JOHNNY ENGLISH

Hoewel Rowan Atkinson al bijna dertig jaar in het vak zit, kende hij zijn grootste successen op het kleine scherm. Not the Nine O'Clock News, Blackadder, Mr. Bean en The Thin Blue Line maakten hem in Engeland, en later ook elders in Europa, onsterfelijk. Op het grote doek moest Atkinson zich vreemd genoeg vaak beperken tot kleine (weliswaar zeer gesmaakte) bijrollen, zoals die van de hilarische Father Gerald in Four Weddings and a Funeral. Met Bean: The Ultimate Disaster Movie, waagde Atkinson zich in 1997 voor een eerste keer aan een hoofdrol. Maar de klunzige anti-held kon in een lang uitgesponnen film niet evenveel lachers op de hand houden als in een gebalde tv-aflevering. Dan maar eens proberen met een ander karakter, moet producent Working Title Films (About a Boy, Bridget Jones's Diary) gedacht hebben - en toegegeven, de Johnny English-formule werkt beter in een langspeelfilm dan die van Bean.

Johnny English is een Britse spion die voor het eerst opdook in 17 commercials die Rowan Atkinson maakte voor het Britse creditcard-bedrijf Barclaycard. In het begin van de film zien we dat Johnny English in feite maar een onbeduidend hulpje is. Maar wanneer de megalomane Fransman Pascal Sauvage (rol van John Malkovich) de kroonjuwelen van de Britse koningin steelt en het op haar troon gemunt heeft, wordt English per toeval op de zaak gezet. Met een niet te stoppen enthousiasme (jammer genoeg recht evenredig met zijn klunzigheid) en de hulp van de knappe dubbelagente Lorna Campbell (Natalie Imbruglia) moet hij Engeland van de ondergang proberen te redden.

Vreemd genoeg kon regisseur Peter Howitt (Sliding Doors) voor deze film een beroep doen op Neal Purvis en Robert Wade, het schrijversteam dat The World is Not Enough en Die Another Day pende en dus als geen ander het James Bond-genre kent. Johnny English zit inderdaad van begin tot einde vol met verwijzingen naar 007. Het probleem met spoofs als deze is dat ze altijd tussen twee stoelen vallen: enerzijds krijg je de actie en spanning die je ook in het origineel terugvindt, maar anderzijds wordt de vaart afgeremd door de grappen en grollen. Ook Johnny English is op bepaalde momenten in dit bedje ziek, maar het moet gezegd worden dat de anderhalf uur snel aan je voorbij gaan.

Als karakter heeft Johnny English meer ruggengraat dan Bean en je kan er dus ook meer mee aan in een film. English heeft een zekere serieux over zich en meent het ook écht goed. Hij wordt nooit zo flauw of zielig als Bean, al zien we dat personage af en toe wel in English sluimeren. Qua humor zit het wel goed in Johnny English, al hebben we het allemaal al wel eens eerder gezien. Naast Atkinson, twee opmerkelijke bijrollen: John Malkovich loopt compleet verloren als Fransman Pascal Sauvage, maar Natalie Imbruglia maakt dat in één klap weer goed als knappe Lorna Campbell.

Zal Johnny English in Amerika beter aanslaan dan Bean? Moeilijk te zeggen. Maar het succes dat de prent in Europa te beurt zal vallen, zou wel eens het startschot kunnen betekenen van een nieuwe franchise. En daar hebben wij in feite niet zo heel veel op tegen.