoning mensen uit hun stoel gesprongen van het schrikken. Het plot had verbazend weinig om het lijf. Een jonge student vertrekt met zijn klasgenoten voor les Frans op reis met een vliegtuig, maar krijgt voor het opstijgen een akelig visioen: het vliegtuig gaat neerstorten. Hij zet de hele boel op stelten en stapt met een stuk of wat overtuigde kameraden van boord. Wanneer het bewuste vliegtuig uiteindelijk inderdaad ontploft, worden de jongeren met verstomming geslagen. Hadden zij effe geluk? Niet dus, want de Dood vindt het niet leuk dat iemand zijn plannen in de war stuurt en neemt gruwelijke wraak op de ene na de andere 'valsspeler'.

Na dit gelezen te hebben, zult u zich wel afvragen: wat kun je in godsnaam nog aanvangen met zulke premisse in een tweede deel? Dat was althans ons idee alvorens we de zaal binnenstapten voor FD2. Maar David R. Ellis doet je dit vooroordeel al inslikken vanaf minuut vijf. Hij gebruikt het basisidee zo een beetje als een springplank en maakt de volgende 85 minuten de gekste bokkensprongen, sommige geslaagd, sommige iets minder geslaagd. Maar allemaal uiterst spectaculair. Sterk aangezien je eigenlijk al op voorhand weet wat te verwachten: een afgehakt hoofd hier, soms zelfs nog wat meer, een gruwelijke aanrijding daar. De vraag is alleen in welke volgorde het zal gebeuren en bij wie. Moest je hier trouwens niet goed tegen kunnen, laat je dan niet in de maling nemen: FD2 is zo goor en griezelig als je van je vriendenkring gehoord hebt, and then some. Een gewaarschuwd man...

Wat het plot van deel twee betreft; hier is het vliegtuigongeluk vervangen door een indrukwekkende kettingbotsing. Enkele 'gelukzakken' ontspringen de dans opnieuw, dankzij de visioenen van de (nu vrouwelijke) protagoniste. Jammer voor hen blijkt, want wat 'het lot' voor hen in petto heeft is door de band veel minder aangenaam dan de toch al behoorlijk gruwelijke taferelen die we bij de bewuste kettingbotsing te zien krijgen. En daar rolden toch ook al de nodige koppen en werd er een fijn vuurtje gestookt, met menselijke brandstof weliswaar. Maar wacht even, plots krijgen we te horen dat al dat fraais maar een droom was van Kimberly Corman, het hoofdpersonage. Or is it? Nu pas is het spelletje goed op de wagen, vanaf dat moment is het aan u om te raden hoe de vork nu precies aan de steel zit. Waarschuwing na waarschuwing, voorteken na voorteken wordt op u afgevuurd, tot iedereen in de zaal begint te friemelen in zijn zetel van nervositeit. Je ziet in de achtergrond ook voortdurend dingen mis gaan; een gastank die begint te lekken, een aquarium dat leegloopt, benzine die plots een eigen leven begint te leiden. Afin, the works. Blijkt achteraf meestal niks ergs, en zo komt het dat je er voortdurend naast zit met je voorspellingen over wie het loodje zal leggen en op welke manier. Het lijkt wel of de dood een spelletje met jou aan 't spelen is. Sterk.

Eens we goed en wel doorhebben dat niets is zoals het lijkt, krijgen we nog een extra hint. De volgorde waarin iedereen eraan gaat, lijkt vast te staan. Let wel op de woordkeuze in vorige zin: lijkt. Want FD2 zou geen sequel zijn van FD1 zonder dat daar ook garen van gesponnen wordt natuurlijk. Als je dacht dat je het nu allemaal wel gezien had, think again. Uiteindelijk wordt er nog een stapje verder gegaan en krijgt hoofdpersonage Kimberly gedurende de finale ook kleine aanwijzingen over wat er te gebeuren staat. Dit was voor enkelen in de zaal de spreekwoordelijke brug te ver, maar kom, dit gegeven wordt door Ellis tenminste wel gebruikt om een nagelbijtend slot aan zijn verhaaltje te breien. Laat dat de pret dus niet bederven.

FD2 is een kat-en-muis spelletje (en niet alleen met de personages) geworden, dat volgens ons, zeker voor een jong publiek, uiterst genietbaar zal zijn. De Dood is een grapjas, zo blijkt, en hij houdt vooral van cynische grapjes. Dat we vaak het einde van zijn moppen al op voorhand in de schoot krijgen geworpen, is voor één keer geen probleem. Lachen, gieren, brullen dus, in het kwadraat. Tenzij u van het schrikkerige soort bent.