THE CORE

"En wat is deze keer aan de hand?" horen we u al vragen. Welnu, onze blauwe planeet zit met een probleem: door een mislukt experiment met microgolven is de kern van de aarde namelijk gestopt met draaien. Die kern zorgt er echter voor dat de aarde in balans blijft en er een beschermende laag rondom onze atmosfeer ontstaat, zodat we niet levend worden gekookt door akelige ruimtestraling. Als we dus in leven willen blijven, is het vrij belangrijk dat er zo gauw mogelijk een oplossing gevonden wordt, en wie is er beter voor deze taak geschikt dan Dr. Josh Keyes, een idealistische universiteitsprofessor die zich toevallig heeft gespecialiseerd in stralings- en geluidsleer. Keyes wordt meteen naar het Pentagon versleept en begint samen met de arrogante Dr. Zimski aan het uitdokteren van een oplossing. Ze hebben het algauw gevonden: de kern van de aarde kan alleen maar aan het draaien gebracht worden als er in de kern zelf en nucleair wapen van 1000 megaton tot ontploffing wordt gebracht.

En tot zover reikt ongeveer de geloofwaardigheid van deze film. In eerste instantie leek het er nog op dat regisseur Amiel en scenaristen Cooper Layne en John Rogers op z'n minst een poging deden om er iets geloofwaardigs van te maken, maar die illusie konden we algauw opbergen. Qua geloofwaardigheid gaat het echter helemaal fout als we kennis maken met de vreemde wetenschapper Dr. Brazzleton. Brazzleton is namelijk de uitvinder van het zogenaamde 'unobtainium', een soort ultra-sterke materie zelfs bestand is tegen de allerhoogste luchtdruk. Dat komt natuurlijk goed van pas, want als je in de kern van de aarde een bom wilt afsteken, dan moet je daar natuurlijk wel eerst even naartoe. Zodoende wordt dit unobtainium gebruikt om een soort bemande boormachine van de bouwen, die zijn crew met gemak tot in de diepste diepten van de aardkern brengt. Een piloot voor het gevaarte is trouwens snel gevonden: majoor Rebecca Childs, een pilote/astronaute die zo goed is, dat ze zelfs een spaceshuttle in het hartje van L.A. kan landen.

Maar vooruit, het zou natuurlijk lullig zijn om te klagen over de geloofwaardigheid van een rampenfilm: daar gaat het nou eenmaal niet om. Speciaal voor dit genre werd immers de term 'suspension of disbilief' uitgevonden en waar het in dit soort vehikels duidelijk wel om gaat is de actie. Gelukkig zit ook The Core tot de nok toe gevuld met alle mogelijke rampen en als de reis naar het middelpunt van de aarde eenmaal begonnen is, valt de crew van de ene verbazing in de andere: slalommen tussen enorme diamanten, een ontsnappingspoging uit een gigantische lava-bol, allerhande technische problemen, noem maar op. Ook de achterblijvers aan het aardoppervlak hebben hun handen vol. De natuur is namelijk aardig in de war en algauw wordt London geteisterd door een horde gedesoriënteerde duiven (in een scène die verdacht veel aan Hitchcock's The Birds doet denken), walvissen en dolfijnen verdwalen, overal slaat de bliksem in, en beetje bij beetje begint ook alle elektronische apparatuur het te begeven.

U ziet het al: typisch Hollywood rampenvoer. Als de kijker zich echter over de eerste ongeloofwaardigheden kan heen zetten, valt er aan The Core nog een hoop lol te beleven; de film heeft immers alle kenmerken van een zogenaamd 'guilty pleasure'. Dat wil zeggen dat iedereen weet dat het allemaal complete nonsens is, maar net daarom wordt het eigenlijk wel weer leuk. In dit soort films is immers alles mogelijk, altijd volgend het motto: hoe gekker hoe beter. Ook The Core hanteert dit principe met verve, en regisseur Amiel schaamt zich er niet voor om bij voorbeeld de wetten van de fysica volledig links te laten liggen, zodat de personages halverwege hun tocht kunnen uitstappen om een reparatie aan hun schip uit te voeren. Het hoe en waarom van de scène laten we even in het midden, maar kijkers die ook maar een klein beetje kaas hebben gegeten van de wet van Newton, zullen zich ongetwijfeld een deuk lachen.

The Core is echter niet integraal slecht nieuws. In tegendeel, de film heeft een paar aangename pluspunten. Zoals de verfrissend on-patriotistische aanpak die de kijker godzijdank vrijwaart van chauvinistisch vlaggengezwaai à la Armageddon, of de tranerige liefdesbetuigingen van een Deep Impact. De makers willen duidelijk de fun benadrukken en gaan ook de obligate, maar vaak tenenkrommende, intieme momenten grotendeels uit de weg. Dat zorgt er natuurlijk wel voor dat de personages zo plat zijn als de bodem van een kartonnen doos, maar erg storend is dat niet. Zoals gezegd, de actie komt toch op de eerste plaats. Ook het tempo van de film zit goed, en de onvoorstelbaar lange speelduur van 135 minuten vliegt letterlijk voorbij. Bovendien heeft The Core niet te lijden onder de hersenverlammend snelle montage die de actiefilm tegenwoordig zo domineert en dankzij de efficiënte regie is de actie prima te volgen. De speciale effecten zijn grotendeels ook dik in orde, en dat is maar goed ook, want de Amerikaanse release van The Core werd al meermaals uitgesteld omdat er nog geknutseld moest worden aan de CGI. Die problemen zijn blijkbaar goed opgelost, want op visueel vlak valt er weinig op de film aan te merken.

De cast doet trouwens ook zijn uiterste best om er nog wat van te maken. Oscarwinnares Hilary Swank lijkt in eerste instantie miscast in een film als deze, maar kan achteraf gezien prima haar vrouwtje staan. Aaron Eckhart, ooit zo duivels in de gitzwarte satire In the Company of Men, speelt hier het brave watje Dr. Keyes die er alles aan doet om de wereld te redden. Doorgewinterde bijrolacteurs Stanley Tucci, Tchéky Karyo en Delroy Lindo vervolledigen de etnisch verantwoorde crew en maken er onderweg een gezellig zootje van, zonder echter in beschamende clichés te vervallen. Deze positieve factoren zorgen er voor dat The Core, ondanks zijn schrijnende middelmatigheid, nog altijd goed is voor een sympathiek maar hersenloos avondje uit en zal zeker de liefhebbers van het rampengenre prima kunnen bekoren. Voor de anderen is het eerder een kwestie van 'brandgevaar: betreden op eigen risico'.