RIPLEY'S GAME

Ripley's Game is de verfilming van de derde roman over het personage van Tom Ripley van schrijfster Patricia Highsmith. Het eerste boek, The Talented Mr. Ripley, werd in 2000 al verfilmd door Anthony Minghella; het tweede boek, Ripley Under Ground, zal verfilmd worden door Roger Spottiswoode, terwijl de twee laatste boeken, The Boy Who Followed Ripley en Ripley Under Water tot op heden onbewerkt bleven. Ripley's Game werd eerder al eens tot een film geadapteerd door Wim Wenders, die het basisgegeven van het boek in 1977 losjes gebruikte voor The American Friend. Patricia Highsmith zelf zal nieuwe verfilmingen niet meer meemaken. In 1995, vier jaar na de publicatie van haar finale Ripley-roman, overleed ze in Locarno in Zwitserland.

Toen The Talented Mr. Ripley drie jaar geleden in de zalen kwam, was het Amerikaanse publiek razend enthousiast, in die mate zelfs dat de prent met Matt Damon in de hoofdrol vijf oscarnominaties wist te versieren. Eerlijk gezegd vonden wij de film toen maar niets en datzelfde gevoel overviel ons ook bij het bekijken van Ripley's Game. Tom Ripley is intussen heelwat verouderd en dat mag ook wel, want deze keer is het John Malkovich die hem in navolging van Matt Damon mag vertolken. Ripley heeft zich teruggetrokken op een indrukwekkend landgoed nabij Venetië en geniet daar in alle rust en welvaart van het leven. Het heilige misdaadvuur gaat weer in hem branden als ex-partner in crime Reeves (Ray Winstone) hem vraagt om een kopstuk van de Russische maffia in Berlijn te vermoorden.

Dat wil Ripley, tenslotte een man met talent, wel graag doen, ware het niet dat hij nog een eitje te pellen heeft met een zekere Jonathan (Dougray Scott), een niet zo welstellende lijstenmaker met kanker die hem een tijdje geleden op een feestje beledigd had. Ripley begint een van zijn machtsspelletjes en regelt het zo dat Jonathan voor een smak geld de moord op het Russische kopstuk zal plegen. Zoals in films als deze te verwachten valt, loopt niet alles helemaal volgens plan en geraken zowel Reeves, Jonathan als Ripley zelf betrokken in een misdadig schaakspel waarbij alle partijen elkaar de zwarte piet proberen toe te schuiven.

De grootste troef van Ripley's Game is zonder meer de aanwezigheid van John Malkovich, die Tom Ripley met zo'n rust en kalmte neerpoot dat je er haast zenuwachtig van wordt. Inwendig zie je die Ripley vaak koken van woede en haat, maar steeds blijft hij op en top gedistingeerd. Een rol die veel beter op het lijf van Malkovich dan Damon geschreven is. Het grote probleem is echter dat we het personage van Ripley nooit echt begrijpen. Wat drijft die man, buiten haat of wraak? Hij is een cultureel man, erg ontwikkeld en beschaafd, maar heeft geen geweten. Het probleem is dat je je dus maar erg moeilijk met Ripley kan identificeren. Wat en waarom hij iets doet blijft ongrijpbaar en dat frustreert.

Cinematografisch valt er op Ripley's Game nauwelijks iets af te dingen. De prent staat bol van de mooie beelden en zit in feite razend vakkundig in elkaar. Een verrassing, want buiten Italië is de nu 70-jarige regisseuse Liliana Cavani een nobele onbekende. Hoe geraakte zij in godsnaam aan de regieklus voor een film met Hollywoodse flair als deze? Hoe dan ook, ze filmt met de hand van een getraind regisseuse. Dat alles neemt niet weg dat Ripley's Game een beetje saai en traag van de ene gebeurtenis naar de andere hobbelt, waarbij je je steeds afvraagt waarom Ripley doet wat hij doet. En als je ook voor het slachtoffer van dienst, de arme Jonathan, maar weinig sympathie kan opbrengen, zit je twee uur lang te kijken naar een film die misschien wel fraai oogt, maar niet het minste bij je losmaakt. En dat kan niet de bedoeling zijn.