EL HIJO DE LA NOVIA

El Hijo de la Novia, of Son of the Bride voor de Nederlandstaligen, maakt deel uit van wat een Latijns- Amerikaans offensief van kwaliteitsfilms lijkt. Zelfs Argentinië, economisch toch wel héél diep in de peñaritas , heeft momenteel een bloeiende filmcultuur. Denkt u even aan Nueve Reinas - ook met Ricardo Darín in de hoofdrol -, of het apatische La Ciénaga.

In het lichtvoetige begin van de film zien we hoe de zoon van de bruid, veertiger Rafael Belvedere (een Darín op dreef), met zijn problemen omgaat. Hij runt in hartje Buenos Aires het restaurantje dat van zijn ouders was voor ze op pensioen gingen. Hoewel Rafael de benen van onder zijn lijf werkt, lopen de zaken niet al te goed. Een gladde zakenman heeft dit opgemerkt, want hij komt om de haverklap langs om een nieuw bod te doen. Naast al deze chronische stress, heeft hij ook nog voortdurend af te rekenen met zijn vriendin Naty. Dit jong poepke is een vlotte twintig jaar jonger dan hem en eist dan ook véél aandacht. Zoveel als Dick Watson (wie?) heeft ze niet nodig, maar toch...

De dag dat het teveel wordt voor hem, breekt dus na een half uurtje al aan. Hij krijgt een hartaanval. Met dit gebeuren verandert niet alleen het leven van Rafael, maar ook de teneur van de film. Doorheen de frisse en komische situaties begint in het verhaal immers stilaan de tragiek en de tristesse te sijpelen, die Rafael confronteren met zijn voorbije leven. Hij begint zich allerlei vragen te stellen: is zijn vriendin de ware, hoe moet hij omgaan met zijn dementerende moeder, maar vooral: hoe moet hij met zichzelf omgaan?

Tijd om orde op zaken te stellen, dus. Zoals de titel al voorspelt, is er een trouwpartij op komst. Geen conventionele trouw, nee, want Rafael zelf is de zoon van de bruid, Norma (Norma Aleandro). Zijn vader Nino (een goeie Héctor Alterio) wil haar immers zijn ultieme liefde bewijzen door met haar te trouwen. Dat had hij veertig jaar terug nog niet gedaan, omdat hij niets moest hebben van de kerk, en meer van dat soort jeugdige rebellie. Hij geeft er zelfs niet om dat hij hiervoor zijn zuurverdiende spaarcenten, die dienden om naar Italië te verhuizen, moet opofferen. De plaatselijke geestelijke ziet echter een probleem in het feit dat Norma al enkele jaren zwaar gegijzeld is door de ziekte van Alzheimer...

Naarmate de film vordert, confronteert Campanella ons met de familie Belvedere, die het hoofd moet bieden aan morele kwesties rond vriendschap, ouderenzorg en liefde. Het geheel vervalt echter nooit in een sentimentele gortepap, een valkuil waar het merendeel van zijn collega-filmmakers wél met open ogen intuimelen. Evenmin aanwezig: het belerend-moraliserend ondertoontje, dat we steevast terugzien wanneer we op zaterdag op de VTM-middagprogrammatie liggen te vegeteren in de zetel. Niets van dit alles, want Hijo de la Novia is een filosofische tearjerker van onberispelijke, zelfs uitzonderlijke kwaliteit. "Lang geleden, dat deed deugd," zult u zeggen nadat u die traan op het einde van de film hebt weggepinkt...